ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၁၁

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၁၁
ေနာ္တာဒိမ္းဘုရားေက်ာင္းေနာက္ဘက္ျမက္ခင္းျပင္တစ္ေနရာတြင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ထုိင္ၿပီး ဝိုင္းဖြဲ႕စကားေျပာၾကသည္။ ေျပာတာေတြကေတာ့ အစံုအလင္။ အထူးသျဖင့္ သူတုိ႔က ျမန္မာ ျပည္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကို ေဆြးေႏြးၾကၿပီး ကြၽန္ေတာ္ကမူ ျပင္ပရွိျမန္မာတုိ႔ အေၾကာင္း ေမးမိသည္။ ကမၻာေပၚတြင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား၏စည္းလံုးမႈအေၾကာင္းကို သိရွိၾကၿပီးျဖစ္ လိမ့္မည္ ဟုယူဆသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ေရးမျပလိုေတာ့ပါ။ အဘက္ဘက္က သူ႕အေၾကာင္း ႏွင့္သူမွန္ ေနပါလိမ့္မည္။ ကြၽန္ေတာ့္ အေနျဖင့္ ဘယ္သူမွန္ဘယ္သူမွား ဟူ၍ေျပာပိုင္ခြင့္ ရွိသူလည္း မဟုတ္ပါ။
'ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူေတြဘယ္လိုကြဲကြဲ၊ ဘယ္သူ႕ကိုမဆို ကူညီေနတဲ့သူတစ္ ေယာက္ ေတာ့ရွိ တယ္။ သူကလည္းခင္ဗ်ားကိုေတြ႕ခ်င္ေနတယ္'ဟု ကိုမစ္ကီ ကေျပာသည္။
'ဘယ္သူမ်ားတုန္းဗ်'
'ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ သူ႕ကိုၿမိဳ႕စားႀကီးလို႔ေခၚတယ္ဗ်။ ပါရီကုိ ၁၉၇ဝ ျပည့္လြန္ ေလာက္ ကတည္းကေရာက္လာတာ။ ခင္ဗ်ား Beyond Rangoon ကို ၾကည္ဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒီထဲကမင္းသားႀကီးေပါ့'
Beyond Rangoon ၁၉၈၈ အေရးအခင္းအၿပီး တပ္ကအာဏာသိမ္းခါစ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္း ပိတ္မိေနေသာႏိုင္ငံျခားသူတစ္ဦးအား အာဏာပိုင္မ်ားပိတ္ဆို႔ထားသည့္ လမ္းမ်ားၾကားကလြတ္ေအာင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတစ္ဦးက နယ္စပ္ကတစ္ဆင့္ထုိင္းႏိုင္ငံသို႔ပို႔ေပးသည့္ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္။
ထို႐ုပ္ရွင္ထြက္လာေတာ့ အေခြကုိေပၚေပၚထင္ထင္မၾကည့္ရဲ။ လက္ထဲအေခြေတြ႕လွ်င္ ျပႆနာအႀကီးအက်ယ္တက္ၿပီး ေထာင္နန္းစံရမည့္ကာလျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အေဖအိမ္မွာ အတူတူ ၾကည့္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး၏ အကူအညီျဖင့္ အေခြကူးထား ေသာ္လည္း မႈိတက္ေန၍ ၾကည့္မရေတာ့ေပ။ သို႔ရာတြင္ ယခု ဒီဂ်စ္တယ္ေခတ္ အစိုးရေျပာင္း ၿပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ လမ္းေဘးေခြဆိုင္မ်ားတြင္ ေပၚေပၚတင္တင္ဝယ္ယူႏိုင္ၿပီျဖစ္သည္။
သူတုိ႔ႏွင့္စကားေကာင္းေနရာက နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညခုနစ္နာရီထုိးခါနီးၿပီ။ ဟုိတယ္မွ မနက္ျဖန္ Check Out လုပ္ရေတာ့မည္ဆိုေတာ့ ေစာေစာစီးစီး ပစၥည္းေတြ ျပန္သိမ္းရဦးမည္။ မနက္ျဖန္ ကုိေထြးအခန္းကိုသြားအိပ္မည္။ ဟုိတယ္သို႔အျပန္ ရထားေပၚမွာဖုန္းလာသည္။ ဆက္သည့္သူက ဆိုဖီနာမည္အျပည့္အစံုကSophieMalibeaux သူက ဟုိတယ္လာေခၚမည္။ သူ႕အိမ္မွာထမင္းလုိက္ စားပါဟုဆိုသည္။ ဆိုဖီက RadioFrance International က အာရွ-ပစိဖိတ္ ဗ်ဴ႐ိုအႀကီးအကဲ။ ျမန္မာျပည္ကုိ ၂ဝဝ၈ ေလာက္ကထင္သည္ေရာက္ဖူးသည္။ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္႐ံုးခန္း ကအထြက္ ေထာက္လွမ္းေရးကဓာတ္ပံု႐ိုက္ၿပီး သတင္းစာထဲတြင္ပင္ပါလာကာ နာမည္ပ်က္စာရင္း အသြင္းခံခဲ့ရသည္။ သတင္းစာဆရာႀကီး ဟံသာဝတီဦးဝင္းတင္ ေထာင္ကလြတ္လာေတာ့ သူ႕အတၴဳပၸတၱိေရးရန္ ျမန္မာသံ႐ံုးတြင္ ဗီဇာေလွ်ာက္သည္မရ။ ေနာက္ဆံုး သူ႕ေယာက်္ား မာႏူး (Manu) ကိုလႊတ္ကာ သူ႕ကိုယ္စားအင္တာဗ်ဴးလုပ္စဥ္ အကူအညီေပးရန္ ကြၽန္ေတာ့္ကို အကူအညီ ေတာင္းသည္။ ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး လုပ္ဖုိ႔ေနရာကို ကြၽန္ေတာ္စီစဥ္ေပးရသည္။ ထိုအခ်ိန္က ဆရာဦးဝင္းတင္ကို ေထာက္လွမ္းေရးက ေနာက္ကတစ္ေကာက္ ေကာက္လုိက္ မွတ္တမ္းတင္ေနသျဖင့္ အင္တာဗ်ဴး လုပ္ဖုိ႔ေနရာရွာရသည္မွာမလြယ္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ မာႏူးေထာက္ လွမ္းေရးကို အေတာ္မ်က္ျခည္ျဖတ္ ခဲ့ရသည္။ ေနာက္ကျပင္သစ္ဘာသာျဖင့္ Une Vie de Dissident (သေဘာကြဲလြဲသူ တစ္ဦးဘဝ) အမည္ျဖင့္ စာအုပ္ထြက္ခဲ့သည္။
ဟုိတယ္ေလာ္ဘီမွာ ကြၽန္ေတာ္ထိုင္ေနစဥ္ ဆိုဖီေရာက္လာသည္။
'ကဲ၊ မင္းကို တုိ႔ကားအေကာင္းစားနဲ႔ အိမ္ေခၚသြားမယ္။ မာႏူးကေသေသခ်ာ ခ်ာခ်က္ျပဳတ္ ထားတယ္'
ဟုတ္ပါသည္။ ကားကကြၽန္ေတာ္ပင္လွ်င္ ျမန္မာျပည္တြင္မျမင္ဖူးေပ။ အထဲက ဂီယာေတြ၊ ဟြန္းေတြက ဟိုးေခတ္ကကားပံုစံ (Deux Cheveux) ျမင္းႏွစ္ေကာင္ တံဆိပ္ျပင္သစ္ ကားျဖစ္သည္။
'တုိ႔အိမ္က ပါရီနဲ႔နည္းနည္းေဝးတယ္ကြ။ မင္းတို႔ဆီက ေရႊေတာင္ၾကား လိုဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ ကြက္ေပါ့ကြာ။ ကားကေတာ့ ပ်က္မွာေတြဘာေတြမပူပါနဲ႔။ တို႔လင္မယား ျပင္သစ္ကေန ပါကစၥတန္ကို ဒီကားနဲ႔သြားခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဘာမွမျဖစ္ဘူး'
အိမ္ေရာက္ေတာ့ မာႏူးက ရွန္ပိန္ပုလင္းႀကီးကို ေရခဲထည့္ထားသည့္ ဘူးႀကီးတြင္တစ္ပိုင္း စိမ္ထား ၿပီးဝိုင္ထည့္ထားသည့္ဖန္ခြက္ကိုကမ္းေပးသည္။
'အိုေက Pour La Sante (က်န္းမာေရးအတြက္) ဟု ဆုေတာင္းၾကၿပီး စကားေျပာၾကသည္။ ဒ့ီျပင္စကားေတြမေျပာရပါ။ နက္ျဖန္ အေမရိကန္ သမၼတအိုဘားမား ျမန္မာႏိုင္ငံကိုသြား ေရာက္ မည္ျဖစ္သျဖင့္ ဆိုဖီကသတင္းေထာက္ပီသစြာ ျမန္မာ့အေရးေဆြးေႏြးသည္။ အစိုးရသစ္ကို ဘယ္လုိျမင္သလဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေရာ၊ သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္ ပိုမိုပြင့္လင္းလာသလား ... စသျဖင့္ တရစပ္ေမးပါေတာ့သည္။
'ဆိုဖီရယ္ ... မင္းမလည္း သူ႔ခမ်ာေအးေအးေဆးေဆးေနပါေစ' ဟု မာႏူးဝင္ေျပာမွ သူ႕ေမးခြန္းေတြရပ္သြားသည္။ ၿပီးေတာ့မွ ဆိုဖီက မင္းျမန္မာျပည္မျပန္ဘဲ ဒုကၡသည္အျဖစ္ေနခ်င္ရင္ မင္းကိုငါကူညီမယ္ဟုဆိုလာသည္။ ဆိုဖီသည္အေရးပါေသာ ျပင္သစ္မီဒီယာႀကီး၏ အႀကီးအ ကဲျဖစ္သျဖင့္ သူကူညီလွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္မည္ကို ကြၽန္ေတာ္ သိပါသည္။ ျမန္မာျပည္က ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ျပင္သစ္တြင္ ဒုကၡသည္အျဖစ္ ေနထုိင္ခြင့္ရေအာင္ကူညီခဲ့သည္ကိုလည္းသိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္ကို ကြၽန္ေတာ္ မစြန္႔ခြာခ်င္ေသးပါ။ အျခားသူမ်ားက အေၾကာင္းေၾကာင္း ေတြရွိမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္ကမူ စြန္႔ခြာစရာအေၾကာင္းလံုးဝမရွိေသးပါ။ သူ႕အကူအညီကို ယဥ္ေက်း စြာပင္ ျငင္းပယ္လုိက္ရပါသည္။ ခဏေနေတာ့ ထမင္းစားရေအာင္ဟု မာႏူးကဆိုသျဖင့္ ထမင္းဝိုင္း ကိုသြားၾကသည္။ ဟင္းေတြကေတာ့ျပင္သစ္အႀကိဳက္ ဘာဂါတ္ေပါင္မုန္႔၊ အမဲသားျပဳတ္ေၾကာ္၊ စြပ္ျပဳတ္ဟင္းခ်ဳိတစ္မ်ဳိးႏွင့္ ဘဲဥျပဳတ္မ႐ိုးနိစ္စင္းတို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ဘဲဥျပဳတ္ႏွင့္ မ႐ိုးနိစ္မွာ အီလြန္းလွသျဖင့္ အမဲသားျပဳတ္ေၾကာ္ကိုစားလုိက္၊ ရွန္ပိန္ႏွင့္ေမွ်ာခ်လုိက္လုပ္ေနရသည္။ အျပန္တြင္ ကားေမာင္းလုိက္ပို႔ေပးသည့္ မာႏူးက တစ္ေနရာဝင္ခ်င္ေသာ္လည္း ပစၥည္းသိမ္းရန္ ရွိေသးသျဖင့္ ေတာင္းပန္လိုက္ရပါသည္။
