ျပတိုက္မွျပန္အထြက္တြင္ အခ်ိန္ေစာေသးသျဖင့္ စီးကရက္ေသာက္ရန္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ေဂ်ာ့ လမ္းေဘးခံုတန္းရွည္တစ္ခုတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္ၾကသည္။ ပါရီၿမိဳ႕ ရွိလမ္းမႀကီးမ်ား တြင္ အမ်ားျပည္ သူနားေနရန္အတြက္ ခံုတန္းရွည္ႀကီးမ်ား ခ်ေပးထားသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ခံုတန္းမ်ားေပၚတြင္ အနမ္းဖလွယ္ ေနၾကသည့္ စံုတြဲမ်ားကလည္းမနည္း။ ပါရီၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔၏ ထူးျခားခ်က္မွာ အေမရိကန္ေတြလို သုတ္သီးသုတ္ပ်ာမႏိုင္။ ေအးေအးေဆးေဆး သက္ေသာင့္သက္သာေတြခ်ည္းျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ျပင္သစ္ လူမ်ဳိးေတြအလုပ္မွ လုပ္ပါစဟု ထင္မိသည္။
'အလုပ္ေတာ့ လုပ္ပါတယ္ကြာ။ ဒါေပမယ့္ အေမရိကားမွာလိုေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဒီမွာက
အေမရိကား ထက္စာရင္ အၿပိဳင္အဆိုင္နည္းတယ္ကြ'ဟု ေဂ်ာ့ကရွင္းျပသည္။
'ဒါထက္စကားမစပ္။ မင္းကျပင္သစ္ႏိုင္ငံ သားလား'
ထိုသို႔ေမးရျခင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ မမိတ္ဆက္ကတည္းက သူ႔ကိုယ္သူ ဂရိလူမ်ဳိးဟု ေျပာထား သျဖင့္ ျဖစ္သည္။
'အင္း၊ ငါက ႏိုင္ငံသား ၃ ခု ခံယူထားတယ္ကြ။ ဂရိရယ္၊ ျပင္သစ္ရယ္၊ ကေနဒါႏိုင္ ငံသားအျဖစ္ေပါ့ကြာ။ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္လည္း ၃ ခုေပါ့'
ထိုင္ခံုတြင္ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ ထိုင္စကားေျပာၿပီး ေနာက္ထပ္ခ်ိန္းဆိုရာျဖစ္သည့္ Mediapart သတင္း စာတိုက္သို႔ ထြက္ခဲ့ၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ Mediapart မွာ ပံုႏွိပ္ သတင္းစာမဟုတ္ပါ။ သတင္း ေတြကိုWebsite ေပၚမ်ားသာေဖာ္ျပၿပီး ဝင္ေရာက္ၾကည့္လိုသူအေနျဖင့္ အခေငြေၾကးေပး၍ ဖတ္႐ႈရျခင္းျဖစ္ သည္။ သူတို႔ေဆာင္ပုဒ္က Quality Newspaper Without Paper ဟူ၍ျဖစ္သည္။
'ဒီဝက္ဘ္ဆိုက္ကို ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္က ကြၽန္ေတာ္တို႔စတည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး အဓိကကေတာ့ အေတြး အျမင္(Opinion) နဲ႔ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းသတင္းပံုစံ (Investigative Reparting)ေတြ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ မီဒီယာမွာပါမယ့္အေၾကာင္းအရာေတြကို လုပ္ငန္းရွင္ေတြက ဝင္ေရာက္လႊမ္းမိုးတတ္တာေၾကာင့္ ေၾကာ္ျငာလံုးဝ မထည့္ပါဘူး'ဟု တည္ေထာင္သူတစ္ဦးျဖစ္သူMr.Edwy Plenel က ရွင္းျပသည္။
Mediapart သည္ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္တြင္ လစဥ္ဝင္ေရာက္ၾကည့္႐ႈသူ ၆ဝ,ဝဝဝ ခန္႔ရွိၿပီး အျမတ္ေငြ ယူ႐ို ၅ဝဝ,ဝဝဝ ရရွိခဲ့သည္ဟုသိရသည္။ ဂ်ာနယ္တြင္ဝင္ေရာက္ အလုပ္လုပ္ေနသူ ဝန္ထမ္း ၆ဝ ေက်ာ္ ရွိၿပီး တစ္ေန႔လွ်င္ ၃ ႀကိမ္ ဝက္ဘ္ဆိုက္ေပၚသို႔ သတင္း အသစ္မ်ားတင္ေပးေနသည္။
ျပင္သစ္ႏိုင္ငံတြင္ ယခုအခါ ဂ်ာနယ္ဝယ္ယူဖတ္ ႐ႈသူနည္းပါးလာေနၿပီး အင္တာနက္မွတစ္ဆင့္ ဖတ္႐ႈသူေတြ တိုးပြားလာေနသျဖင့္ ပံုႏွိပ္စာေစာင္မ်ားမွာ အက်ပ္အတည္းႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရသည္။ ျပင္သစ္လူဦးေရ၏ သံုးပံုႏွစ္ပံုခန္႔သည္ ျမန္ႏႈန္းျမင့္အင္တာနက္လိုင္းရွိၾကသျဖင့္ ရထားစီးခ်ိန္၊ ကားစီးခ်ိန္ႏွင့္ အားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ဖုန္း၊Tablette မ်ားမွတစ္ဆင့္ သတင္းဖတ္႐ႈေနသည္ကို အျမဲေတြ႕ရသည္။Mediapart မွအျပန္ အျခားခ်ိန္းဆိုရာေနရာမသြားမီ အခ်ိန္ ၂ နာရီခန္႔အားလပ္ေနသျဖင့္ ဘယ္ကိုသြားခ်င္သလဲဟု ေဂ်ာ့ကေမးရာ လုပ္ဗ္ (Louvre)ျပတိုက္ဟု အားလံုးကတညီတညႊတ္တည္း ေျပာလိုက္ၾကသည္။
အထပ္ ၅ ထပ္ရွိ(Louvre) ျပတိုက္ဝင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဝင္ေၾကးေပးစရာမလိုပါ။ မည္သည့္ႏိုင္ငံမွ သတင္းသမားျဖစ္ေစ ကတ္ျပားျပၿပီး အခမဲ့ဝင္ေရာက္ၾကည့္႐ႈ ခြင့္ေပးထားပါသည္။ ကမၻာေက်ာ္ လုပ္ဗ္ျပ တိုက္ကိုေရာက္လွ်င္ ဦးစြာဖန္သားပိရမစ္ႀကီးကို ေတြ႕ရမည္ျဖစ္ၿပီး ၁၉၈၁ ခုႏွစ္ ျပင္သစ္ သမၼတ ဖေရာင္ဆြာမီထေရာင္းလက္ထက္က တ႐ုတ္အေမရိကန္ကျပား ဗိသုကာပညာရွင္ Ieoh Ming Dei က ေဆာက္လုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ပိရမစ္ႀကီးထဲဝင္ၿပီး ေျမေအာက္ထဲဆင္းသြားရကာ ေအာက္ေရာက္မွ ဝင္ေၾကးေပးရျခင္းျဖစ္သည္။ လက္မွတ္ေရာင္းေကာင္တာေဘးတြင္ အမွတ္တရပစၥည္းဆိုင္ႀကီးမ်ားဖြင့္ထားၿပီး ပါရီေျမပံုႏွင့္တူသည့္ ကတ္ျပားတစ္ခုကိုေတြ႕သျဖင့္ အေရာင္း က်ဝန္ထမ္းကို
C'est gratuit pour les touristes?၊ (ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြအတြက္ ဒါအလကားေပးတာလားခင္ဗ်ာ)ဟုေမးမိရာ
Rienn'est gratuit Monsieur, Rien n'est gratuit. (ဘာမွအလကားမရဘူး မြန္စီယာ၊ ဘာမွမရဘူး)ဟု ျပန္ေျပာသျဖင့္ ရွက္မိ ေသး သည္။ ကိုယ္ကသြားေမးမိသည္ကိုး။
လုပ္ဗ္ျပတိုက္သို႔ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၾကည့္ခ်င္သည့္အရာမွာ နာမည္ႀကီးလွသည့္ မိုနာလီဇာ ပန္းခ်ီကားျဖစ္သည္။ ပန္းခ်ီကားမွာ Denon ခန္းမတြင္ရွိၿပီး လူေတြ မ်ားလြန္းသျဖင့္ အနားသို႔ကပ္၍မရပါ။ ပန္းခ်ီကားကို မွန္ခန္းထဲတြင္ထားသျဖင့္ ဓာတ္ပံုေတာ့႐ိုက္လို႔ရပါသည္။ ၾကားဖူးနားဝပန္းခ်ီကားမ်ားကို ၾကည့္လိုေသာ္လည္း ျပတိုက္ႀကီးမွာႀကီးမားလြန္းသျဖင့္ တစ္ပတ္ေလာက္ ေန႔စဥ္လာၾကည့္လွ်င္ပင္ အကုန္ ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔မလြယ္ပါ။
