ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၁ဝ

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၁ဝ
ကိုမစ္ကီ၏အိမ္မွာ ပါရီၿမိဳ႕ေတာ္ဘက္ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္တြင္ရွိသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေရာက္ ေနသည့္ေနရာႏွင့္ အေတာ္လွမ္းေသာ္လည္း ရထားစီးသြားသျဖင့္ နာရီဝက္ခန္႔ သာၾကာသည္။ ဘူတာကဆင္းၿပီး သူ႔အိမ္သို႔သြားရာလမ္းမွာ တိုက္ခန္းကြန္ဒိုႀကီးေတြျမင္သျဖင့္ေမးၾကည့္ရာ တန္ဖိုး နည္းအိမ္ရာေတြဟုသိရသည္။ ရန္ကုန္ကကြန္ဒိုဟု ေခၚဆိုေနၾကသည့္ အိမ္ေတြ ထက္အမ်ား ႀကီးသာပါသည္။ ျပင္သစ္အစိုးရက ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္ေသာ သူမ်ား အတြက္ေဆာက္ေပးထားရာ ဒုကၡသည္ႏိုင္ငံသားမ်ားလည္း ေလွ်ာက္ထားဝယ္ယူႏုိင္သည္။ ကေလး ရွိလွ်င္ဦးစားေပးအဆင့္ျဖစ္၍ အျမန္ရတတ္သည္။ အေဆာက္အအံုတြင္ေနသူမ်ားက အမ်ားအားျဖင့္ လူမည္းမ်ားသာျဖစ္သည္။ အိမ္ရာ အျပင္ ကေလးမ်ားကစားရန္ ကစားကြင္းႏွင့္လူႀကီးမ်ားအတြက္ တင္းနစ္ ကြင္းႏွင့္ဘတ္စ္ကက္ကြင္းကိုပါေဆာက္ထားေပးသည္။ ဘတ္စ္ကက္ကစားကြင္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ ၿပီးေနာက္ ကိုမစ္ကီအိမ္ခန္းသို႔ ေရာက္ရွိလာေတာ့သည္။ အိမ္ခန္းက ၁ဝ ပတ္လည္ခန္႔သာရွိၿပီး အိပ္ခန္း၊ ဧည့္ခန္း၊ ထမင္းစားခန္း စသည္ျဖင့္သတ္သတ္မွတ္မွတ္မထားရွိပါ။
'ခင္ဗ်ားသာအိပ္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ အခ်ိန္မေရြးပဲ၊ အိပ္ခန္းကေတာ့ေတြ႕တဲ့အတိုင္းပဲ' ဟု ကိုမစ္ကီက ဘီယာဘူးေတြေရခဲေသတၱာထဲက ထုတ္ရင္းေျပာသည္။ အခန္းထဲတြင္ ေခတ္မီလွပ ေသာအဝတ္ဗီ႐ုိႀကီးကိုေတြ႕ရာ ယခင္အိမ္ရွင္ေတြ မသယ္ခ်င္၍ အလကားေပးသြားေၾကာင္းသိရသည္။ ျမန္မာျပည္မွာဆိုလွ်င္ ခုနစ္သိန္းခန္႔ရွိမည္ထင္ပါသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ကိုစန္းျမင့္ႏွင့္ ကိုဥာဏ္ဝင္းအမ်ဳိးသမီး မေဘဘီပါေရာက္လာသည္။ မေဘဘီက အေၾကာ္အေလွာ္ေတြကိုပါ ခ်ဳိင့္ႏွင့္ထည့္လာသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိအိမ္မ်ားတြင္ ေတြ႕ရတတ္ေသာ ခ႐ုမ်ားကိုပါေၾကာ္လာသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ ကမစားရဲဘဲ တံု႔ေႏွးေႏွးရွိေနရာ မေဘဘီက'ဒီကျပင္သစ္ေတြက ဒီခ႐ုကို သိပ္ႀကိဳက္ၾကတာ။ သူ႔ခ်ည္းသီးသန္႔ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြေတာင္ရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး ျမန္မာျပည္အလြမ္းေျပေပါ့။ ကန္စြန္းရြက္ ေလးေတာင္ ေၾကာ္လာေသးတယ္'
'ကန္စြန္းရြက္မ်ား အစ္မရယ္ တကူးတကေၾကာ္လာေနေသးတယ္' 'အမယ္ေလး၊ ဖိုးလက ဘယ္လိုထင္လို႔လဲ၊ ဒီမွာ ကန္စြန္းရြက္တုိ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္တုိ႔က အရမ္းရွားတာ၊ ၾကက္သားတစ္ကီလိုကို ၃ ယူ႐ိုပဲေပးရတာ၊ ကန္စြန္းရြက္က ၁ ကီလိုဂရမ္ကို ၁၂ ယူ႐ို ေမာင္ေလးေရ၊ အရမ္းေစ်းႀကီးတယ္'