တန္ဖိုးနည္းအိမ္ရာတစ္ခုျဖစ္သည့္ ကိုေထြးအခန္းကိုေရာက္ေတာ့ ေဆာက္လုပ္ထားပံုက အျပင္ကျမင္ရတာထက္ပင္ ပိုမိုစနစ္တက်ရွိလွသည္။ အျပင္မွာ ရာသီဥတု ေအးေနေသာ္လည္း အခန္းထဲတြင္ေႏြးေနသျဖင့္ အပူေပးစက္မ်ားတပ္ထားသလားေမးၾကည့္မိေသးသည္။
'သူတုိ႔က စေဆာက္ကတည္းက ၾကမ္းခင္းတုိ႔ နံရံတုိ႔မွာ ေရပိုက္ေတြထည့္ထားတယ္။ အဲဒီပိုက္က ေရပူေတြလႊတ္ေနတာေလ။ အဲေတာ့ တစ္ခန္းလံုးေႏြးေနတာေပါ့။ အိမ္ရဲ႕လက္ေဆးကန္တုိ႔ ေရခ်ဳိးခန္းတုိ႔ေရာက္မွ ေရဖြင့္ရင္ အပူအေအးလုိသေလာက္ညႇိယူ။ အဲဒါေၾကာင့္ေႏြးေနတာေပါ့ေလ။ ကြၽန္ေတာ္ဒီအခန္းကို ၁ဝ ႏွစ္အရစ္က်နဲ႔ဝယ္ထားတာ'
အခန္းထဲကေရပိုက္၊ သန္႔စင္ခန္းပိုက္ပ်က္လည္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ျပင္ခ်င္တုိင္းျပင္၍မရပါ။ သက္ဆုိင္ရာဖုန္းနံပါတ္ကိုဆက္။ အဲဒီကလက္မွတ္ ရပိုက္ျပင္ဆရာ (plumber) ကို လႊတ္ေပးသည္။ ကိုယ့္ဘာသာျပင္လုိ႔ သက္ဆုိင္ရာကသိသြားလွ်င္ဒဏ္ေၾကးေပးရသည္။
(ဆက္ရန္)
(ပံု) မင္းသားႀကီးဦးေအာင္ကိုႏွင့္ကၽြန္ေတာ္

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၁ဝ

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၁ဝ
ကိုမစ္ကီ၏အိမ္မွာ ပါရီၿမိဳ႕ေတာ္ဘက္ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္တြင္ရွိသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေရာက္ ေနသည့္ေနရာႏွင့္ အေတာ္လွမ္းေသာ္လည္း ရထားစီးသြားသျဖင့္ နာရီဝက္ခန္႔ သာၾကာသည္။ ဘူတာကဆင္းၿပီး သူ႔အိမ္သို႔သြားရာလမ္းမွာ တိုက္ခန္းကြန္ဒိုႀကီးေတြျမင္သျဖင့္ေမးၾကည့္ရာ တန္ဖိုး နည္းအိမ္ရာေတြဟုသိရသည္။ ရန္ကုန္ကကြန္ဒိုဟု ေခၚဆိုေနၾကသည့္ အိမ္ေတြ ထက္အမ်ား ႀကီးသာပါသည္။ ျပင္သစ္အစိုးရက ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္ေသာ သူမ်ား အတြက္ေဆာက္ေပးထားရာ ဒုကၡသည္ႏိုင္ငံသားမ်ားလည္း ေလွ်ာက္ထားဝယ္ယူႏုိင္သည္။ ကေလး ရွိလွ်င္ဦးစားေပးအဆင့္ျဖစ္၍ အျမန္ရတတ္သည္။ အေဆာက္အအံုတြင္ေနသူမ်ားက အမ်ားအားျဖင့္ လူမည္းမ်ားသာျဖစ္သည္။ အိမ္ရာ အျပင္ ကေလးမ်ားကစားရန္ ကစားကြင္းႏွင့္လူႀကီးမ်ားအတြက္ တင္းနစ္ ကြင္းႏွင့္ဘတ္စ္ကက္ကြင္းကိုပါေဆာက္ထားေပးသည္။ ဘတ္စ္ကက္ကစားကြင္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ ၿပီးေနာက္ ကိုမစ္ကီအိမ္ခန္းသို႔ ေရာက္ရွိလာေတာ့သည္။ အိမ္ခန္းက ၁ဝ ပတ္လည္ခန္႔သာရွိၿပီး အိပ္ခန္း၊ ဧည့္ခန္း၊ ထမင္းစားခန္း စသည္ျဖင့္သတ္သတ္မွတ္မွတ္မထားရွိပါ။
'ခင္ဗ်ားသာအိပ္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ အခ်ိန္မေရြးပဲ၊ အိပ္ခန္းကေတာ့ေတြ႕တဲ့အတိုင္းပဲ' ဟု ကိုမစ္ကီက ဘီယာဘူးေတြေရခဲေသတၱာထဲက ထုတ္ရင္းေျပာသည္။ အခန္းထဲတြင္ ေခတ္မီလွပ ေသာအဝတ္ဗီ႐ုိႀကီးကိုေတြ႕ရာ ယခင္အိမ္ရွင္ေတြ မသယ္ခ်င္၍ အလကားေပးသြားေၾကာင္းသိရသည္။ ျမန္မာျပည္မွာဆိုလွ်င္ ခုနစ္သိန္းခန္႔ရွိမည္ထင္ပါသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ကိုစန္းျမင့္ႏွင့္ ကိုဥာဏ္ဝင္းအမ်ဳိးသမီး မေဘဘီပါေရာက္လာသည္။ မေဘဘီက အေၾကာ္အေလွာ္ေတြကိုပါ ခ်ဳိင့္ႏွင့္ထည့္လာသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိအိမ္မ်ားတြင္ ေတြ႕ရတတ္ေသာ ခ႐ုမ်ားကိုပါေၾကာ္လာသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ ကမစားရဲဘဲ တံု႔ေႏွးေႏွးရွိေနရာ မေဘဘီက'ဒီကျပင္သစ္ေတြက ဒီခ႐ုကို သိပ္ႀကိဳက္ၾကတာ။ သူ႔ခ်ည္းသီးသန္႔ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြေတာင္ရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး ျမန္မာျပည္အလြမ္းေျပေပါ့။ ကန္စြန္းရြက္ ေလးေတာင္ ေၾကာ္လာေသးတယ္'
'ကန္စြန္းရြက္မ်ား အစ္မရယ္ တကူးတကေၾကာ္လာေနေသးတယ္' 'အမယ္ေလး၊ ဖိုးလက ဘယ္လိုထင္လို႔လဲ၊ ဒီမွာ ကန္စြန္းရြက္တုိ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္တုိ႔က အရမ္းရွားတာ၊ ၾကက္သားတစ္ကီလိုကို ၃ ယူ႐ိုပဲေပးရတာ၊ ကန္စြန္းရြက္က ၁ ကီလိုဂရမ္ကို ၁၂ ယူ႐ို ေမာင္ေလးေရ၊ အရမ္းေစ်းႀကီးတယ္'
အမယ္ေလး ေစ်းကေလးဆေတာင္ကြာေနပါ့လား။ ျမန္မာျပည္မွာ လူျဖစ္ရတာ အဲဒါေတြေတာ့ ကံေကာင္းပါသည္။ အသီးအရြက္လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ႏွင့္ေပါေပါ စားရသည္။ ျပင္သစ္၊ အေမရိကားတုိ႔တြင္ အမ်ားအားျဖင့္ inorganic ေတြျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေအာ္ဂဲ နစ္စစ္စစ္ေတြရွိေနေသးသည္။ ပါရီတြင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေတြအလံုးလည္းလွ၊ ႀကီးလည္းႀကီး၊ ေစ်းလည္းခ်ဳိပါသည္။ ဒါေပမယ့္ စားရတာအရသာမရွိ။ ၾကက္သြန္နီလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း၊ ျမန္မာျပည္က ၾကက္သြန္လို ေအာ္ဂဲနစ္ဆိုလွ်င္ ၄ လံုးကို ၁ ယူ႐ိုေလာက္ေပးရသည္။ ျမန္မာ ျပည္ကစိုက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္သူေတြကို ဓာတ္ေျမၾသဇာတို႔ ပိုးသတ္ေဆးတို႔မသံုးဖုိ႔ အစိုးရႏွင့္မီဒီယာက တိုက္တြန္းသတိေပးႏိုင္ကေကာင္းမည္ထင္သည္။ သူတုိ႔ႏိုင္ငံမွာေတာင္ organicfarming ေတြျပန္လုပ္ ေန ၾကၿပီ။ ေအာ္ဂဲနစ္အသီးေတြက အလံုးႀကီး၊ အျမင္လွေသာ္လည္း အရသာမရွိ သည့္အျပင္ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးအျဖစ္ ကင္ဆာေရာဂါေတြဘာေတြေတာင္ရႏိုင္ေသးသည္။ ျမန္မာႏိုင္ ငံတြင္ သီးႏွံေတြကို ေရေသခ်ာမေဆးဘဲစားမိသျဖင့္ မူးၿပီးေတာ့ အန္သည့္သတင္းေတြ မီဒီယာေတြမွာ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသည္။ ထိုသတင္းမ်ားဖတ္ၿပီးမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က
'ကိုယ္ကေတာ့ ေစ်းထဲမွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြဝယ္ရင္ သူမ်ားေတြလို တုတ္ခိုင္ေနတာေတြ၊ ဝင္းဝါစိုျပည္ေနတာေတြမဝယ္ဘူး။ ပိုးကိုက္ထားတဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြပဲ ေရြးဝယ္တယ္။ အဲဒါေတြက ပိုးသတ္ေဆးမထိထားတာေသခ်ာတယ္' ဟုေျပာဖူးသည္။
'ဒီေန႔ညေနေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ေနာ္တာဒိမ္းဘုရားေက်ာင္းဘက္လိုက္ပို႔မယ္ေလ။ အဲဒီမွာထုိင္ စားေသာက္ၾကတာေပါ့'ဟု ကိုဥာဏ္ဝင္းက အဆိုတင္လာသည္။
ပါရီ၏ရာသီဥတုကလည္း အၿမဲတမ္း အားကစားအႀကိဳက္ပင္ျဖစ္ေနသည္။ ခႏၶာကိုယ္တြင္းသို႔ အေႏြးဓာတ္ေလးထည့္ထားမွသာ ေနသာထုိင္သာရွိသည္။ ကိုဗစ္ကီတို႔ လမ္းထဲကထြက္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အိမ္ေလးေတြကို သတိျပဳမိလုိက္သည္။ အိမ္ေလးေတြ၏ မ်က္ႏွာစာတစ္ခုလံုးကို ကြၽန္ေတာ္အမည္မသိေသာ တုိက္ကပ္ႏြယ္ပင္မ်ားျဖင့္ အလွဆင္ထားသျဖင့္ ျပတင္းေပါက္မ်ားႏွင့္ ဝရန္တာကုိသာျမင္ရသည္။ တန္ ဖိုးနည္းအိမ္ရာ ဝင္းကိုျဖတ္သန္းလာၿပီးေနာက္ လမ္းတြင္ကေနဒါႏိုင္ငံ အလံအမွတ္တံဆိပ္ျဖစ္သည့္ ေမပယ္ရြက္ႏွင့္တူေသာအရြက္မ်ားေဝစည္၍ အပင္မ်ား တသီတတန္းႀကီး ေပါက္ေနေသာလမ္းကို ထပ္မံကူးလုိက္ရသည္။ အပင္မ်ားမွ အရြက္မ်ားသည္ ေဆာင္းရာသီျဖစ္သျဖင့္ နီးေထြးေထြးျဖင့္ အလြန္လွပသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္၊ အိမ္အျပန္ယူသြားခ်င္သျဖင့္ ကုိယ္ႏွင့္မီသည့္အရြက္ေလးမ်ားကိုခူးေနမိရာ အနီးတြင္ရွိေနသည့္ ျမဴနီစပယ္ဝန္ထမ္းတစ္ ဦးျဖစ္ ဟန္ရွိသူတစ္ဦးက
'ေအာက္မွာေၾကြက်ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေလးေတြက လည္းလွပါတယ္ မြန္စီယာ၊ အပင္ေပၚကအရြက္ေတြ သူ႕ဘာသာသူေၾကြက်ပါေစ၊ ေၾကြဖုိ႔အခ်ိန္ မေရာက္ေသးပါဘူး' ဟု လွမ္းေျပာသည္။