သမိုင္းမတင္မီေခတ္မွစ၍ ၁၉ ရာစုႏွစ္အထိ ပန္းခ်ီပန္းပုေပါင္း ၃၅,ဝဝဝ နီးပါးျပသထားၿပီး အမ်ားအားျဖင့္ ခရစ္ေတာ္ဝင္ ပန္းခ်ီကားမ်ားျဖစ္သည္။ ပါရီတြင္ ရီေနဆြန္း (Renaissance)ေခတ္ ပန္းခ်ီကား မ်ားကို (Louvre)တြင္ ျပသထားၿပီးImpressionism ပန္းခ်ီကားမ်ားကို (ေအာ္ေဆးျပတိုက္ Le Musee d'Orsay)တြင္ ျပထားကာ ေမာ္ဒန္ေခတ္ေပၚလက္ရာမ်ားကို ေဂ်ာ့ပြန္ပီဒူး (George Pompidou)ျပတိုက္တြင္ ျပသထားပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွစ္သက္မိေသာကားမွာ ကြမ္တင္မားတိစ္ ေရးဆြဲခဲ႔ေသာ 'ေငြတိုးေခ်း သူႏွင့္သူ႔ ဇနီး'(Moneylender and his wife)ဟုအမည္ရသည့္ ကားျဖစ္ပါသည္။ ပန္းခ်ီ အႏုပညာသေဘာတရားကို နားလည္၍ေတာ့မဟုတ္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ေယာက်္ားျဖစ္သူက ဒဂၤါးျပားမ်ားကို ခ်ိန္ခြင္တြင္ ခ်ိန္တြယ္ေနစဥ္ မယားျဖစ္သူက အပ်ဳိစင္ေမရီပါသည့္ ဘုရားစာအုပ္ကို လွန္ေနပံုေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ေလာဘတရားကို သံေဝဂရေနသည့္ပံုေပါက္ေနသည္ဟု စိတ္ထဲစြဲထင္မိပါသည္။ လုပ္ဗ္ျပတိုက္သို႔ေရာက္ခိုက္ ခရစ္ေတာ္ကားစင္တင္ခံရစဥ္က ညာေျခကအေပၚလား၊ ဘယ္ေျခကအေပၚလားဆိုသည့္ ပေဟဠိကို အေျဖရွာရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေသးေသာ္လည္း ပန္းခ်ီမ်ားမွာ အမ်ဳိးမ်ဳိးပံုေဖာ္ထားသျဖင့္ အေျဖမရခဲ့ပါ။ ခ်ိန္းဆိုသည္႔အခ်ိန္ နီးကပ္လာၿပီျဖစ္သျဖင့္ ျပတိုက္ထဲတြင္ ေကာ္ဖီႏွင့္မုန္႔စားၿပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။
ယခုသြားမည့္ေနရာကConseil Superieur de L'Audiovisuel(CSA) ဟုေခၚသည့္ ႐ုပ္သံအၾကံေပး ဌာနျဖစ္သည္။ သူ႔တာဝန္က ႐ုပ္သံလႊင့္ရာတြင္ လူငယ္မ်ားၾကည့္႐ႈရန္ သင့္မသင့္ PG အဆင့္သတ္ မွတ္ေပး ရန္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္က ယခင္႐ုပ္သံဆင္ဆာဌာနႏွင့္တူေသာ္လည္း အစိုးရစြက္ဖက္မႈကင္းသည့္ဌာန ျဖစ္ပါသည္။
'တီဗြီအစီအစဥ္ေတြမွာ ေၾကာ္ျငာလႊင့္ရင္ ၁ နာရီကို အမ်ားဆံုး ၁၂ မိနစ္ပဲ ေၾကာ္ျငာထည့္ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ည ၈ နာရီေနာက္ပိုင္း အစီအစဥ္ေတြကေတာ့ ေၾကာ္ျငာ ထည့္ခြင့္မျပဳေတာ့ပါဘူး။ ၾကည့္႐ႈသူအေနနဲ႔ အစီအစဥ္ေကာင္းတုန္း ေၾကာ္ျငာလာရင္ စိတ္ပ်က္ၾကတယ္'ဟုCSA မွတာဝန္ရွိပုဂိၢဳလ္ Mr.Gil Moureaux ကရွင္းျပသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္လည္း ထို႔အတူပင္မဟုတ္ပါလား။ ကိုရီးယားကားေကာင္းခန္းေရာက္တုန္း ေၾကာ္ျငာလာလွ်င္ လုပ္စရာရွိသြားလုပ္ၾကေသာသူမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ျမင္ဖူးသည္။ သူတို႔မွာ အလုပ္နားခ်ိန္ ညပိုင္းေလးအပန္းေျဖစဥ္ ေၾကာ္ျငာေတြခဏခဏလာသျဖင့္ အခ်ိန္အေတာ္ကုန္သည္။ (မၾကာေသးမီကမူ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွ သတင္းမ်ားကို ယခင္လို အၾကာႀကီးမဟုတ္ဘဲ အခ်ိန္ပိုင္းမ်ားျဖင့္ ထုတ္လႊင့္သြား မည္ဟု ေၾကညာခ်က္ထြက္လာသျဖင့္ ေက်းဇူးတင္မိသည္။ အဲဒီလုိေၾကာ္ျငာေတြကိုလည္း သတ္မွတ္ခ်ိန္ ေနာက္ပိုင္း ခြင့္မျပဳလွ်င္ေကာင္းမည္ဟု ထင္မိပါသည္)