အမယ္ေလး ေစ်းကေလးဆေတာင္ကြာေနပါ့လား။ ျမန္မာျပည္မွာ လူျဖစ္ရတာ အဲဒါေတြေတာ့ ကံေကာင္းပါသည္။ အသီးအရြက္လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ႏွင့္ေပါေပါ စားရသည္။ ျပင္သစ္၊ အေမရိကားတုိ႔တြင္ အမ်ားအားျဖင့္ inorganic ေတြျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေအာ္ဂဲ နစ္စစ္စစ္ေတြရွိေနေသးသည္။ ပါရီတြင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေတြအလံုးလည္းလွ၊ ႀကီးလည္းႀကီး၊ ေစ်းလည္းခ်ဳိပါသည္။ ဒါေပမယ့္ စားရတာအရသာမရွိ။ ၾကက္သြန္နီလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း၊ ျမန္မာျပည္က ၾကက္သြန္လို ေအာ္ဂဲနစ္ဆိုလွ်င္ ၄ လံုးကို ၁ ယူ႐ိုေလာက္ေပးရသည္။ ျမန္မာ ျပည္ကစိုက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္သူေတြကို ဓာတ္ေျမၾသဇာတို႔ ပိုးသတ္ေဆးတို႔မသံုးဖုိ႔ အစိုးရႏွင့္မီဒီယာက တိုက္တြန္းသတိေပးႏိုင္ကေကာင္းမည္ထင္သည္။ သူတုိ႔ႏိုင္ငံမွာေတာင္ organicfarming ေတြျပန္လုပ္ ေန ၾကၿပီ။ ေအာ္ဂဲနစ္အသီးေတြက အလံုးႀကီး၊ အျမင္လွေသာ္လည္း အရသာမရွိ သည့္အျပင္ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးအျဖစ္ ကင္ဆာေရာဂါေတြဘာေတြေတာင္ရႏိုင္ေသးသည္။ ျမန္မာႏိုင္ ငံတြင္ သီးႏွံေတြကို ေရေသခ်ာမေဆးဘဲစားမိသျဖင့္ မူးၿပီးေတာ့ အန္သည့္သတင္းေတြ မီဒီယာေတြမွာ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသည္။ ထိုသတင္းမ်ားဖတ္ၿပီးမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က
'ကိုယ္ကေတာ့ ေစ်းထဲမွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြဝယ္ရင္ သူမ်ားေတြလို တုတ္ခိုင္ေနတာေတြ၊ ဝင္းဝါစိုျပည္ေနတာေတြမဝယ္ဘူး။ ပိုးကိုက္ထားတဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြပဲ ေရြးဝယ္တယ္။ အဲဒါေတြက ပိုးသတ္ေဆးမထိထားတာေသခ်ာတယ္' ဟုေျပာဖူးသည္။
'ဒီေန႔ညေနေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ေနာ္တာဒိမ္းဘုရားေက်ာင္းဘက္လိုက္ပို႔မယ္ေလ။ အဲဒီမွာထုိင္ စားေသာက္ၾကတာေပါ့'ဟု ကိုဥာဏ္ဝင္းက အဆိုတင္လာသည္။
ပါရီ၏ရာသီဥတုကလည္း အၿမဲတမ္း အားကစားအႀကိဳက္ပင္ျဖစ္ေနသည္။ ခႏၶာကိုယ္တြင္းသို႔ အေႏြးဓာတ္ေလးထည့္ထားမွသာ ေနသာထုိင္သာရွိသည္။ ကိုဗစ္ကီတို႔ လမ္းထဲကထြက္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အိမ္ေလးေတြကို သတိျပဳမိလုိက္သည္။ အိမ္ေလးေတြ၏ မ်က္ႏွာစာတစ္ခုလံုးကို ကြၽန္ေတာ္အမည္မသိေသာ တုိက္ကပ္ႏြယ္ပင္မ်ားျဖင့္ အလွဆင္ထားသျဖင့္ ျပတင္းေပါက္မ်ားႏွင့္ ဝရန္တာကုိသာျမင္ရသည္။ တန္ ဖိုးနည္းအိမ္ရာ ဝင္းကိုျဖတ္သန္းလာၿပီးေနာက္ လမ္းတြင္ကေနဒါႏိုင္ငံ အလံအမွတ္တံဆိပ္ျဖစ္သည့္ ေမပယ္ရြက္ႏွင့္တူေသာအရြက္မ်ားေဝစည္၍ အပင္မ်ား တသီတတန္းႀကီး ေပါက္ေနေသာလမ္းကို ထပ္မံကူးလုိက္ရသည္။ အပင္မ်ားမွ အရြက္မ်ားသည္ ေဆာင္းရာသီျဖစ္သျဖင့္ နီးေထြးေထြးျဖင့္ အလြန္လွပသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္၊ အိမ္အျပန္ယူသြားခ်င္သျဖင့္ ကုိယ္ႏွင့္မီသည့္အရြက္ေလးမ်ားကိုခူးေနမိရာ အနီးတြင္ရွိေနသည့္ ျမဴနီစပယ္ဝန္ထမ္းတစ္ ဦးျဖစ္ ဟန္ရွိသူတစ္ဦးက