ျမဴနီစပယ္ဝန္ထမ္း၏စကားက သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရာေရာက္ေနသလို အႏုပညာလည္းဆန္လွသည္။ ေကာက္ယူလာသည့္ သစ္ရြက္ေလးမ်ားကို စာအုပ္ေတြမွာ ေသခ်ာညႇပ္လုိက္ၿပီး ဘူတာမွ ေနာ္တာဒိမ္းဘုရားသို႔ ရထားစီးလာခဲ့ၾကရာ ကြၽန္ေတာ္က လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္သျဖင့္ တစ္မွတ္တုိင္အလိုတြင္ ဆင္းလုိက္သည္။ ဘူတာမွဆင္းၿပီး စိန္႔ျမစ္ ျဖတ္လိုက္လွ်င္ ေနာ္တာဒိမ္းဘုရားရွိသည့္ ေက်ာင္းႀကီးကို ေရာက္ေပေတာ့မည္။ စိန္႔ျမစ္ ကိုျဖတ္ ထားသည့္ တံတားတစ္ခုမွာေတာ့ ေသာ့ခေလာက္ေတြ အမ်ားႀကီး ခတ္ထားတာ ေတြ႕လုိက္ရသည္။ သည္ေသာ့ခေလာက္ေတြက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ကိုယ္စားျပဳသျဖင့္ ခ်စ္သူ႕ တံတားဟုလည္းေခၚသည္။ ေသာ့ခေလာက္ေတြမွာ အမည္ကိုေရးထားၿပီး တံတားနံရံေဘးရွိ သံဆန္ခါကြက္ေတြတြင္ ေသာ့ခတ္ထားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဆိုင္ရာက ထိုတံတားေသာ့ခေလာက္မ်ားျဖင့္ ဝန္ပိလာၿပီဆိုလွ်င္ အခ်ပ္လုိက္ ျဖဳတ္ယူသြားၿပီး အသစ္ျပန္လဲလွယ္ တပ္ဆင္ေပး ေလ့ရွိသည္ဟု သိရသည္။
ေနာ္တာဒိမ္းဘုရားေက်ာင္းႀကီးေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ညေနေဆာင္းၿပီ။ ဘာပံုရွိ၍လဲမသိ။ အေရွ႕မ်က္ႏွာစာဘက္တြင္ စင္ျမင့္ႀကီးေဆာက္ထားသည္။ အတြင္းထဲေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ဝင္မေလ့လာေတာ့ပါ။ အျပင္ဘက္ ေဂါသစ္ဗိသုကာလက္ရာ ေက်ာက္ဆစ္႐ုပ္ေတြသြားၾကည့္ၿပီး ေက်ာင္းအေနာက္ဘက္ ပန္းၿခံဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ပါရီသည္ ေခတ္ေဟာင္းႏွင့္ေခတ္သစ္ လက္ရာေရာယွက္ေနသည့္ၿမိဳ႕ဟု ကြၽန္ေတာ္ယူဆခ်င္ပါသည္။ ႐ုပ္ဝတၴဳေတြ တိုးတက္ေနေသာ္လည္း ပါရီၿမိဳ႕လယ္နားတြင္ အထပ္ျမင့္အေဆာက္အအံု ေတြကို ၿမိဳ႕ျမဴနီစီပယ္ကေဆာက္ခြင့္မျပဳပါ။ ေရွးေဟာင္းလက္ရာမ်ားကို မပ်က္ရန္ထိန္းသိမ္းထားၾကသည္။ ပါရီကို ဘာေၾကာင့္ အလင္း ၿမိဳ႕ေတာ္ဟုေခၚသနည္း။ တစ္ညဥ့္ လံုးေနရာအႏွံ႕တြင္ မီးေရာင္စံုမ်ား ထိန္ထိန္လင္း ေနေသာ ေၾကာင့္ပင္လား။ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းသာျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ (The Cityt of Light) ဟု ေခၚရျခင္းမွာ အလယ္ေခတ္ (၁၇ ရာစုေစာပိုင္း) က ကမၻာေပၚရွိ အေတြးအေခၚ၊ ဒႆနႏွင့္ ပညာေရးသည္ ပါရီတြင္လာေရာက္ဆံုစည္းထြန္းကားခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေခၚသည္ဟု သိခဲ့ရ ပါသည္။

(ဆက္ရန္)

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၉

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၉
ဗာဆိုင္းနန္းေတာ္မွာ ပါရီၿမိဳ႕ထဲတြင္မရွိပါ။ပါရီ၏အေနာက္ဘက္ ၁၆ ကီလုိမီတာ (၁ဝ မိုင္ခန္႔) အကြာတြင္ရွိၿပီး နာရီဝက္ခန္႔ ကားေမာင္းၿပီးေနာက္ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ၏ သက္ဦးဆံပိုင္ဘုရင္စနစ္နိဂံုးခ်ဳပ္ရာ ဗာဆုိင္းနန္းေတာ္ႀကီးကိုေရာက္ရွိေပၿပီ။ဗာဆိုင္းနန္းေတာ္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို ဧည့္သည္မ်ားအား ဝင္ေရာက္ၾကည့္႐ႈခြင့္မေပးႏိုင္ပါ။လအပိုင္း အျခားအလုိက္ မည္သည့္အပိုင္းကိုဖြင့္ထားၿပီး မည္သည့္အပိုင္းကို ဘယ္တြင္ဖြင့္မည္စသည္ျဖင့္သာ ဖြင့္ေပးထားပါသည္။အေစာင့္ခ်ရသည့္ ဝန္ထမ္းအင္အားမႏိုင္၍ျဖစ္သည္။အခန္းတုိင္းကို ယခင္ေခတ္က ဘုရင္မိဖုရားမ်ားစံျမန္းခဲ့သည့္အတိုင္း စီမံထားသည္ဟုဆိုပါသည္။ နန္းေတာ္ဥယ်ာဥ္ထဲတြင္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနၾကရာမွာ ေျဗာက္အိုးသံမ်ား ၾကားသျဖင့္ေငးၾကည့္ရာ ယခုရာသီသည္အမဲလုိက္ရာသီျဖစ္သျဖင့္ အမဲလုိက္သူမ်ားကပစ္ခတ္ေနသည့္ ေသနတ္သံျဖစ္ေၾကာင္း ေဂ်ာ့ကရွင္းျပသည္။အမွန္ေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ ဗာဆိုင္းနန္းေတာ္ကိုၾကည့္႐ႈရန္ အခ်ိန္ေပးသင့္ပါသည္။သို႔ရာတြင္ က်န္သူမ်ားက ေလဆိပ္ဆင္းရေတာ့မည္ျဖစ္သျဖင့္ နန္းေတာ္သို႔ေရာက္ဖူးသည္ဆို႐ံုမွ်သာၾကည့္႐ႈၾကၿပီး ပါရီၿမိဳ႕တြင္းသို႔ျပန္လာခဲ့ၾကရာ ေအာင္ပြဲခံမုခ္ဦးအနီး ေရွာင္ေဇလီေဆလမ္းမႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ေဂ်ာ့တုိ႔ဆင္းေနခဲ့ၾကပါသည္။
ေဂ်ာ့ကဟုိတယ္ျပန္လုိက္ပို႔ရမလားဟုေမးေသးေသာ္လည္းမလိုေတာ့ပါ။ေဂ်ာ့၏တာဝန္မွာ ယခုအခ်ိန္ကစ၍ ၿပီးသြားၿပီျဖစ္ပါသည္။ကြၽန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္တတ္သည့္အတြက္ တစ္ေယာက္တည္း ၿမိဳ႕လွည့္လည္ၾကည့္႐ႈရန္ သူႏွင့္လမ္းခြဲလုိက္ၾကပါသည္။အစီအစဥ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ကိုဥာဏ္ဝင္းႏွင့္ကိုစစ္လီက သူတုိ႔ဆီဖုန္းလွမ္းဆက္ရန္ ေျပာထားေသာ္လည္းမဆက္ေသးပါ။ တစ္ကိုယ္ေတာ္ေလွ်ာက္လည္ခ်င္ေသးသျဖင့္ လမ္းေဘးခံုတစ္ေနရာတြင္ဝင္ထုိင္လုိက္ၿပီး ပါရီၿမိဳ႕ေျမပံု ကိုလွန္လိုက္သည္။ မေန႔ညက ပါရီၿမိဳ႕ေပၚမွာလည္ပတ္ရန္ ေကာင္းမည့္ေနရာေတြကို အင္တာ နက္မွရွာေဖြေရး မွတ္ထားသည့္စာရြက္ကိုလွန္ၾကည့္လုိက္သည္။
ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ေနသည့္ေနရာက ေအာင္ပြဲခံမုခ္ဦးအနားျဖစ္သည့္အတြက္ အဦးဆံုးေနရာ ျဖစ္ေသာ ေဒဇမ္ဘာလီ (L"Hotel Des Invalides) ကိုသြားလည္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ေဒဇမ္ဘာလီကို မသန္စြမ္းေဆး႐ံုဟုဘာသာျပန္လွ်င္ရပါလိမ့္မည္။ေဆး႐ံုမ်ားဘာၾကည့္စရာရွိလုိ႔လဲဟုထင္မိၾကပါလိမ့္မည္။ထုိေဆး႐ံုက ႐ိုး႐ိုးေဆး႐ံုမဟုတ္ပါ။ စစ္ပြဲမ်ားအတြင္း ဒဏ္ရာရစစ္သားမ်ားကိုကုသရန္ ေဆး႐ံုအျဖစ္ ၁၈ ရာစုက ျပင္သစ္ဘုရင္လူဝီ ၁၄ က တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ျပင္သစ္ဧကရာဇ္နပိုလီယံ၏ အုတ္ဂူတည္ရွိရာေနရာလည္းျဖစ္သည္။ ေဆး႐ံုႏွင့္ျပတုိက္ေပါင္းဖြင့္ထားျခင္းျဖစ္သည္။
ဝင္းအျပင္ဘက္ကၾကည့္လုိက္ကတည္းကအေဆာက္အအံုႀကီး၏အမိုးခံုးႀကီးကထူးျခားေနသည္။ ၁၇ ရာစုအစပုိင္းက ေခတ္စားခဲ့ေသာ ဘာေရာ့ပံုစံ ( Baroque Style) အမိုးခံုးႀကီး (DOME) ျဖစ္သည္။ အတြင္းမွာေတာ့ေဆး႐ံုကလွသည္။ယခုထက္ထိတုိင္ စစ္သားမ်ားနာလန္ထေဆး႐ံုအျဖစ္ အသံုးျပဳေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ေဆး႐ံုထဲေတာ့ ဝင္ေလွ်ာက္ခြင့္မရပါ။နပိုလီယံ အုတ္ဂူတည္ရွိရာ ျပတုိက္အျဖစ္ဖြင့္လွစ္ထားသည့္ အေဆာက္အအံုဘက္ကေတာ့ ဝင္လည္၍ရသည္။အေဆာက္ အအံုထဲဝင္ဝင္ခ်င္း အလည္တည့္တည့္ရွိ အဝိုင္းပံုေလွကားလက္ ရမ္းႀကီးကုိေတြ႕ လုိက္ရသည္။လက္ရန္းကငံု႔ၾကည့္လုိက္မည္ဆိုလွ်င္ နပိုလီယံ၏ အုတ္ဂူႀကီးကိုေတြ႕ရသည္။ အနီးကပ္ၾကည့္လွ်င္ စက်င္ေက်ာက္ေလွကားႀကီးအတုိင္း ေျမေအာက္ခန္းသို႔ဆင္းၾကည့္ႏိုင္သည္။ ဤျပတုိက္မွာ စစ္ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာႏွင့္ စစ္လက္နက္မ်ားကို ျပသထားသည့္ ျပတုိက္လည္းျဖစ္သည္။Gaulloir ဟု ေခၚသည့္ ျပင္သစ္လူမ်ဳိးတုိ႔၏ မူလအဖြဲ႕အစည္းျဖစ္ေသာ ေဂါလေခတ္မွ စစ္ဝတ္စံု၊ လက္နက္မ်ားမွအစ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက အသံုးျပဳခဲ့ေသာ လက္နက္မ်ားအထိျပသထားသည္။ ၁၅ ေပခန္႔ရွည္မည့္ေၾကးအေျမာက္ႀကီးမ်ားေပၚတြင္ ကႏုတ္မ်ားထြင္းထုထားသည္မွာလည္း အလြန္လက္ရာ ေျမာက္လွသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနစဥ္တြင္ အသက္ ၅ ႏွစ္ခန္႔သာရွိသည့္ကေလး ၅ဝ ခန္႔ကို ဆရာ၊ ဆရာမ တစ္အုပ္စုက လုိက္လံ ရွင္းျပေနသည္ကိုျမင္ခဲ့ရသည္။
ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ပါးစပ္ကရွင္းျပ႐ံုသာမက ေျမျပင္တြင္အဝတ္ျဖဴစမ်ားခင္းၿပီး ေရွးေခတ္က စစ္တုိက္ပံုအတိုင္းသ႐ုပ္ျပေနေသးသျဖင့္ ကေလးေတြကလည္း ဆရာ၊ ဆရာမေတြဆီက မ်က္လံုးကိုမခြာေတာ့။အလြန္စိတ္ဝင္စားေနၾကသည္။
ျပတိုက္ကထြက္ေတာ့ ေန႔လယ္စာစားရန္ ကိုဥာဏ္ဝင္းက ဖုန္းဆက္သျဖင့္ CONCORDE ဘူတာသို႔ ရထားစီးလာခဲ့သည္။ ဘူတာမွာ ကိုဥာဏ္ဝင္းႏွင့္ဆံုကာ ျမန္မာထမင္းဟင္းႏွင့္တူသည့္ ကုလားဆိုင္သြားစားမည္ဆိုသျဖင့္ အတူလမ္းေလွ်ာက္သြားၾကသည္။ စန္းျမစ္ေဘးတစ္ေလွ်ာက္ စာအုပ္အေဟာင္း၊ သတင္းစာအေဟာင္းဆိုင္မ်ား၊ ပန္းဆုိင္ႏွင့္ပန္းခ်ီပို႔စ္ကတ္မ်ားေရာင္းခ်ေနေသာ ဆုိင္ကေလးမ်ားကိုေတြ႕ရသည္။တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ပန္းခ်ီဆိုင္တစ္ခုကို ဓာတ္ပံု႐ုိက္ရန္ ကင္မရာခ်ိန္လိုက္ေတာ့ လူမည္း ဆုိင္ရွင္ကမ႐ိုက္ရန္လာေျပာသည္။ကိုဥာဏ္ဝင္းကလည္း မ႐ိုက္ႏွင့္ဟုေျပာ ပိုင္ခြင့္မရွိေၾကာင္း၊ မ႐ိုက္ေစခ်င္လည္း ဓာတ္ပံုမ႐ိုက္ရဟု စာကပ္ထားရ မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာလိုက္သည္။တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ေျပာေနရာမွ လူမည္းဆိုင္ရွင္သည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အနားေရာက္လာၿပီး အသံက်ယ္က်ယ္ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ ေျပာပါသည္။ကုိဥာဏ္ဝင္း ကလည္း အညံ့မခံျပန္ေျပာေနရာ ကြၽန္ေတာ့္မွာရန္ျဖစ္မည္ကို ထိတ္လန္႔မိသည္။ျဖတ္သြားျဖတ္လာလူေတြကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုရွိသည္ဟုပင္မထင္။ ပံုမွန္အတုိင္း ေအးေအးေဆးေဆးသြားလာေနၾကသည္။အတန္ၾကာေတာ့မွ ဆုိင္ရွင္ကေလွ်ာ့သြားၿပီး ႐ိုက္ခြင့္ေပးသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္က ကိုဥာဏ္ဝင္းကို ဆြဲေခၚထြက္လာရသည္။
" ဒီေကာင္ေတြကို အဲလိုျပန္မေျပာလုိ႔မရဘူးဗ်၊ တစ္ခုခုဆိုမွန္ေနရင္ျပန္သာေျပာပစ္၊ ဒီေကာင္ေတြကလည္းနင္းကန္ေအာ္ႀကီး ဟစ္က်ယ္ရန္ေတြ႕လိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ဘယ္ ေတာ့မွလက္မပါရဲဘူး။ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္လုပ္တဲ့သူအ႐ံႈးပဲ။ ကိုယ့္ပခံုးအတြန္းခံရရင္ ေတာင္ နီးစပ္ရာရဲစခန္း သာသြားတုိင္။ ဒီေကာင္ေလ်ာ္လိုက္ရမည့္ေငြေတြ "ဟုကိုဥာဏ္ဝင္းက လက္ခ်ာေပးသည္။ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ၏ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးကုိျပေနသည့္ ျပယုဂ္တစ္ခုအျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္ ခံစားလိုက္ရသည္။
အေတာ္ႀကီးလမ္းေလွ်ာက္လာၿပီးေနာက္ ကုိဥာဏ္ဝင္းက ဆုိင္တစ္ဆိုင္ေခၚသြားသည္။ျမန္မာႏိုင္ငံဖြားအစၥလာမ္ဘာသာဝင္မ်ားပုိင္သည့္ ထမင္းဆုိင္ျဖစ္သျဖင့္ ျမန္မာ ပါးစပ္ႏွင့္ခံတြင္း ေတြ႕လွပါသည္။ေစ်းကလည္းမဆိုးလွပါ။ စမူဆာ၊ ထမင္း၊ ပဲဟင္းရည္၊ ဆိတ္သားဟင္း(ပံုစား)ႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ကို ၅ ယူ႐ိုပဲက်သျဖင့္ ေစ်းခ်ဳိသည္ဟုပင္ဆိုႏိုင္ပါသည္။ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔စားေနသည့္ဆိုင္ရွိရာရပ္ကြက္က ကုလားလူမ်ဳိးေတြေနထိုင္သည့္ ရပ္ကြက္ျဖစ္သည္။အထူးသျဖင့္ တမီလ္ကုလားေတြျဖစ္ပါသည္။ သီရိလကၤာႏုိင္ငံတြင္ အစိုးရႏွင့္တမီလ္ကုလားတုိ႔ စစ္ျဖစ္ပြားေနစဥ္က ထြက္ေျပး လာေသာတမီလ္ကုလားမ်ားကို ဒုကၡသည္မ်ားအျဖစ္ျဖင့္ ျပင္သစ္အစိုးရကႏိုင္ငံသားေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ထမင္းစားၿပီးမၾကာပါ။ အန႔ံေလးတသင္းသင္းႏွင့္ ကုိမစ္ကီေရာက္လာပါသည္။ ကိုဥာဏ္ဝင္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဤဆုိင္တြင္ရွိေနမည္ဟု ဖုန္းဆက္ထားသျဖင့္ ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ကိုမစ္ကီထံမွ အနံံ႔တသင္းသင္းသည္ဆိုးသျဖင့္ ဝီစကီေသာက္ထားျခင္းမဟုတ္ပါ။ ဝိုင္နီအနံ႕ျဖစ္ပါသည္။တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေရမေသာက္၊ ေရဆာလွ်င္ ဝုိင္နီသာေသာက္ဟု သူကိုယ္တုိင္ပင္ကြၽန္ ေတာ့္ကိုေျပာထားပါသည္။ ကုိဥာဏ္ဝင္းႏွင့္ ကိုစန္းျမင့္တို႔ႏွစ္ဦးမွာ ဒုကၡသည္အျဖစ္ ေလွ်ာက္ထားဆဲျဖစ္သျဖင့္ အလုပ္မရွိေသးပါ။ကိုမစ္ကီကမူ ပထမအလုပ္ဝင္ၿပီးေနာက္ ထုိအလုပ္မွ ထြက္ကာ အျခားအလုပ္ရွာေနသူျဖစ္သည္။
" ဒီမွာအလုပ္မရွိလည္း အစိုးရကတစ္လကို ယူ႐ို ၉ဝဝ (ျမန္မာေငြ ၁ဝ သိန္းခန္႔) ေထာက္ပံ့ေၾကးေပးတာ။ ဘာအခြန္မွလည္းေပးစရာမလုိဘူး။ အလုပ္သမားဝန္ႀကီး ဌာနကိုစာတင္၊ အစိုးရကေထာက္ပံ့ေၾကးေပးတယ္။ ဝန္ႀကီးဌာနကရရွိႏိုင္မယ့္အလုပ္အကုိင္ေတြကို ေမးလ္နဲ႔တစ္ ဆင့္ပို႔ေပးတယ္။ မႀကိဳက္ရင္မလုပ္နဲ႔ဦး။ ရတယ္။ အဲေျခာက္ လၾကာရင္ေတာ့ ဝန္ႀကီးဌာနက လူကိုယ္တုိင္ေခၚေတြ႕ၿပီး ဘာလုိ႔မလုပ္တာလဲေမးတယ္။ အဓိပၸာယ္ရွိေအာင္၊ အက်ဳိးအေၾကာင္း နဲ႔ေတာ့ေျဖေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါဆို ေနာက္ေျခာက္လ ေထာက္ပံ့ေၾကးေပးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဆိုအဲလိုေနလာတာ ၂ ႏွစ္ရွိေနၿပီ "ဟု ကုိမစ္ကီကရယ္ၿပီးေျပာသည္။
" ထမင္းစားၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားကြၽန္ေတာ့္အိမ္လိုက္ခဲ့ပါလား၊ ဟိုမွာဘီယာေသာက္ရင္း စကားေလးဘာေလးေျပာတာေပါ့ဗ်ာ၊ ေနာက္ေန႔ ခင္ဗ်ားသြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြ ကြၽန္ေတာ္လိုက္ ပို႔ေပးပါ့မယ္ "ဟု ကိုမစ္ကီ ကဆိုလာပါသည္။ဟုတ္ပါသည္။ ကြၽန္္ေတာ္လည္း သူတို႔ႏွင့္စကားေအးေအး ေဆးေဆးမေျပာရေသးပါ။ ဒီကျမန္မာအဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အေၾကာင္းသိခ်င္ ေသးသျဖင့္ လိုက္သြားပါသည္။
(ဆက္ရန္)
ပံု (၁) L'Hotel des invalides
ပံု (၂) L'Hotel des invalides အမိုးခံုးက နံရံေဆးေရးပန္းခ်ီ

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၈

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၈
ညစာစားဖုိ႔အတြက္ကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္းလြယ္လြယ္ကူကူျဖစ္သည့္ မက္ေဒၚနယ္ ဆုိင္ထဲဝင္စားလိုက္ၾကသည္။ဆိုင္ကလည္း အလကားေပးေနသလားထင္ရသည္။တန္းစီေနသူ ေတြအမ်ားႀကီး။ အျပန္တြင္ ကြၽန္ေတာ္အေပါ့သြားခ်င္လာသျဖင့္ အိမ္သာေမးရာ ျပင္သစ္တစ္ ေယာက္က လမ္းေဘးရွိ အေဆာက္အအံုငယ္တစ္ခုကိုညႊန္ျပသည္။အမ်ားသံုး အိမ္သာဟုပင္မထင္ရ။ အေတာ္သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေသာ အခမ့ဲအိမ္သာျဖစ္သည္။အဝင္ဝတြင္ခလုတ္ ၃ ခုရွိသည္။ အနီခလုတ္မီးလင္းေနပါက လူရွိေနသည့္သေဘာ။အထဲက လူကိစၥၿပီး၍ အျပင္ျပန္ထြက္လာပါက ခ်က္ခ်င္းဝင္၍မရေသး။ဒုတိယေျမာက္ မီးကအထဲတြင္ အလိုအေလ်ာက္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ ေနသည္ဟုဆိုလိုၿပီး အစိမ္းေရာင္ျပေတာ့မွ ခလုတ္ကုိႏွိပ္လုိက္လွ်င္ အလိုအေလ်ာက္တံခါးက ေဘးတုိက္ပြင့္သြားသည္။အထဲသို႔ေရာက္လွ်င္ 'ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးကို အေလးထားေသာ အားျဖင့္ သင့္ကိစၥအတြက္ လုိအပ္သေလာက္ပဲ ေရကိုသံုးေပးပါ'ဟု အဓိပၸာယ္ရေသာ ျပင္သစ္လို စာတန္းတစ္ခုကိုေတြ႕ရသည္။