ျပင္သစ္ႏိုင္ငံတြင္ ထုတ္လႊင့္ေသာ ေကဘယ္တီဗီြလိုင္း ၁ဝဝ ေက်ာ္ခန္႔ အစီအစဥ္မ်ားကို ေန႔စဥ္ေစာင့္ၾကည့္ေနၿပီး ၃ဝဝ ရွိသည့္ဌာနျဖစ္သည္။ CSA ၏ဘက္ဂ်က္ကို အစိုးရက လႊတ္ေတာ္၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ခ်ေပးၿပီး ယမန္ႏွစ္ ၂ဝ၁၁ ကဆိုလွ်င္ ယူ႐ို ၃၈ သန္း ဘက္ဂ်က္ခ်ေပးသည္ဟု သိရသည္။ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံရွိ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္မ်ား ေရာင္းရေငြသည္ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ယူ႐ို ၁ဝ ဘီလီယံမွ်ရွိၿပီး ၁ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းျဖစ္ေသာ ယူ႐ို ၁ ဘီလီယံကို အစိုးရက ေထာက္ပံ့ေပးေနသည္။ ယခုအခါတြင္ အြန္လိုင္း မ်ားေခတ္စားလာၿပီး ေၾကာ္ျငာရွင္မ်ားက ပံုႏွိပ္မီဒီယာမ်ားတြင္ ေၾကာ္ျငာထည့္သြင္းမႈမ်ား နည္းလာသျဖင့္ အစိုးရက ထိုသို႔က်ားကန္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ သတင္းစာဖတ္သူ ဦးေရမွာ လူဦးေရ သံုးပံုတစ္ပံုခန္႔ရွိၿပီး ပင္ရင္းအမ်ားစုမွာ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းမ်ားမွရျခင္း ျဖစ္သည္။
ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေန ၅ နာရီေက်ာ္ ခါစရွိေသးေသာ္လည္း ေဆာင္းဝင္လာၿပီျဖစ္သျဖင့္ အေတာ္ေမွာင္ေနၿပီး ဟုိတယ္ကဧည့္ႀကိဳဌာနတြင္ အီး ေမးလ္မွတစ္ဆင့္ ထားေသာ ျမန္မာမိတ္ေဆြ ၃ ဦးက ကိုဖိုးလမင္းတို႔အဖြဲ႕လားဟု လာေမးသည္။ ကိုမစ္ကီ၊ ကိုစန္းျမင့္ႏွင့္ ကိုဥာဏ္ဝင္းဆိုသူတို႔ျဖစ္ ၾကၿပီး ကြၽန္ေတာ့္အစ္မသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ကိုဥာဏ္ဝင္းႏွင့္မွာ မၾကာခဏဆံုဖူးေသာ္လည္း ေသခ်ာစကား မေျပာဖူးပါ။ သူတို႔က ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ညစာေကြၽး ခ်င္ေသာ္လည္း က်န္သူမ်ားကမလိုက္လိုေတာ့ေၾကာင္း ေျပာသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း သူတို႔ႏွင့္လိုက္ခဲ့သည္။ မက္ထ႐ိုဘူတာထဲအဆင္းတြင္ ကိုဥာဏ္ဝင္းက Metro စီးနည္းကို သင္ၾကားေပးေနသျဖင့္ တစ္ခါမွ မစီးဖူးေသာကြၽန္ေတာ့္မွာ အေတာ္ပင္ေခါင္း႐ႈပ္ေနသည္။ ပါရီတြင္ Metro ရထားလိုင္းေပၚ ၁၄ လိုင္းႏွင့္RER ေခၚ (Reseau Express Regional လိုင္း ၅ လိုင္း ေန႔စဥ္ေျပးဆြဲေပးေနၿပီး Tram ဟုေခၚေသာ ေျမေပၚဓာတ္ရထားလိုင္းလည္း ရွိေသးသည္။ ပါရီရထားလမ္း ေျမပံု သည္ မည္မွ်႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနသ နည္းဟု ေမးလာခဲ့ေသာ္ ဆားကစ္ျပားတစ္ခု၏မ်က္ႏွာျပင္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ ပါေတာ့ဟုသာ အေျဖေပးရလိမ့္မည္။ ႏွစ္ေပါင္းရာေက်ာ္က ေဆာက္လုပ္ခဲ့ေသာ ေျမေအာက္ရထားလမ္းမ်ားကို ေခတ္ႏွင့္အညီ တျဖည္းျဖည္းစီမံခန္႔ခြဲလာပံုမွာ အားက်အတုယူဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ Metro လက္မွတ္ခမွာ တစ္ဦးလွ်င္ ၁.