'ေအာက္မွာေၾကြက်ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေလးေတြက လည္းလွပါတယ္ မြန္စီယာ၊ အပင္ေပၚကအရြက္ေတြ သူ႕ဘာသာသူေၾကြက်ပါေစ၊ ေၾကြဖုိ႔အခ်ိန္ မေရာက္ေသးပါဘူး' ဟု လွမ္းေျပာသည္။
ျမဴနီစပယ္ဝန္ထမ္း၏စကားက သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရာေရာက္ေနသလို အႏုပညာလည္းဆန္လွသည္။ ေကာက္ယူလာသည့္ သစ္ရြက္ေလးမ်ားကို စာအုပ္ေတြမွာ ေသခ်ာညႇပ္လုိက္ၿပီး ဘူတာမွ ေနာ္တာဒိမ္းဘုရားသို႔ ရထားစီးလာခဲ့ၾကရာ ကြၽန္ေတာ္က လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္သျဖင့္ တစ္မွတ္တုိင္အလိုတြင္ ဆင္းလုိက္သည္။ ဘူတာမွဆင္းၿပီး စိန္႔ျမစ္ ျဖတ္လိုက္လွ်င္ ေနာ္တာဒိမ္းဘုရားရွိသည့္ ေက်ာင္းႀကီးကို ေရာက္ေပေတာ့မည္။ စိန္႔ျမစ္ ကိုျဖတ္ ထားသည့္ တံတားတစ္ခုမွာေတာ့ ေသာ့ခေလာက္ေတြ အမ်ားႀကီး ခတ္ထားတာ ေတြ႕လုိက္ရသည္။ သည္ေသာ့ခေလာက္ေတြက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ကိုယ္စားျပဳသျဖင့္ ခ်စ္သူ႕ တံတားဟုလည္းေခၚသည္။ ေသာ့ခေလာက္ေတြမွာ အမည္ကိုေရးထားၿပီး တံတားနံရံေဘးရွိ သံဆန္ခါကြက္ေတြတြင္ ေသာ့ခတ္ထားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဆိုင္ရာက ထိုတံတားေသာ့ခေလာက္မ်ားျဖင့္ ဝန္ပိလာၿပီဆိုလွ်င္ အခ်ပ္လုိက္ ျဖဳတ္ယူသြားၿပီး အသစ္ျပန္လဲလွယ္ တပ္ဆင္ေပး ေလ့ရွိသည္ဟု သိရသည္။
ေနာ္တာဒိမ္းဘုရားေက်ာင္းႀကီးေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ညေနေဆာင္းၿပီ။ ဘာပံုရွိ၍လဲမသိ။ အေရွ႕မ်က္ႏွာစာဘက္တြင္ စင္ျမင့္ႀကီးေဆာက္ထားသည္။ အတြင္းထဲေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ဝင္မေလ့လာေတာ့ပါ။ အျပင္ဘက္ ေဂါသစ္ဗိသုကာလက္ရာ ေက်ာက္ဆစ္႐ုပ္ေတြသြားၾကည့္ၿပီး ေက်ာင္းအေနာက္ဘက္ ပန္းၿခံဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ပါရီသည္ ေခတ္ေဟာင္းႏွင့္ေခတ္သစ္ လက္ရာေရာယွက္ေနသည့္ၿမိဳ႕ဟု ကြၽန္ေတာ္ယူဆခ်င္ပါသည္။ ႐ုပ္ဝတၴဳေတြ တိုးတက္ေနေသာ္လည္း ပါရီၿမိဳ႕လယ္နားတြင္ အထပ္ျမင့္အေဆာက္အအံု ေတြကို ၿမိဳ႕ျမဴနီစီပယ္ကေဆာက္ခြင့္မျပဳပါ။ ေရွးေဟာင္းလက္ရာမ်ားကို မပ်က္ရန္ထိန္းသိမ္းထားၾကသည္။ ပါရီကို ဘာေၾကာင့္ အလင္း ၿမိဳ႕ေတာ္ဟုေခၚသနည္း။ တစ္ညဥ့္ လံုးေနရာအႏွံ႕တြင္ မီးေရာင္စံုမ်ား ထိန္ထိန္လင္း ေနေသာ ေၾကာင့္ပင္လား။ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းသာျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ (The Cityt of Light) ဟု ေခၚရျခင္းမွာ အလယ္ေခတ္ (၁၇ ရာစုေစာပိုင္း) က ကမၻာေပၚရွိ အေတြးအေခၚ၊ ဒႆနႏွင့္ ပညာေရးသည္ ပါရီတြင္လာေရာက္ဆံုစည္းထြန္းကားခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေခၚသည္ဟု သိခဲ့ရ ပါသည္။

(ဆက္ရန္)