ေရပန္းအားမ်ားေသာခလုတ္ႏွင့္ အေပါ့သြားလွ်င္ ဆြဲရေသာေရပန္းအားနည္းခလုတ္တုိ႔ရွိရာ ကိုယ့္ကိစၥအေပၚမူတည္ၿပီး ခလုတ္ေရြးဆြဲရန္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္အေပါ့သြားၿပီး၍ ေရပန္းအားနည္း ေသာခလုတ္ကိုဆြဲလုိက္ေတာ့ 'သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို အေလးထားတဲ့လူႀကီးမင္းရဲ႕အျပဳအမူကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္' ဟု အလိုအေလ်ာက္ျပန္ၾကားစက္မွ အသံထြက္လာသည္။ ပါရီတြင္ ယခုလုိအခမဲ့အိမ္သာေတြကို လူစည္ကားသည့္ေနရာမ်ဳိးမ်ားတြင္ ခ်ထားေပးေလ့ရွိသည္။အိမ္သာတြင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏိုင္ငံမွာလုိ လက္စြမ္းျပထားသည့္ ညစ္ညမ္းစာေတြ၊ ပံုေတြတစ္ခုမွ်မရွိ။ေနာက္လူစည္ကားသည့္ေနရာမ်ားတြင္ ထားေပးထားေသာအရာမ်ားမွာ စက္ဘီးႏွင့္ေမာ္ေတာ္ကားေတြျဖစ္သည္။ အဲဒါေတြကေတာ့ အခမဲ့မဟုတ္၊ နာရီအလုိက္ေပးရသည္။ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းမ်ားတြင္ စက္ဘီးထည့္သည့္တုိင္ေလးေတြ ေထာင္ထားၿပီး စက္ဘီးယူလုိသူက ေဘးရွိစက္တြင္ Credit ကတ္ကို စကင္ဖတ္လိုက္လွ်င္ စက္ဘီးျဖဳတ္ယူ၍ရသည္။မိမိသြားသည့္ ေနရာရွိ စက္ဘီးအပ္ခံုမ်ားတြင္ ျပန္ထိုးထည့္လိုက္လွ်င္ အလိုလိုေသာ့က်သြားသည္။ေမာ္ေတာ္ကားေတြလည္းထိုနည္းလည္းေကာင္း၊ နာရီပိုင္းႏွင့္ အငွားယူေမာင္း၍ရသည္။ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းသည့္အေနျဖင့္ ေလာင္စာဆီကိုလံုးဝမသံုးဘဲ လွ်ပ္စစ္ႏွင့္ေမာင္းသည့္ ကားေတြျဖစ္သည္။ျမန္မာျပည္က တ႐ုတ္ႏိုင္ငံလုပ္ QQ3 ကားေလးမ်ားႏွင့္တူသည့္ကားေလးမ်ားကုိ လမ္းေဘးဓာတ္ တိုင္မ်ား အနီးတြင္ ပလပ္ႀကိဳးေလးမ်ားတပ္လ်က္ေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။ ပါရီေရာက္သူေတြမွန္သမွ် သြားေရးလာေရးအဆင္ေျပေအာင္ စီမံထားပံုမွာ အင္မတန္စနစ္က်လွ ပါသည္။ပါရီၿမိဳ႕ရွိ ၿမိဳ႕နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးမ်ားအားလံုးသည္ ကိုယ့္ရပ္ကြက္၊ ကိုယ့္ၿမိဳ႕နယ္ေနလူထုအတြက္ အလုပ္လုပ္ၾကသည္ဟု ကိုမစ္ကီကေျပာဖူး သည္။လြန္ခဲ့သည့္ ၂ ႏွစ္ကဆိုလွ်င္ ၿမိဳ႕နယ္တစ္ခုရွိ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးကိုယ္တုိင္ သူ႕ၿမိဳ႕နယ္အတြက္ခ်ေပးသည့္ ဘတ္ဂ်က္ေငြနည္းသျဖင့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕တြင္ဆႏၵျပဖူးသည္ဟုဆိုသည္။
ဟိုတယ္သို႔ေရာက္၍မဝင္ေသးဘဲ ေဆးလိပ္ခဏေသာက္ေနစဥ္ လက္ကိုင္ဖုန္းကျမည္လာရာ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ Pierre (ၿဖဲ) ထံမွျဖစ္ေနသည္။ သူကျမန္မာႏိုင္ငံကို အလြန္ႏွစ္သက္သူ။ ၂ဝဝ၇ ေရႊဝါေရာင္သံဃာ့အေရးအၿပီး သတင္းလာယူစဥ္က ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားသူျဖစ္ၿပီး ယခင္ကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံကို ၇ ေခါက္ေရာက္ဖူး သူျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ဟိုတယ္ ျပန္ေရာက္ ၿပီဆိုသည္ႏွင့္ သူခ်က္ခ်င္းလာမည္။ ေစာင့္ေနပါဆို၍ ဟိုတယ္မွာပင္ေစာင့္ေနလုိက္သည္။ မိနစ္ ၂ဝ ခန္႔ၾကာၿပီး သူေရာက္လာရာေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းပင္
" မင္းပါရီကုိ ဘယ္လိုထင္လဲ၊ ေနရတာ ေပ်ာ္လား"
" ေပ်ာ္တယ္၊ အရမ္းလွတာပဲ၊ ငါ ထင္ထားတာထက္ေတာင္လွေနေသးတယ္၊ ျပင္သစ္ လူမ်ဳိးေတြ ကလည္းခင္စရာပါ၊ သေဘာေကာင္းတယ္ "
" ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ သေဘာေကာင္းတာေတာ့မမီပါဘူးကြာ၊ ငါကမၻာပတ္ၿပီး သတင္းေထာက္ လုပ္ေနသူပါ။ တကယ္ပါ။မင္းတို႔ျမန္မာႏိုင္ငံေရာက္ေတာ့ အဲဒီကလူေတြရဲ႕ အၿပံဳးနဲ႔ေဖာ္ေရြမႈက အသက္ဝင္တယ္၊ ဟန္လုပ္တာမဟုတ္ဘူး။အခြင့္အေရးမ်ားရမယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ပဲလာေနခ်င္တယ္ "
ညစာစားၿပီးၿပီဆိုေသာ္လည္း သူကသူ႕အိမ္ျပခ်င္ေသးသည္ဟုဆိုၿပီး ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ေခၚသြားသျဖင့္လိုက္သြားရျပန္သည္။ ပါရီကလမ္းေလးေတြသည္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြျဖစ္ ေသာ္လည္း ကားပိတ္ျခင္း၊ ဟြန္းတီးေက်ာ္တက္ျခင္းတို႔ကို ကြၽန္ေတာ္တစ္ခါမွမျမင္ခဲ့ရပါ။ ကားႏွင့္ဆိုင္ကယ္ဆုိလွ်င္ ဆိုင္ကယ္၊ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္လူဆိုလွ်င္လူ စသည္ျဖင့္ ဦးစားေပးေမာင္းႏွင္ေလ့ရွိၾကသည္။
ငါးမိနစ္ခန္႔ ဆိုင္ကယ္စီးၿပီးေနာက္ သူ႕အိမ္ကိုေရာက္လာသည္။ သူ႕အိမ္က ခ႐ိုင္အမွတ္ ၇ တြင္ရွိၿပီး အစိုးရအရာရွိေတြေနသူမ်ားသည့္ ရပ္ကြက္ျဖစ္သည့္အတြက္ ေစ်းအေတာ္ႀကီးလွသည္ဟု သူကဆိုသည္။ သူတုိ႔ဆီမွာအခန္းေတြတည္ေဆာက္ပံုက ရန္ကုန္ကအခန္းေတြႏွင့္မတူပါ။ ယခင္ပိုင္ရွင္တစ္ဦးတည္း ျဖစ္ခဲ့ဟန္တူေသာ ဝင္းႀကီးထဲတြင္ တိုက္မ်ားေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ပင္မသစ္သားတံခါးဝေပါက္ေဘးတြင္ တံခါးဖြင့္ရေသာနံပါတ္မ်ားကိုႏွိပ္မွ တံခါးမႀကီးပြင့္မည္ျဖစ္သည္။ သူ႕အခန္းမွာ ေျမညီထပ္ႏွင့္ ပထမထပ္ျဖစ္သည္။ေအာက္ဘက္တြင္မူ ၁ဝ ေပ ပတ္လည္ခန္႔ရွိသည့္ ၿခံဝင္းေလးကို စားပြဲ၊ ကုလားထိုင္၊ ပန္းခ်ီကား စသည္တုိ႔ျဖင့္ အလွဆင္ထားသည့္ အိမ္ပထမထပ္သို႔ တက္သည့္ ေလွကားေဘးတြင္ စာအုပ္မ်ား၊ စီဒီေခြမ်ားႏွင့္ အေရွ႕တုိင္းမွ အႏုပညာ လက္ရာမ်ားျဖင့္ အလွဆင္ထားသည္။ ျပင္သစ္လူမ်ဳိးမ်ားသည္ အိမ္တြင္းအလွဆင္သည့္ အႏုပညာကုိ အလြန္ ျမတ္ႏိုးဟန္ရွိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ဖူးသည့္တုိက္ခန္းတိုင္းလိုလို ထုိသို႔အလွဆင္ထား သည္ကိုျမင္ခဲ့ရသည္။
" မင္းကေတာ့ ငါတိုက္ခန္းဝယ္ႏိုင္ေတာ့ အေတာ္ခ်မ္းသာတယ္ထင္မွာ၊ ဘဏ္ကေခ်းၿပီး ဝယ္ထားတာကြ၊ တစ္သက္လံုးဆပ္ရမွာ၊ ငါ့လခက တစ္လယူ႐ိုေလးေထာင္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုက္ခန္းဖုိးအရစ္က်သြင္းရတာ၊ အခြန္ေဆာင္ရတာ၊ က်န္းမာေရးအာမခံေပးရတာ၊ စားေသာက္တာ ေတြနဲ႔ လကုန္ရင္ ယူ႐ို ၂ဝဝ ေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တာ "ဟု Pierre ကရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ေျပာသည္။
ပါရီမွာ (ၿမိဳ႕တြင္း) အခန္းတစ္ခန္း ပုိင္ဆုိင္ဖုိ႔မလြယ္လွပါ။ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေပ ၂ဝ ပတ္လည္ ခန္႔ရွိေသာအခန္းကို တစ္လလွ်င္ ယူ႐ို ၁၅ဝဝ ခန္႔ျဖင့္ ငွားေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။
" ေဆဗရင္း (သူ႔မိန္းမ) က သန္ဘက္ခါဆို ေဂ်ာ္ဒန္သြားမွာ၊ ၿပီးရင္ ငါလည္းလိုက္သြားရမွာ၊ မင္းဒီမွာႀကိဳက္သေလာက္ေန၊ စားစရာေတြလည္း ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ဝယ္ေပးထားတယ္၊ မင္းျပန္ေတာ့မွ ေဘးအခန္းကိုေသာ့အပ္ခဲ့ "ဟု ေရခဲေသတၱာကိုဖြင့္ျပရင္းေျပာျပသည္။ သူေဂ်ာ္ဒန္မသြား မီ ပါရီ၏နာမည္ႀကီး မီးနီရပ္ကြက္ျဖစ္သည့္ Quatier Pigalle ကို လုိက္ျပမည္ဟုဆိုသည္။ လိုက္ပို႔ခ်င္သည့္ သူ႕စိတ္ကုိကြၽန္ေတာ္သံသယမရွိပါ။ သို႔ရာတြင္ သူကမိန္းမေၾကာက္သူျဖစ္သျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး သြားခ်င္ေနသူ လည္းျဖစ္ေလသည္။
ေနာက္ေန႔နံနက္မွာေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းပို႔မည့္ကားေရာက္လာသည္။ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ၏ သက္ဦးဆံပိုင္ ဘုရင္စနစ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာ ဗာဆိုင္းနန္းေတာ္သို႔ သြားၾကေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
(ဆက္ရန္)