၂ဝ ယူ႐ိုက်သင့္ၿပီး တစ္ပတ္စာလုပ္ထားလွ်င္ တစ္ပတ္အတြင္း ႀကိဳက္သ ေလာက္ စီးလို႔ရသည္။RZR စီးမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ သတ္မွတ္ဇုန္အတိုင္း ထပ္ဝယ္ရသည္။ Metro ႏွင့္ RZR ကြာျခားခ်က္မွာ Metro က ဘူတာစဥ္မ်ားၿပီး RZR ကမူ ဘူတာတစ္ခုႏွင့္တစ္ခု အေဝးႀကီးျဖစ္ကာ ၿမိဳ႕အစြန္အဖ်ားထိေရာက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ကမူ ၿမိဳ႕တြင္း၌ပင္လည္မည္ျဖစ္သျဖင့္ တစ္ပတ္စာလက္မွတ္ကို ၁၃ ယူ႐ိုႏွင့္ဝယ္ခဲ့သည္။
(ဆက္ရန္)
ပံု။ moneylender and his wife
'ဒါထက္စကားမစပ္။ မင္းကျပင္သစ္ႏိုင္ငံ သားလား'
ထိုသို႔ေမးရျခင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ မမိတ္ဆက္ကတည္းက သူ႔ကိုယ္သူ ဂရိလူမ်ဳိးဟု ေျပာထား သျဖင့္ ျဖစ္သည္။
'အင္း၊ ငါက ႏိုင္ငံသား ၃ ခု ခံယူထားတယ္ကြ။ ဂရိရယ္၊ ျပင္သစ္ရယ္၊ ကေနဒါႏိုင္ ငံသားအျဖစ္ေပါ့ကြာ။ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္လည္း ၃ ခုေပါ့'
ထိုင္ခံုတြင္ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ ထိုင္စကားေျပာၿပီး ေနာက္ထပ္ခ်ိန္းဆိုရာျဖစ္သည့္ Mediapart သတင္း စာတိုက္သို႔ ထြက္ခဲ့ၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ Mediapart မွာ ပံုႏွိပ္ သတင္းစာမဟုတ္ပါ။ သတင္း ေတြကိုWebsite ေပၚမ်ားသာေဖာ္ျပၿပီး ဝင္ေရာက္ၾကည့္လိုသူအေနျဖင့္ အခေငြေၾကးေပး၍ ဖတ္႐ႈရျခင္းျဖစ္ သည္။ သူတို႔ေဆာင္ပုဒ္က Quality Newspaper Without Paper ဟူ၍ျဖစ္သည္။
'ဒီဝက္ဘ္ဆိုက္ကို ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္က ကြၽန္ေတာ္တို႔စတည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး အဓိကကေတာ့ အေတြး အျမင္(Opinion) နဲ႔ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းသတင္းပံုစံ (Investigative Reparting)ေတြ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ မီဒီယာမွာပါမယ့္အေၾကာင္းအရာေတြကို လုပ္ငန္းရွင္ေတြက ဝင္ေရာက္လႊမ္းမိုးတတ္တာေၾကာင့္ ေၾကာ္ျငာလံုးဝ မထည့္ပါဘူး'ဟု တည္ေထာင္သူတစ္ဦးျဖစ္သူMr.Edwy Plenel က ရွင္းျပသည္။
Mediapart သည္ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္တြင္ လစဥ္ဝင္ေရာက္ၾကည့္႐ႈသူ ၆ဝ,ဝဝဝ ခန္႔ရွိၿပီး အျမတ္ေငြ ယူ႐ို ၅ဝဝ,ဝဝဝ ရရွိခဲ့သည္ဟုသိရသည္။ ဂ်ာနယ္တြင္ဝင္ေရာက္ အလုပ္လုပ္ေနသူ ဝန္ထမ္း ၆ဝ ေက်ာ္ ရွိၿပီး တစ္ေန႔လွ်င္ ၃ ႀကိမ္ ဝက္ဘ္ဆိုက္ေပၚသို႔ သတင္း အသစ္မ်ားတင္ေပးေနသည္။
ျပင္သစ္ႏိုင္ငံတြင္ ယခုအခါ ဂ်ာနယ္ဝယ္ယူဖတ္ ႐ႈသူနည္းပါးလာေနၿပီး အင္တာနက္မွတစ္ဆင့္ ဖတ္႐ႈသူေတြ တိုးပြားလာေနသျဖင့္ ပံုႏွိပ္စာေစာင္မ်ားမွာ အက်ပ္အတည္းႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရသည္။ ျပင္သစ္လူဦးေရ၏ သံုးပံုႏွစ္ပံုခန္႔သည္ ျမန္ႏႈန္းျမင့္အင္တာနက္လိုင္းရွိၾကသျဖင့္ ရထားစီးခ်ိန္၊ ကားစီးခ်ိန္ႏွင့္ အားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ဖုန္း၊Tablette မ်ားမွတစ္ဆင့္ သတင္းဖတ္႐ႈေနသည္ကို အျမဲေတြ႕ရသည္။Mediapart မွအျပန္ အျခားခ်ိန္းဆိုရာေနရာမသြားမီ အခ်ိန္ ၂ နာရီခန္႔အားလပ္ေနသျဖင့္ ဘယ္ကိုသြားခ်င္သလဲဟု ေဂ်ာ့ကေမးရာ လုပ္ဗ္ (Louvre)ျပတိုက္ဟု အားလံုးကတညီတညႊတ္တည္း ေျပာလိုက္ၾကသည္။
