ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၈

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၈
ညစာစားဖုိ႔အတြက္ကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္းလြယ္လြယ္ကူကူျဖစ္သည့္ မက္ေဒၚနယ္ ဆုိင္ထဲဝင္စားလိုက္ၾကသည္။ဆိုင္ကလည္း အလကားေပးေနသလားထင္ရသည္။တန္းစီေနသူ ေတြအမ်ားႀကီး။ အျပန္တြင္ ကြၽန္ေတာ္အေပါ့သြားခ်င္လာသျဖင့္ အိမ္သာေမးရာ ျပင္သစ္တစ္ ေယာက္က လမ္းေဘးရွိ အေဆာက္အအံုငယ္တစ္ခုကိုညႊန္ျပသည္။အမ်ားသံုး အိမ္သာဟုပင္မထင္ရ။ အေတာ္သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေသာ အခမ့ဲအိမ္သာျဖစ္သည္။အဝင္ဝတြင္ခလုတ္ ၃ ခုရွိသည္။ အနီခလုတ္မီးလင္းေနပါက လူရွိေနသည့္သေဘာ။အထဲက လူကိစၥၿပီး၍ အျပင္ျပန္ထြက္လာပါက ခ်က္ခ်င္းဝင္၍မရေသး။ဒုတိယေျမာက္ မီးကအထဲတြင္ အလိုအေလ်ာက္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ ေနသည္ဟုဆိုလိုၿပီး အစိမ္းေရာင္ျပေတာ့မွ ခလုတ္ကုိႏွိပ္လုိက္လွ်င္ အလိုအေလ်ာက္တံခါးက ေဘးတုိက္ပြင့္သြားသည္။အထဲသို႔ေရာက္လွ်င္ 'ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးကို အေလးထားေသာ အားျဖင့္ သင့္ကိစၥအတြက္ လုိအပ္သေလာက္ပဲ ေရကိုသံုးေပးပါ'ဟု အဓိပၸာယ္ရေသာ ျပင္သစ္လို စာတန္းတစ္ခုကိုေတြ႕ရသည္။
ေရပန္းအားမ်ားေသာခလုတ္ႏွင့္ အေပါ့သြားလွ်င္ ဆြဲရေသာေရပန္းအားနည္းခလုတ္တုိ႔ရွိရာ ကိုယ့္ကိစၥအေပၚမူတည္ၿပီး ခလုတ္ေရြးဆြဲရန္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္အေပါ့သြားၿပီး၍ ေရပန္းအားနည္း ေသာခလုတ္ကိုဆြဲလုိက္ေတာ့ 'သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို အေလးထားတဲ့လူႀကီးမင္းရဲ႕အျပဳအမူကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္' ဟု အလိုအေလ်ာက္ျပန္ၾကားစက္မွ အသံထြက္လာသည္။ ပါရီတြင္ ယခုလုိအခမဲ့အိမ္သာေတြကို လူစည္ကားသည့္ေနရာမ်ဳိးမ်ားတြင္ ခ်ထားေပးေလ့ရွိသည္။အိမ္သာတြင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏိုင္ငံမွာလုိ လက္စြမ္းျပထားသည့္ ညစ္ညမ္းစာေတြ၊ ပံုေတြတစ္ခုမွ်မရွိ။ေနာက္လူစည္ကားသည့္ေနရာမ်ားတြင္ ထားေပးထားေသာအရာမ်ားမွာ စက္ဘီးႏွင့္ေမာ္ေတာ္ကားေတြျဖစ္သည္။ အဲဒါေတြကေတာ့ အခမဲ့မဟုတ္၊ နာရီအလုိက္ေပးရသည္။ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းမ်ားတြင္ စက္ဘီးထည့္သည့္တုိင္ေလးေတြ ေထာင္ထားၿပီး စက္ဘီးယူလုိသူက ေဘးရွိစက္တြင္ Credit ကတ္ကို စကင္ဖတ္လိုက္လွ်င္ စက္ဘီးျဖဳတ္ယူ၍ရသည္။မိမိသြားသည့္ ေနရာရွိ စက္ဘီးအပ္ခံုမ်ားတြင္ ျပန္ထိုးထည့္လိုက္လွ်င္ အလိုလိုေသာ့က်သြားသည္။ေမာ္ေတာ္ကားေတြလည္းထိုနည္းလည္းေကာင္း၊ နာရီပိုင္းႏွင့္ အငွားယူေမာင္း၍ရသည္။ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းသည့္အေနျဖင့္ ေလာင္စာဆီကိုလံုးဝမသံုးဘဲ လွ်ပ္စစ္ႏွင့္ေမာင္းသည့္ ကားေတြျဖစ္သည္။ျမန္မာျပည္က တ႐ုတ္ႏိုင္ငံလုပ္ QQ3 ကားေလးမ်ားႏွင့္တူသည့္ကားေလးမ်ားကုိ လမ္းေဘးဓာတ္ တိုင္မ်ား အနီးတြင္ ပလပ္ႀကိဳးေလးမ်ားတပ္လ်က္ေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။ ပါရီေရာက္သူေတြမွန္သမွ် သြားေရးလာေရးအဆင္ေျပေအာင္ စီမံထားပံုမွာ အင္မတန္စနစ္က်လွ ပါသည္။ပါရီၿမိဳ႕ရွိ ၿမိဳ႕နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးမ်ားအားလံုးသည္ ကိုယ့္ရပ္ကြက္၊ ကိုယ့္ၿမိဳ႕နယ္ေနလူထုအတြက္ အလုပ္လုပ္ၾကသည္ဟု ကိုမစ္ကီကေျပာဖူး သည္။လြန္ခဲ့သည့္ ၂ ႏွစ္ကဆိုလွ်င္ ၿမိဳ႕နယ္တစ္ခုရွိ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးကိုယ္တုိင္ သူ႕ၿမိဳ႕နယ္အတြက္ခ်ေပးသည့္ ဘတ္ဂ်က္ေငြနည္းသျဖင့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕တြင္ဆႏၵျပဖူးသည္ဟုဆိုသည္။
ဟိုတယ္သို႔ေရာက္၍မဝင္ေသးဘဲ ေဆးလိပ္ခဏေသာက္ေနစဥ္ လက္ကိုင္ဖုန္းကျမည္လာရာ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ Pierre (ၿဖဲ) ထံမွျဖစ္ေနသည္။ သူကျမန္မာႏိုင္ငံကို အလြန္ႏွစ္သက္သူ။ ၂ဝဝ၇ ေရႊဝါေရာင္သံဃာ့အေရးအၿပီး သတင္းလာယူစဥ္က ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားသူျဖစ္ၿပီး ယခင္ကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံကို ၇ ေခါက္ေရာက္ဖူး သူျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ဟိုတယ္ ျပန္ေရာက္ ၿပီဆိုသည္ႏွင့္ သူခ်က္ခ်င္းလာမည္။ ေစာင့္ေနပါဆို၍ ဟိုတယ္မွာပင္ေစာင့္ေနလုိက္သည္။ မိနစ္ ၂ဝ ခန္႔ၾကာၿပီး သူေရာက္လာရာေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းပင္
" မင္းပါရီကုိ ဘယ္လိုထင္လဲ၊ ေနရတာ ေပ်ာ္လား"
" ေပ်ာ္တယ္၊ အရမ္းလွတာပဲ၊ ငါ ထင္ထားတာထက္ေတာင္လွေနေသးတယ္၊ ျပင္သစ္ လူမ်ဳိးေတြ ကလည္းခင္စရာပါ၊ သေဘာေကာင္းတယ္ "
" ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ သေဘာေကာင္းတာေတာ့မမီပါဘူးကြာ၊ ငါကမၻာပတ္ၿပီး သတင္းေထာက္ လုပ္ေနသူပါ။ တကယ္ပါ။မင္းတို႔ျမန္မာႏိုင္ငံေရာက္ေတာ့ အဲဒီကလူေတြရဲ႕ အၿပံဳးနဲ႔ေဖာ္ေရြမႈက အသက္ဝင္တယ္၊ ဟန္လုပ္တာမဟုတ္ဘူး။အခြင့္အေရးမ်ားရမယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ပဲလာေနခ်င္တယ္ "
ညစာစားၿပီးၿပီဆိုေသာ္လည္း သူကသူ႕အိမ္ျပခ်င္ေသးသည္ဟုဆိုၿပီး ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ေခၚသြားသျဖင့္လိုက္သြားရျပန္သည္။ ပါရီကလမ္းေလးေတြသည္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြျဖစ္ ေသာ္လည္း ကားပိတ္ျခင္း၊ ဟြန္းတီးေက်ာ္တက္ျခင္းတို႔ကို ကြၽန္ေတာ္တစ္ခါမွမျမင္ခဲ့ရပါ။ ကားႏွင့္ဆိုင္ကယ္ဆုိလွ်င္ ဆိုင္ကယ္၊ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္လူဆိုလွ်င္လူ စသည္ျဖင့္ ဦးစားေပးေမာင္းႏွင္ေလ့ရွိၾကသည္။