ပံု(၁) ပါရီမွာယူစီး၍ရေသာ လွ်ပ္စစ္ကားမ်ား(တိုင္တြင္လွ်ပ္စစ္ျပန္ျဖည္႔ေပးရသည္)
ပံု(၂) ပါရီက လမ္းေဘးေရြ႕လ်ားအိမ္သာ

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၇

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၇
ေတြ႕စရာ ႏွစ္ေနရာေလာက္ပဲရွိေတာ့ၿပီး မိမိတုိ႔ အစီအစဥ္ျဖင့္ ေစ်းဝယ္ရန္ ေဂ်ာ့ကႀကိဳ ေျပာထားသည္။သန္ဘက္ခါဆိုလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္ကလြဲၿပီး က်န္အဖြဲ႕မ်ားျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့မည္။ေစ်းႀကီးလွ၍အပို ပစၥည္းမ်ားမဝယ္ႏိုင္သည့္တိုင္ နာမည္ႀကီးလွေသာျပင္သစ္ေရေမႊးတစ္ပုလင္း
ေလာက္ကိုေတာ့ ဝယ္သြားမည္ဟုဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။မဆံုးျဖတ္လွ်င္လည္း
ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လွ်င္ အိမ္သူကမ်က္ႏွာေတာ္ၿငိဳၿပီး တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ လုပ္မည္မလြဲပါ။ဟိုတယ္တြင္ နံနက္စာစားၿပီးသည္ႏွင့္ဦးဆံုးလုပ္ရသည့္အလုပ္ မွာဟိုတယ္တြင္နက္ျဖန္ႏွင့္သန္ဘက္ခါ ကြၽန္ေတာ့္ အတြက္ အခန္းယူထား မထားေမးရန္ျဖစ္ပါသည္။ ဂ်ဳလဒ္ကကမူ က်န္ေနခဲ့မယ့္ခုနစ္ရက္တြင္ ႏွစ္ရက္ကို ဟိုတယ္တြင္တည္းခိုရန္ေပးေခ်ထား မည္ေျပာထားေသာေၾကာင့္ေသခ်ာေအာင္ေမးရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
" ဘြန္ဂ်ဴးး မြန္စီယာ၊ ဘာမ်ားအကူအညီေပးရပါ့မလဲ "ဟု ကိုယ္ခႏၶာေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႏွင့္ ဧည့္ႀကိဳဌာနမွ မိန္းကေလးကေမးပါသည္။
" ဘြန္ဂ်ဴး မက္မိြဳင္ဇယ္၊ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ မနက္ျဖန္နဲ႔သန္ဘက္ခါအတြက္ အခန္းယူထား သလားသိခ်င္လို႔ပါ "
အခန္းရေၾကာင္းေသခ်ာမွ ပါရီတြင္ေနထိုင္ေသာ သူငယ္ခ်င္း ကိုေထြးအား ဟိုတယ္တြင္ႏွစ္ရက္ေနၿပီးလွ်င္ သူ႔အိမ္တြင္လာေနမည္ဟု ဖုန္းဆက္လိုက္ သည္။ေရာက္စကတည္းက အံု႔မႈိင္းေနေသာပါရီသည္ ဒီေန႔ေတာ့ရွားရွား ပါးပါးေနျခည္တို႔ျဖာက်ေနသည္။ေနျခည္ဖ်န္းပက္ထားေသာ္လည္း ေလကမူေအးေနသျဖင့္ ေနရထိုင္ရသက္ ေသာင့္သက္သာရွိလွပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဒီေန႔ R.S.F ဟုေခၚသည့္ နယ္စည္းမျခားသတင္းေထာက္မ်ား အသင္းကိုေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို အာရွ-ပစိဖိတ္ဗ်ဴ႐ုိ အႀကီးအကဲျဖစ္သူ ဘင္ဂ်မန္အစၥေမးလ္က ႀကိဳဆိုေနသည္။ သူႏွင့္ကြၽန္ေတာ္မစိမ္းလွပါ။ သူက ျမန္မာႏိုင္ငံကို ၂ဝ၁၂ ကေရာက္ဖူးသည္။ သူတို႔အဖြဲ႕က ျမန္မာႏိုင္ငံ ကိုလာခ်င္ေသာ္လည္း ယခင္ကဗီဇာမရ၊ အစိုးရအသစ္ေျပာင္းေတာ့မွ ဒါ႐ိုက္တာျဖစ္သူ ခရစၥတိုဖာႏွင့္အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံေရာက္ဖူးျခင္းျဖစ္သည္။ သူျမန္မာျပည္ကျပန္ခါနီး ကြၽန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ဦးေႏွာက္စား သြားေသးသည္။ ထိုအခ်ိန္က ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္မၿငိမ္မသက္မႈမ်ားရွိေနသည့္ အတြက္ သူကသြားေလ့လာခ်င္သည္။ ကြၽန္ေတာ္က ထိုနယ္တြင္ ပုဒ္မ ၁၄၄ ထုတ္ထားေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား သြားမရေၾကာင္းေျပာပါေသးသည္။ သူကမရ၊ ေနာက္ေန႔ခ်က္ခ်င္း ေလယာဥ္ကြင္းမွာ Go Show (ခ်က္ခ်င္း လက္မွတ္ဝယ္) ၿပီးသြားမည္ဆို ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လက္ေလွ်ာ့လိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ကမူ သူ႔အတြက္စိတ္ပူေနသည္။သူ၏႐ုပ္သြင္က အိႏိၵယ တိုင္းရင္းသား ႏွင့္တူေနသည္ကိုး။ သူ၏အဘိုးႏွင့္အဘြားက အိႏိၵယႏြယ္ဖြား၊ သူကမူ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံတြင္ ေမြးဖြားသူျဖစ္သည္။ ထိုေန႔ေန႔ခင္း ေရာက္ေတာ့ သူကြၽန္ေတာ့္ကိုဖုန္းျပန္ဆက္သည္။ သူသြားခြင့္မရပါတဲ့။ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရး ကသူ႔ဗီဇာသက္တမ္း ႏွစ္ရက္သာက်န္ေတာ့သျဖင့္ ေပးမသြားဟုဆိုသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲက အလံုးႀကီးက်သြားပါသည္။သြားခြင့္ရလွ်င္ဘာေတြ ဘယ္လို ျဖစ္ဦးမည္မသိ။
႐ံုးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ဒါ႐ိုက္တာျဖစ္သူ ခရစၥတိုဖာက ဆီးႏႈတ္ဆက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ ပါရီကိုလာႏိုင္တာ ဝမ္းသာမဆံုး။ ညစာစားဖို႔ ခ်ိန္းေနေသးေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ အစီအစဥ္ေတြျပည့္ေနၿပီ။ နယ္စည္းမျခားသတင္းေထာက္မ်ားအေၾကာင္း အနည္းငယ္ရွင္းျပခ်င္ပါ ေသးသည္။ အမွန္စင္စစ္ နယ္စည္း မျခားသတင္းေထာက္မ်ားအသင္းသည္ သတင္းျဖန္႔ခ်ိ သည့္ ဌာနမဟုတ္ပါ။ သတင္းေအဂ်င္စီမဟုတ္ပါ။ AFP ၊A P ၊ Reuter စသည္တို႔သည္ သတင္းေအဂ်င္ စီႀကီးမ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ဝက္ဘ္ဆိုက္ေတြကိုယ္စီရွိေသာ္လည္း သူတို႔ကသတင္းလႊင့္ျခင္းမဟုတ္၊ သူတို႔က သတင္းေထာက္ေတြ ကမၻာအႏွံ႔ထားၿပီး သတင္းလႊင့္ဌာနေတြျဖစ္သည့္ BBC ၊ CNN ၊ ABC စသည့္ ကမၻာေက်ာ္သတင္းဌာနမ်ားကို ဓာတ္ပံု၊ ဗီဒီယို၊ သတင္းစာသားမ်ား ေရာင္းခ်သည့္ေအဂ်င္စီျဖစ္သည္။ နယ္စည္းမျခားသတင္းေထာက္မ်ားအသင္းမွာမူ ေအဂ်င္စီသတင္းလႊင့္ဌာနမဟုတ္ဘဲ သတင္းသမားမ်ား သတင္းယူခြင့္ႏွင့္သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ကို ေစာင့္ၾကည့္သည့္ အစိုးရမဟုတ္သည့္ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု (NGO) သာျဖစ္ပါသည္။
ကမၻာအႏွ႔ံရွိ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းက်ခံေနရေသာ သတင္းသမားမ်ား၊ ျပန္ေပးဆြဲခံရေသာ သတင္းသမားမ်ား လြတ္လပ္ခြင့္ျပန္လည္ရရွိရန္ ေတာင္းဆိုျခင္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ အဆိုပါသတင္းသမားမ်ားအေပၚ က်န္းမာေရး၊ မိသားစုစားဝတ္ေနေရး၊ ပညာေရး စသည့္လိုအပ္ေသာက႑မ်ားကို ေထာက္ပံ့ေပးေနသည့္ အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္သည္။
RSF မွျပန္လာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔တြင္ ေတြ႕ဆံုရမည့္ အစီအစဥ္ေတြမရွိေတာ့သျဖင့္ ေဂ်ာ့က ႐ိုဒင္ ျပတိုက္ဆီသို႔ေခၚသြားပါသည္။ နာမည္ေက်ာ္ပန္းပု ဆရာ႐ိုဒင္၏ 'ေတြးေခၚသူ' (Thinker) ႐ုပ္တုကို ကိုယ္တိုင္ျမင္ရေတာ့မည္ျဖစ္သျဖင့္ အားလံုးဝမ္းသာေနၾကသည္။ ျပတိုက္ဝင္းထဲ ဝင္လိုက္သည္ႏွင့္ လွပစြာပံုေဖာ္ထားေသာ အပင္မ်ားၾကား(Thinker) ႐ုပ္တုကို ထင္ထင္ရွား ရွားျမင္ ေနရပါသည္။ ေၾကးျဖင့္ထုလုပ္ထားေသာ္ အ႐ုပ္ႀကီးသည္ မိုးေရထဲတြင္ပါသည့္ အက္ဆစ္ႏွင့္ ဓာတ္ျပဳထားေသာေၾကာင့္လားမသိ အစိမ္းေရာင္ေပါက္ေနသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ပန္းပုပညာရွင္ ၾသဂတ္စ္႐ိုဒင္ (Auguste Rodin) သည္ Hotel Biron ကို သူ၏အလုပ္ခန္းအျဖစ္ ၁၉ဝ၈ ခုႏွစ္ကတည္းက အသံုးျပဳခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ျပတိုက္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲဖြင့္လွစ္ပါမည္ဟူေသာ သေဘာတူညီခ်က္ျဖင့္ အေဆာက္အအံုႏွင့္တကြ သူ၏လက္ရာမ်ား အားလံုးအပါအဝင္ သူစုေဆာင္းထား ေသာ ပန္းခ်ီေက်ာ္ ဗန္ဂိုး၊ ေရးႏြားတို႔၏ ပန္းခ်ီကားမ်ားကိုပါ ျပင္သစ္အစိုးရသို႔လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ျပတိုက္ထဲတြင္ေတာ့ မီးစလိုက္မ်ားျဖင့္ ခ်ိန္ထိုးျပသ ထားေသာ ေၾကး႐ုပ္ႏွင့္စက်င္ေက်ာက္သား႐ုပ္မ်ား။ ႐ိုဒင္၏နာမည္ေက်ာ္လက္ရာမ်ားျဖစ္သည့္ အနမ္း (THE KISS) ႏွင့္ အသူရာ ဘံုတံခါးမ်ား (GATES OF HELL) စသည္တို႔ကိုလည္း ၾကည့္႐ႈခဲ့ရသည္။ အျခားျပတိုက္ မ်ားလိုပင္ စပိန္၊ ဂ်ာမန္၊ အဂၤလိပ္၊ ေပၚတူဂီ စသည့္ဘာသာမ်ား ျဖင့္ရွင္းျပေပးေနေသာ နားၾကပ္မ်ားကိုလည္း ျပတိုက္အဝင္ကတည္းက ေတာင္းယူႏိုင္သည္။ မိမိသိရွိနားလည္လိုေသာ ပန္းပု႐ုပ္နံပါတ္ကို ႏွိပ္လိုက္လွ်င္ ထို႐ုပ္တုသမိုင္းေၾကာင္းအဓိပၸာယ္ကို ရွင္းျပေပးေနသည္။