အထပ္ ၅ ထပ္ရွိ(Louvre) ျပတိုက္ဝင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဝင္ေၾကးေပးစရာမလိုပါ။ မည္သည့္ႏိုင္ငံမွ သတင္းသမားျဖစ္ေစ ကတ္ျပားျပၿပီး အခမဲ့ဝင္ေရာက္ၾကည့္႐ႈ ခြင့္ေပးထားပါသည္။ ကမၻာေက်ာ္ လုပ္ဗ္ျပ တိုက္ကိုေရာက္လွ်င္ ဦးစြာဖန္သားပိရမစ္ႀကီးကို ေတြ႕ရမည္ျဖစ္ၿပီး ၁၉၈၁ ခုႏွစ္ ျပင္သစ္ သမၼတ ဖေရာင္ဆြာမီထေရာင္းလက္ထက္က တ႐ုတ္အေမရိကန္ကျပား ဗိသုကာပညာရွင္ Ieoh Ming Dei က ေဆာက္လုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ပိရမစ္ႀကီးထဲဝင္ၿပီး ေျမေအာက္ထဲဆင္းသြားရကာ ေအာက္ေရာက္မွ ဝင္ေၾကးေပးရျခင္းျဖစ္သည္။ လက္မွတ္ေရာင္းေကာင္တာေဘးတြင္ အမွတ္တရပစၥည္းဆိုင္ႀကီးမ်ားဖြင့္ထားၿပီး ပါရီေျမပံုႏွင့္တူသည့္ ကတ္ျပားတစ္ခုကိုေတြ႕သျဖင့္ အေရာင္း က်ဝန္ထမ္းကို
C'est gratuit pour les touristes?၊ (ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြအတြက္ ဒါအလကားေပးတာလားခင္ဗ်ာ)ဟုေမးမိရာ
Rienn'est gratuit Monsieur, Rien n'est gratuit. (ဘာမွအလကားမရဘူး မြန္စီယာ၊ ဘာမွမရဘူး)ဟု ျပန္ေျပာသျဖင့္ ရွက္မိ ေသး သည္။ ကိုယ္ကသြားေမးမိသည္ကိုး။
လုပ္ဗ္ျပတိုက္သို႔ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၾကည့္ခ်င္သည့္အရာမွာ နာမည္ႀကီးလွသည့္ မိုနာလီဇာ ပန္းခ်ီကားျဖစ္သည္။ ပန္းခ်ီကားမွာ Denon ခန္းမတြင္ရွိၿပီး လူေတြ မ်ားလြန္းသျဖင့္ အနားသို႔ကပ္၍မရပါ။ ပန္းခ်ီကားကို မွန္ခန္းထဲတြင္ထားသျဖင့္ ဓာတ္ပံုေတာ့႐ိုက္လို႔ရပါသည္။ ၾကားဖူးနားဝပန္းခ်ီကားမ်ားကို ၾကည့္လိုေသာ္လည္း ျပတိုက္ႀကီးမွာႀကီးမားလြန္းသျဖင့္ တစ္ပတ္ေလာက္ ေန႔စဥ္လာၾကည့္လွ်င္ပင္ အကုန္ ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔မလြယ္ပါ။
သမိုင္းမတင္မီေခတ္မွစ၍ ၁၉ ရာစုႏွစ္အထိ ပန္းခ်ီပန္းပုေပါင္း ၃၅,ဝဝဝ နီးပါးျပသထားၿပီး အမ်ားအားျဖင့္ ခရစ္ေတာ္ဝင္ ပန္းခ်ီကားမ်ားျဖစ္သည္။ ပါရီတြင္ ရီေနဆြန္း (Renaissance)ေခတ္ ပန္းခ်ီကား မ်ားကို (Louvre)တြင္ ျပသထားၿပီးImpressionism ပန္းခ်ီကားမ်ားကို (ေအာ္ေဆးျပတိုက္ Le Musee d'Orsay)တြင္ ျပထားကာ ေမာ္ဒန္ေခတ္ေပၚလက္ရာမ်ားကို ေဂ်ာ့ပြန္ပီဒူး (George Pompidou)ျပတိုက္တြင္ ျပသထားပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွစ္သက္မိေသာကားမွာ ကြမ္တင္မားတိစ္ ေရးဆြဲခဲ႔ေသာ 'ေငြတိုးေခ်း သူႏွင့္သူ႔ ဇနီး'(Moneylender and his wife)ဟုအမည္ရသည့္ ကားျဖစ္ပါသည္။ ပန္းခ်ီ အႏုပညာသေဘာတရားကို နားလည္၍ေတာ့မဟုတ္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ေယာက်္ားျဖစ္သူက