ငါးမိနစ္ခန္႔ ဆိုင္ကယ္စီးၿပီးေနာက္ သူ႕အိမ္ကိုေရာက္လာသည္။ သူ႕အိမ္က ခ႐ိုင္အမွတ္ ၇ တြင္ရွိၿပီး အစိုးရအရာရွိေတြေနသူမ်ားသည့္ ရပ္ကြက္ျဖစ္သည့္အတြက္ ေစ်းအေတာ္ႀကီးလွသည္ဟု သူကဆိုသည္။ သူတုိ႔ဆီမွာအခန္းေတြတည္ေဆာက္ပံုက ရန္ကုန္ကအခန္းေတြႏွင့္မတူပါ။ ယခင္ပိုင္ရွင္တစ္ဦးတည္း ျဖစ္ခဲ့ဟန္တူေသာ ဝင္းႀကီးထဲတြင္ တိုက္မ်ားေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ပင္မသစ္သားတံခါးဝေပါက္ေဘးတြင္ တံခါးဖြင့္ရေသာနံပါတ္မ်ားကိုႏွိပ္မွ တံခါးမႀကီးပြင့္မည္ျဖစ္သည္။ သူ႕အခန္းမွာ ေျမညီထပ္ႏွင့္ ပထမထပ္ျဖစ္သည္။ေအာက္ဘက္တြင္မူ ၁ဝ ေပ ပတ္လည္ခန္႔ရွိသည့္ ၿခံဝင္းေလးကို စားပြဲ၊ ကုလားထိုင္၊ ပန္းခ်ီကား စသည္တုိ႔ျဖင့္ အလွဆင္ထားသည့္ အိမ္ပထမထပ္သို႔ တက္သည့္ ေလွကားေဘးတြင္ စာအုပ္မ်ား၊ စီဒီေခြမ်ားႏွင့္ အေရွ႕တုိင္းမွ အႏုပညာ လက္ရာမ်ားျဖင့္ အလွဆင္ထားသည္။ ျပင္သစ္လူမ်ဳိးမ်ားသည္ အိမ္တြင္းအလွဆင္သည့္ အႏုပညာကုိ အလြန္ ျမတ္ႏိုးဟန္ရွိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ဖူးသည့္တုိက္ခန္းတိုင္းလိုလို ထုိသို႔အလွဆင္ထား သည္ကိုျမင္ခဲ့ရသည္။
" မင္းကေတာ့ ငါတိုက္ခန္းဝယ္ႏိုင္ေတာ့ အေတာ္ခ်မ္းသာတယ္ထင္မွာ၊ ဘဏ္ကေခ်းၿပီး ဝယ္ထားတာကြ၊ တစ္သက္လံုးဆပ္ရမွာ၊ ငါ့လခက တစ္လယူ႐ိုေလးေထာင္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုက္ခန္းဖုိးအရစ္က်သြင္းရတာ၊ အခြန္ေဆာင္ရတာ၊ က်န္းမာေရးအာမခံေပးရတာ၊ စားေသာက္တာ ေတြနဲ႔ လကုန္ရင္ ယူ႐ို ၂ဝဝ ေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တာ "ဟု Pierre ကရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ေျပာသည္။
ပါရီမွာ (ၿမိဳ႕တြင္း) အခန္းတစ္ခန္း ပုိင္ဆုိင္ဖုိ႔မလြယ္လွပါ။ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေပ ၂ဝ ပတ္လည္ ခန္႔ရွိေသာအခန္းကို တစ္လလွ်င္ ယူ႐ို ၁၅ဝဝ ခန္႔ျဖင့္ ငွားေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။
" ေဆဗရင္း (သူ႔မိန္းမ) က သန္ဘက္ခါဆို ေဂ်ာ္ဒန္သြားမွာ၊ ၿပီးရင္ ငါလည္းလိုက္သြားရမွာ၊ မင္းဒီမွာႀကိဳက္သေလာက္ေန၊ စားစရာေတြလည္း ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ဝယ္ေပးထားတယ္၊ မင္းျပန္ေတာ့မွ ေဘးအခန္းကိုေသာ့အပ္ခဲ့ "ဟု ေရခဲေသတၱာကိုဖြင့္ျပရင္းေျပာျပသည္။ သူေဂ်ာ္ဒန္မသြား မီ ပါရီ၏နာမည္ႀကီး မီးနီရပ္ကြက္ျဖစ္သည့္ Quatier Pigalle ကို လုိက္ျပမည္ဟုဆိုသည္။ လိုက္ပို႔ခ်င္သည့္ သူ႕စိတ္ကုိကြၽန္ေတာ္သံသယမရွိပါ။ သို႔ရာတြင္ သူကမိန္းမေၾကာက္သူျဖစ္သျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး သြားခ်င္ေနသူ လည္းျဖစ္ေလသည္။
ေနာက္ေန႔နံနက္မွာေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းပို႔မည့္ကားေရာက္လာသည္။ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ၏ သက္ဦးဆံပိုင္ ဘုရင္စနစ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာ ဗာဆိုင္းနန္းေတာ္သို႔ သြားၾကေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
(ဆက္ရန္)
ပံု(၁) ပါရီမွာယူစီး၍ရေသာ လွ်ပ္စစ္ကားမ်ား(တိုင္တြင္လွ်ပ္စစ္ျပန္ျဖည္႔ေပးရသည္)
ပံု(၂) ပါရီက လမ္းေဘးေရြ႕လ်ားအိမ္သာ