" ကဲ ျမန္ျမန္ၾကည့္ၾက၊ ေစ်းဝယ္ၾကဦးမယ္မဟုတ္လား။
ကဲ ေဂ်ာ့ေရ၊ ေစ်းေတာ့တို႔ဘာသာတို႔ပဲသြားလိုက္ေတာ့မယ္။ ခင္ဗ်ားျပန္ခ်င္ျပန္ေတာ့ေနာ္။ မနက္ျဖန္ သူတို႔က ေန႔လယ္တစ္နာရီ ေလယာဥ္နဲ႔ျပန္မွာ။ အဲဒါဘယ္လိုစီစဥ္မလဲ "ဟု ကြၽန္ေတာ္က ေဂ်ာ့ကိုေမးလိုက္သည္။
" အင္း ေန႔လယ္တစ္နာရီဆိုေတာ့ မနက္ပိုင္းတစ္ခုလံုးအားေနတာပဲ။ ဒီေတာ့ မနက္ ၆ နာရီခြဲေလာက္ ငါမင္းတို႔ဟိုတယ္ကိုလာေခၚမယ္။ ဗာဆိုင္းနန္းေတာ္ကို သြားၾကည့္ၾကတာေပါ့။ သူတို႔အိတ္ေတြပါ တစ္ခါတည္းကားထဲထည့္ၿပီး ဗာဆိုင္းသြားၾကမယ္။ ၿပီးရင္ သူတို႔ကို ကားနဲ႔ ေလဆိပ္ကိုတိုက္႐ိုက္ပို႔ၿပီး ငါနဲ႔မင္းကေတာ့ မင္းဟိုတယ္နဲ႔နီးရာမွာ ဆင္းေနခဲ့ၾကတာေပါ့ "
ေဂ်ာ့ျပန္သြားၿပီးေနာက္ ေစ်းဝယ္ရန္ေကာင္းေသာ ေဂ်ာ့ပြန္ပီဒူးျပတိုက္ရွိရာသို႔ ပါးစပ္ပါရြာေရာက္ ထံုးမူ၍ ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။ ပိုက္လံုးႀကီးမ်ား ဆက္ထားသလို ဗိသုကာဟန္ျပတိုက္ႀကီးေရွ႕တြင္ေတာ့ ဇီဒန္းႏွင့္မက္ဒရာစီ ၂၀၀၆ ကမၻာ့ဖလားေဘာလံုးပြဲတုန္းက ေဘာလံုးလုေနၾကပံုအ႐ုပ္ႀကီးကို ေတြ႕ရသည္။ ေဂ်ာ့ပြန္ပီဒူးျပတိုက္မွာ အဓိကအားျဖင့္ ေမာ္ဒန္လက္ရာမ်ားျပသထား သည့္ျပတိုက္ႀကီးျဖစ္သည္။ ေစ်းဝယ္ရန္ရွိသျဖင့္ ဝင္မၾကည့္ၾကေတာ့ေသာ္လည္း မွန္ျပတင္းမွတစ္ဆင့္ ပါေဖာင္းမန္႔လုပ္ျပထားေသာ ကား ၂ စီးကို ေတြ႕ေနရသည္။ ကားေတြက ေၾကမြတြန္႔လိမ္ ေနေသာ ကားမ်ား။
ကြၽန္ေတာ္က " အဲဒါမင္းသမီးဒိုင္ယာနာကားေပါ့၊ ျပင္သစ္နဲ႔ အဂၤလန္ဆက္သြယ္ေဖာက္ထားတဲ့ ေရေအာက္ကားလမ္းမွာတိုက္ခဲ့တာေပါ့ "ကြၽန္ေတာ္က ေနာက္လိုက္တာျဖစ္ေသာ္လည္း မလွလွ ေဌးကမူ-
" ဟင္ဟုတ္လား။ အင္းေလ ဒီေလာက္အရွိန္ ျပင္းျပင္းနဲ႔တိုက္မွေတာ့ေသတာေပါ့ "ဟု စိတ္မေကာင္းဟန္ျဖင့္ေျပာသည္။
ေစ်းမွာ ရန္ကုန္ကညေစ်းတန္းေတြႏွင့္ေတာ္ေတာ္တူပါသည္။ ဆိုင္ခန္းမ်ား၏ေရွ႕လမ္းေပၚတြင္ အဝတ္အစား၊ အထည္စ၊ နာရီ၊ ပန္းခ်ီကား စသည့္ ပစၥည္းေတြေနရာခ်ထားၿပီး ဝယ္သူကို ျပင္သစ္ဘာသာျဖင့္ ေခၚေနၾကသည္။ မလွလွေဌးက ဖိနပ္တစ္ရန္ဝယ္ခ်င္သျဖင့္ ျပင္သစ္လို အနည္းငယ္တတ္ေသာ ကြၽန္ေတာ့္ကို သူႏွင့္အတူလိုက္ေပးရန္ေခၚသည္။ ဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ့ မလွလွေဌးႀကိဳက္သည့္ဖိနပ္က ယူ႐ို ၈ဝ ေက်ာ္က်ေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကခပ္တည္တည္ပင္ ယူ႐ို ၄ဝ ဆစ္ခ်လိုက္ရာ ေနာက္ဆံုး ၄၅ ယူ႐ိုႏွင့္ေစ်းတည့္ သြားသည္။ ဆိုင္မွထြက္ၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္မွ ကင္မရာေမ့က်န္ခဲ့ေၾကာင္းေျပာသျဖင့္ တစ္ေခါက္ျပန္လွည့္ရေသးသည္။ ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ကင္မရာက်န္ခဲ့မွန္းဆိုင္ရွင္ကမသိ။ ဖိနပ္အစမ္းဝတ္သည့္ေနရာက်မွ ကင္မရာကို အသင့္ျပန္ ေတြ႕ရသျဖင့္ေတာ္ပါေသးသည္။ ဆိုင္ရွင္တ႐ုတ္မက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ပစၥည္းေတြမေမ့က်န္ဖို႔၊ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ လည္းေပါေၾကာင္း တဖြဖြသတိေပးလိုက္ေသးသည္။ ပါရီမွာ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြမထင္ရ။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေလးေတြလို လူႀကီးလူေကာင္းေတြလို ဝတ္ေကာင္းစားလွ ေတြႏွင့္ျဖစ္သည္။ ခါးပိုက္ႏိႈက္ဟုထင္ရသည့္ ဘူတာထဲတြင္အိပ္သည့္ ေျခသလံုးအိမ္တိုင္သမားမ်ားကေတာ့ အရက္ဖိုးပိုက္ဆံေတာင္း ခ်င္ေတာင္းမည္။ ဘယ္ေတာ့မွခါးပိုက္ ႏိႈက္မလုပ္။ ေက်ာပိုးအိတ္ ပိုးထားၿပီးရထားစီးလွ်င္ မိမိအနားေကာင္မေလးေတြကပ္ၿပီး ၿပီတီတီလုပ္ေနလို႔ကေတာ့ ေမ်ာမေနႏွင့္။ ေမ်ာလို႔ကေတာ့ပါသြားၿပီသာမွတ္လိုက္ေပေရာ့။ ။
(ဆက္ရန္)
ပံု(၁) ပါရီေရွာင္ေဇလီေဇလမ္းမႀကီး
ပံု(၂) ရိုဒင္ျပတိုက္

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၆

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၆
ပါရီကိုေရာက္တာ ၅ ရက္ပဲရွိေသးေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က ျမန္မာအစား အစာကိုလြမ္းလွၿပီ။ အထူးသျဖင့္ ရန္ကုန္နံနက္ေစာေစာ ထမင္းေၾကာ္ သို႔မဟုတ္ မုန္႔ဟင္းခါး စားေနက်သူမ်ားျဖစ္ရာ ဟုိတယ္ကနံနက္စာေကြၽးသည့္ ဘာဂက္ (bagutte) ေခၚ ေပါင္မုန္႔ညိဳ၊ croissant ေခၚ မုန္႔ႀကိဳးလိမ္၊ ဘဲဥျပဳတ္၊ အသားျပားေၾကာ္တုိ႔ကိုၿငီးေငြ႕လွၿပီ။ ျပင္သစ္ေတြကေတာ့ဘာဂက္ေခၚ ေပါင္မုန္႔ညိဳ ရွည္ ရွည္ႀကီးေတြကို ျမန္မာေတြမုန္႔ဟင္းခါး ႀကိဳက္သလုိ ႀကိဳက္ၾကသည္။ျပင္သစ္ျပည္၏ အမွတ္အသား မ်ားမွာ အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္၊ ေအာင္ပြဲခံမုခ္ဦး (L'Arch de Triomphe) တို႔အျပင္ ဝိုင္၊ croissant၊ ဘားဂတ္၊ ကေဖးႏွင့္ေရေမႊးတို႔သည္လည္း ျပင္သစ္သေကၤတ မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ခရီးသြားစဥ္ နံနက္ေစာေစာ အစာမ်ားမ်ားစားေလ့ မရွိဘဲ ေဖ်ာ္ရည္ကိုသာေသာက္ေလ့ရွိသည့္ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ဟုိတယ္တြင္ ေဖ်ာ္ရည္ (Juice) ေတြရွိသျဖင့္ေတာ္ပါေသးသည္။ဒီေန႔သြားရမည့္အစီအစဥ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဦးဆံုး Le Figaro အမည္ရွိ ေန႔စဥ္ထုတ္သတင္းစာတိုက္ဆီျဖစ္သည္။ေတြ႕ဆံုရမည့္သူက Alain Burluet ။ကြၽန္ေတာ္ၾကားဖူးသည့္ နာမည္လိုလို ရွိေသာ္လည္း မေသခ်ာေသးပါ။သတင္းစာတုိက္ ေရာက္၍သူ႕ျမင္ေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ္သိေသာသူျဖစ္ေနသည္။ အစပထမသူကလည္းမမွတ္မိေသး။ ေနာက္မွအံ့ၾသစြာျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ေခၚ ပါသည္။သူက ၂ဝ၁၂ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ သတင္းယူစဥ္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္အတူ အလုပ္လုပ္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ သံတမန္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးရာသတင္းေထာက္ ျဖစ္ၿပီး ရာထူးႀကီးျဖစ္သည္။Le Figaro မွာ ေန႔စဥ္ထုတ္သတင္းစာျဖစ္ၿပီး ၁၈၂၆ ခုႏွစ္ကတည္းက ထုတ္ေဝ ခဲ့ျခင္းျဖစ္ကာ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ၏သက္တမ္းအရွည္ၾကာဆံုး သတင္းစာ ျဖစ္သည္။
“ Le Figaro မွာ သတင္းေထာက္ေပါင္း ၃ဝဝ ေလာက္ရွိၿပီး ႏိုင္ငံျခားမွာ သတင္းေထာက္ ၁ဝ ေယာက္ ရွိပါတယ္။ ဒီမွာ ပံုႏွိပ္ (Print) ပိုင္းနဲ႔ ဝက္ဘ္ဆိုက္ပိုင္းဆိုၿပီး ခြဲထားပါတယ္။ ဝက္ဘ္ကေတာ့ သတင္း အတိုခ်ဳပ္ေတြေပါ့ေလ။ ပံုႏွိပ္ကေတာ့ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းေရးထားတဲ့ သတင္းေတြ (investigative reports) ၊ အေသးစိတ္ (indept) ေရးထားတာေတြေဖာ္ျပပါတယ္။ ဝက္ဘ္ဆိုက္က ေတာ့အခမဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေရရွည္မွာ ပံုႏွိပ္မီဒီယာရဲ႕အခန္းက႑က ပိုအက်ပ္အတည္း ေတြ႕ႏိုင္တဲ့ အတြက္ အခေပး ဝက္ဘ္ဆုိက္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖုိ႔စဥ္းစားေနပါတယ္ “ ဟု အာလန္ကဆိုသည္။