ဒဂၤါးျပားမ်ားကို ခ်ိန္ခြင္တြင္ ခ်ိန္တြယ္ေနစဥ္ မယားျဖစ္သူက အပ်ဳိစင္ေမရီပါသည့္ ဘုရားစာအုပ္ကို လွန္ေနပံုေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ေလာဘတရားကို သံေဝဂရေနသည့္ပံုေပါက္ေနသည္ဟု စိတ္ထဲစြဲထင္မိပါသည္။ လုပ္ဗ္ျပတိုက္သို႔ေရာက္ခိုက္ ခရစ္ေတာ္ကားစင္တင္ခံရစဥ္က ညာေျခကအေပၚလား၊ ဘယ္ေျခကအေပၚလားဆိုသည့္ ပေဟဠိကို အေျဖရွာရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေသးေသာ္လည္း ပန္းခ်ီမ်ားမွာ အမ်ဳိးမ်ဳိးပံုေဖာ္ထားသျဖင့္ အေျဖမရခဲ့ပါ။ ခ်ိန္းဆိုသည္႔အခ်ိန္ နီးကပ္လာၿပီျဖစ္သျဖင့္ ျပတိုက္ထဲတြင္ ေကာ္ဖီႏွင့္မုန္႔စားၿပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။
ယခုသြားမည့္ေနရာကConseil Superieur de L'Audiovisuel(CSA) ဟုေခၚသည့္ ႐ုပ္သံအၾကံေပး ဌာနျဖစ္သည္။ သူ႔တာဝန္က ႐ုပ္သံလႊင့္ရာတြင္ လူငယ္မ်ားၾကည့္႐ႈရန္ သင့္မသင့္ PG အဆင့္သတ္ မွတ္ေပး ရန္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္က ယခင္႐ုပ္သံဆင္ဆာဌာနႏွင့္တူေသာ္လည္း အစိုးရစြက္ဖက္မႈကင္းသည့္ဌာန ျဖစ္ပါသည္။
'တီဗြီအစီအစဥ္ေတြမွာ ေၾကာ္ျငာလႊင့္ရင္ ၁ နာရီကို အမ်ားဆံုး ၁၂ မိနစ္ပဲ ေၾကာ္ျငာထည့္ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ည ၈ နာရီေနာက္ပိုင္း အစီအစဥ္ေတြကေတာ့ ေၾကာ္ျငာ ထည့္ခြင့္မျပဳေတာ့ပါဘူး။ ၾကည့္႐ႈသူအေနနဲ႔ အစီအစဥ္ေကာင္းတုန္း ေၾကာ္ျငာလာရင္ စိတ္ပ်က္ၾကတယ္'ဟုCSA မွတာဝန္ရွိပုဂိၢဳလ္ Mr.Gil Moureaux ကရွင္းျပသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္လည္း ထို႔အတူပင္မဟုတ္ပါလား။ ကိုရီးယားကားေကာင္းခန္းေရာက္တုန္း ေၾကာ္ျငာလာလွ်င္ လုပ္စရာရွိသြားလုပ္ၾကေသာသူမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ျမင္ဖူးသည္။ သူတို႔မွာ အလုပ္နားခ်ိန္ ညပိုင္းေလးအပန္းေျဖစဥ္ ေၾကာ္ျငာေတြခဏခဏလာသျဖင့္ အခ်ိန္အေတာ္ကုန္သည္။ (မၾကာေသးမီကမူ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွ သတင္းမ်ားကို ယခင္လို အၾကာႀကီးမဟုတ္ဘဲ အခ်ိန္ပိုင္းမ်ားျဖင့္ ထုတ္လႊင့္သြား မည္ဟု ေၾကညာခ်က္ထြက္လာသျဖင့္ ေက်းဇူးတင္မိသည္။ အဲဒီလုိေၾကာ္ျငာေတြကိုလည္း သတ္မွတ္ခ်ိန္ ေနာက္ပိုင္း ခြင့္မျပဳလွ်င္ေကာင္းမည္ဟု ထင္မိပါသည္)
ျပင္သစ္ႏိုင္ငံတြင္ ထုတ္လႊင့္ေသာ ေကဘယ္တီဗီြလိုင္း ၁ဝဝ ေက်ာ္ခန္႔ အစီအစဥ္မ်ားကို ေန႔စဥ္ေစာင့္ၾကည့္ေနၿပီး ၃ဝဝ ရွိသည့္ဌာနျဖစ္သည္။ CSA ၏ဘက္ဂ်က္ကို အစိုးရက လႊတ္ေတာ္၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ခ်ေပးၿပီး ယမန္ႏွစ္ ၂ဝ၁၁ ကဆိုလွ်င္ ယူ႐ို ၃၈ သန္း ဘက္ဂ်က္ခ်ေပးသည္ဟု သိရသည္။ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံရွိ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္မ်ား ေရာင္းရေငြသည္ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ယူ႐ို ၁ဝ ဘီလီယံမွ်ရွိၿပီး ၁ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းျဖစ္ေသာ ယူ႐ို ၁ ဘီလီယံကို အစိုးရက ေထာက္ပံ့ေပးေနသည္။ ယခုအခါတြင္ အြန္လိုင္း မ်ားေခတ္စားလာၿပီး ေၾကာ္ျငာရွင္မ်ားက ပံုႏွိပ္မီဒီယာမ်ားတြင္ ေၾကာ္ျငာထည့္သြင္းမႈမ်ား နည္းလာသျဖင့္ အစိုးရက ထိုသို႔က်ားကန္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ သတင္းစာဖတ္သူ ဦးေရမွာ လူဦးေရ သံုးပံုတစ္ပံုခန္႔ရွိၿပီး ပင္ရင္းအမ်ားစုမွာ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းမ်ားမွရျခင္း ျဖစ္သည္။
ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေန ၅ နာရီေက်ာ္ ခါစရွိေသးေသာ္လည္း ေဆာင္းဝင္လာၿပီျဖစ္သျဖင့္ အေတာ္ေမွာင္ေနၿပီး ဟုိတယ္ကဧည့္ႀကိဳဌာနတြင္ အီး ေမးလ္မွတစ္ဆင့္ ထားေသာ ျမန္မာမိတ္ေဆြ ၃ ဦးက ကိုဖိုးလမင္းတို႔အဖြဲ႕လားဟု လာေမးသည္။ ကိုမစ္ကီ၊ ကိုစန္းျမင့္ႏွင့္ ကိုဥာဏ္ဝင္းဆိုသူတို႔ျဖစ္ ၾကၿပီး ကြၽန္ေတာ့္အစ္မသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ကိုဥာဏ္ဝင္းႏွင့္မွာ မၾကာခဏဆံုဖူးေသာ္လည္း ေသခ်ာစကား မေျပာဖူးပါ။ သူတို႔က ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ညစာေကြၽး ခ်င္ေသာ္လည္း က်န္သူမ်ားကမလိုက္လိုေတာ့ေၾကာင္း ေျပာသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း သူတို႔ႏွင့္လိုက္ခဲ့သည္။ မက္ထ႐ိုဘူတာထဲအဆင္းတြင္ ကိုဥာဏ္ဝင္းက Metro စီးနည္းကို သင္ၾကားေပးေနသျဖင့္ တစ္ခါမွ မစီးဖူးေသာကြၽန္ေတာ့္မွာ အေတာ္ပင္ေခါင္း႐ႈပ္ေနသည္။ ပါရီတြင္ Metro ရထားလိုင္းေပၚ ၁၄ လိုင္းႏွင့္RER ေခၚ (Reseau Express Regional လိုင္း ၅ လိုင္း ေန႔စဥ္ေျပးဆြဲေပးေနၿပီး Tram ဟုေခၚေသာ ေျမေပၚဓာတ္ရထားလိုင္းလည္း ရွိေသးသည္။ ပါရီရထားလမ္း ေျမပံု သည္ မည္မွ်႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနသ နည္းဟု ေမးလာခဲ့ေသာ္ ဆားကစ္ျပားတစ္ခု၏မ်က္ႏွာျပင္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ ပါေတာ့ဟုသာ အေျဖေပးရလိမ့္မည္။ ႏွစ္ေပါင္းရာေက်ာ္က ေဆာက္လုပ္ခဲ့ေသာ ေျမေအာက္ရထားလမ္းမ်ားကို ေခတ္ႏွင့္အညီ တျဖည္းျဖည္းစီမံခန္႔ခြဲလာပံုမွာ အားက်အတုယူဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ Metro လက္မွတ္ခမွာ တစ္ဦးလွ်င္ ၁.၂ဝ ယူ႐ိုက်သင့္ၿပီး တစ္ပတ္စာလုပ္ထားလွ်င္ တစ္ပတ္အတြင္း ႀကိဳက္သ ေလာက္ စီးလို႔ရသည္။RZR စီးမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ သတ္မွတ္ဇုန္အတိုင္း ထပ္ဝယ္ရသည္။ Metro ႏွင့္ RZR ကြာျခားခ်က္မွာ Metro က ဘူတာစဥ္မ်ားၿပီး RZR ကမူ ဘူတာတစ္ခုႏွင့္တစ္ခု အေဝးႀကီးျဖစ္ကာ ၿမိဳ႕အစြန္အဖ်ားထိေရာက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ကမူ ၿမိဳ႕တြင္း၌ပင္လည္မည္ျဖစ္သျဖင့္ တစ္ပတ္စာလက္မွတ္ကို ၁၃ ယူ႐ိုႏွင့္ဝယ္ခဲ့သည္။
(ဆက္ရန္)
ပံု။ moneylender and his wife
No comments:
Post a Comment