သတင္းစာအား စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားက လႊမ္းမိုးမႈရွိမရွိႏွင့္ပတ္သက္၍
“ လႊမ္းမုိးသူကေတာ့ရွိ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔တုိက္ကို Le Figaro ဆိုတဲ့ အုပ္စုကပိုင္တာပါ။ သတင္းစာအျပင္ TV မဂၢဇင္းလည္း ထုတ္ေဝပါတယ္။ လက္ရွိသတင္းစာတုိက္ရဲ႕ ဥကၠ႒က Serge Dassaut အ ျဖစ္မယ့္အတြက္ အရင္သမၼတဆာကိုဇီပါတီရဲ႕လမ္းစဥ္ျဖစ္တဲ့ လက္ယာဘက္ကိုယိမ္း ပါတယ္။ စြက္ဖက္မႈေတြရွိေပမယ့္ညႇိၿပီးလုပ္ရတာေပါ့ဗ်ာ “
ဒါးဆိုး (Dassaut) ဆိုသူမွာ ပါလီမန္အမတ္တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး တိုက္ေလယာဥ္ႏွင့္ပုဂၢလိကပိုင္ ေလယာဥ္ မ်ား ထုတ္လုပ္သည့္ DASSAUT ကုမၸဏီ၏ အႀကီးအကဲလည္းျဖစ္သည္။ သတင္းစာတုိက္မွ ျပန္ထြက္ လာၿပီးေန႔လယ္စာစားၿပီးေနာက္ Le Canard Enchaine သတင္းစာတုိက္သို႔လာခဲ့ၾက သည္။ သတင္းစာ၏အမည္မွာ သံေျခခ်င္းဝတ္ဘဲကေလးဟု အဓိပၸာယ္ရၿပီး အထိန္းအကြပ္ႏွင့္သတိထား ရေသာသတင္းစာဟု ရည္ညႊန္းခ်င္သည္ဟုထင္ရပါသည္။ သတင္းစာ၏အခ်က္အလက္ကို အေျခခံၿပီး သေရာ္စာဆန္ဆန္ေရးေသာ စာမ်ားျဖစ္သည္။ စာမ်က္ႏွာရွစ္မ်က္ႏွာသာရွိၿပီး ဓာတ္ပံုေတြလည္း လံုးဝမသံုး၊ ကယ္ရီေကးခ်ားေခၚ႐ုပ္ေျပာင္ပံုႏွင့္ကာတြန္းမ်ားကိုသာ အသံုးျပဳ ထားသည္။
သတင္းစာတုိက္ တည္ရွိရာ စိန္႔ေဟာ္ႏိုေရး (St Honore) လမ္းရွိ ပထမထပ္ အခန္းထဲသို႔ ဝင္လုိက္သည္ႏွင့္ ျပင္သစ္သမၼတေဟာင္း ခ်ားလ္ဒီလ္ေဂါ၏ ႐ုပ္ေျပာင္ပံုကိုစကၠဴျဖင့္ ႐ုပ္လံုးၾကြ ပလာစတာကိုင္ထားသည္ကိုျမင္ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို လက္ခံေတြ႕ဆံုသူမွာ သတင္းေထာက္ ျဖစ္သူ Ms. Brigitte ျဖစ္သည္။အသက္ ၅ဝ ေက်ာ္ခန္႔ ေထာင္ေထာင္ေမာင္း ေမာင္းျဖစ္ၿပီး စကားကို သြက္လက္ရႊင္ပ်စြာေျပာတတ္သူျဖစ္သည္။
“ ျပင္သစ္မွာ ကြၽန္မတုိ႔ သတင္းစာလုိ သေရာ္စာေရးတဲ့သတင္းစာ ေနာက္တစ္ေစာင္ ရွိေသးတယ္။ Charlie Hebdo တဲ့။ သေရာ္စာအေရး ေကာင္းလို႔ မၾကာေသးခင္က အၾကမ္းဖက္သမားတစ္စုက မီးဝင္႐ိႈလုိက္ၾကတယ္။တရားခံေတာ့မမိေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီသတင္းစာကို ဆက္ထုတ္ေနတုန္းပဲ “
Le Canard Enchaine သည္ အပတ္စဥ္ ဗုဒၶဟူးေန႔ထုတ္သတင္းစာျဖစ္ၿပီး ၁၉၁၅ ခုႏွစ္ကစတင္ ထုတ္ေဝခဲ့သည္။မၾကာမီႏွစ္တစ္ရာျပည့္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
“ ဒီလိုဖိအားေတြရွိေပမယ့္ ကြၽန္မတုိ႔မတုန္လႈပ္ပါဘူး။ ကြၽန္မတုိ႔က အစိုးရအဖြဲ႕ေတြအေၾကာင္းေရးလုိ႔ ျပႆနာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္တက္ဖူးၿပီး အစိုးရဌာနဆုိင္ရာက တရားစြဲတာခ်ည္းပဲ အႀကိမ္တစ္ရာ ေလာက္ရွိၿပီထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၄၊ ၅ ခါပဲ အစိုးရကႏိုင္တယ္။ ကြၽန္မတုိ႔က အခ်က္အလက္နဲ႔ေရး တာကိုး။ သူတုိ႔ျငင္းလို႔ဘယ္ရမလဲ။လက္ဝဲယိမ္းတာလက္ယာယိမ္းတာထက္ လူေတြခံစားေန ရတာကုိ အခ်က္အလက္နဲ႔ေရးတာေလ။ ရယ္စရာေျပာရဦးမယ္။ အရင္သမၼတ ဆာကုိဇီလက္ထက္ကဆုိရင္ သမၼတကို ဗုဒၶဟူးေန႔တုိင္း ကြၽန္မတို႔သတင္းစာနဲ႔ သမၼ႐ံုးကလူေတြသြားရမည့္အလွည့္ကို မဲနဲ႔ေရြး တာရွင့္။ မေပးရဲလုိ႔ေလ။သမၼတကလည္း ကြၽန္မတုိ႔ကိုမ်က္မုန္းက်ိဳးေပမယ့္ သတင္းစာကိုဖတ္ေတာ့ ဖတ္ရတယ္ေလ “
သူ႕စကားၾကားေတာ့ တကယ့္သတင္းစာသမားေကာင္းတစ္ေယာက္ဆိုတာ ဒီလုိပါလားဟု ေလးစားအထင္ႀကီးမိသည္။ သတင္းစာကို ပံုမွန္ယူသူတစ္ေသာင္းခြဲရွိၿပီး အပတ္စဥ္ ၅ သိန္း႐ိုက္ႏွိပ္ ရကာ တစ္ေစာင္လွ်င္ ၁.၂ဝ ယူ႐ိုႏွင့္ေရာင္းျခင္းျဖစ္သည္။သတင္းစာက ေၾကာ္ျငာ လည္းလံုးဝမထည့္၊ သတင္းစာေရာင္းရသည့္ဝင္ေငြျဖင့္ ရပ္တည္ျခင္းျဖစ္ကာ အင္တာနက္ ဝက္ဘ္ဆိုက္လည္းမထားရွိေပ။
“ ကြၽန္မတုိ႔သတင္းစာမွာ ေဆာင္ပုဒ္ေတြ (motto) ရည္မွန္းခ်က္ (mission) ေတြမရွိဘူး။ လူထုကို သတင္းေပးဖုိ႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခ်က္အလက္မရွိဘဲနဲ႔ လူဘယ္ေလာက္စိတ္ဝင္စား မယ့္ကိစၥျဖစ္ပါ ေစလံုးဝမေရးဘူး “
ေနာက္သြားရမယ့္ေနာက္တစ္ေနရာက ပံုႏွိပ္မီဒီယာမဟုတ္။ ဝက္ဘ္ဆုိက္ျဖစ္သည့္ Slate.fr ဆိုသည့္ ဌာနျဖစ္သည္။ ျပင္သစ္မီဒီယာမဟုတ္ဘဲ အေမရိကန္သတင္းစာႀကီးျဖစ္သည့္ Washington Post သတင္းစာက ပိုင္သည္။ဒီဝက္ဘ္ဆုိက္က အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတြင္ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ဝက္ဘ္ဆိုက္တစ္ခုျဖစ္ၿပီး ျပင္သစ္ဘာသာျဖင့္ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္မစ၍ ဝက္ဘ္ဆုိက္ေပၚတင္ခဲ့ၾကသည္။ ေၾကာ္ျငာခဝင္ေငြရရွိၿပီး အခမဲ့ၾကည့္႐ႈႏုိင္ ေသာ ဝက္ဘ္ဆိုက္ျဖစ္သည္။ ေန႔စဥ္ဝင္ေရာက္ၾကည့္႐ႈသူ တစ္သိန္းသံုးေသာင္းခန္႔ရွိၿပီး လူခ်မ္းသာမ်ားကိုသာ အဓိကထားသည့္ဝက္ဘ္ဆုိက္ျဖစ္ သည္ဟုသိရသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ မီဒီယာေလ့လာေရးအၿပီးအျပန္ ဟုိတယ္တြင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကို ေအာင္ပဲြခံမုခ္ဦးရွိရာ ေရွာင္ေဇလီးေဇး (Champs-Elysee) လမ္းမႀကီးကိုလိုက္ပို႕ဖို႕ေစာင့္ေနေသာ ကုိမစ္ကီတို႔ သံုးေယာက္ကိုေတြ႕ရသည္။ဟုိတယ္ရွိရာ (rue du Bac) မွတ္တုိင္မွာ အမွတ္ ၁၂ ရထား လုိင္းကို ေလးဘူတာခန္႔စီး၍ ရထားလုိင္းအမ်ားစုဆံုရပ္ျဖစ္သည္႔ Concorde ဘူတာတြင္ဆင္း၊ထုိမွ တစ္ဆင့္ အမွတ္ ၁ လုိင္းကုိစီးရာ Franklin D. Roosevelt မွတ္တိုင္တြင္ဆင္းလိုက္သည္။ ေျမေအာက္ဘူတာမွအတက္တြင္ ေက်ာ္ၾကားလွေသာ ေရွာင္ေဇလီးေဇးလမ္းမႀကီးကို မီးေရာင္ ထိန္ထိန္ ေအာက္တြင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ပါရီၿမိဳ႕၏တည္ေဆာက္ပံုကမွတ္ရလြယ္ပါသည္။ပါရီသည္ Arrondissement ေခၚ ခ႐ိုင္ႀကီး ၂ဝ ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားျခင္းျဖစ္ၿပီး L’Hotel de Ville ေခၚ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ မွစ၍ နာရီလက္တံလွည့္သည့္အတုိင္း ၿမိဳ႕အျပင္ကို ၂၊၃၊၄ စသည္ျဖင့္ က်ယ္ျပန္႔သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ မ်က္စိထဲျမင္ေအာင္ေျပာရလွ်င္ ျခင္ေဆးေခြပံုစံအတုိင္းပင္ျဖစ္သည္။ ေအာင္ပြဲခံမုခ္ဦး တည္ရွိရာမွာ 4 arrandissement တြင္ ျဖစ္သည္ဟုထင္ပါသည္။နပိုလီယံတည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ ေအာင္ပြဲခံမုခ္ဦးႀကီး ကို ခ်က္စ္နပ္ပင္ေတြၾကားထဲမွပင္ မီးေရာင္စံုျဖင့္ ခံ့ညားစြာျမင္ေတြ႔ေနရသည္။လမ္းေဘးတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္တြင္ ကမၻာေက်ာ္ Brand ပစၥည္းမ်ားေရာင္းခ်ေနေသာဆိုင္မ်ား ဖြင့္လွစ္ထားၾကသျဖင့္ Louis Vuitton ပစၥည္းေရာင္းခ်ေသာ ကုန္တုိက္ႀကီးကိုလည္းျမင္ခဲ့ရသည္။
“ အဲဒီကုန္တိုက္နားေရာက္တာနဲ႔ တ႐ုတ္ေတြက ခင္ဗ်ားတို႔ကို ႏိုင္ငံျခားသားေတြလားလုိ႔ေမးမယ္။ ၿပီးရင္ ကတ္တေလာက္ထဲက သူတုိ႔လိုခ်င္တဲ့ပစၥည္းကိုျပၿပီး ခင္ဗ်ားကိုပိုက္ဆံေပးၿပီးဝယ္ခိုင္း လိမ့္မယ္။ဝယ္ေပးခေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုေပးတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မဝယ္ဘဲလစ္ေျပးမယ္ေတာ့မႀကံနဲ႔။ သူတို႔မွာဂိုဏ္းေတြရွိတယ္ဗ်။ သူတုိ႔က အထဲဝင္ဝယ္ လုိ႔မရဘူး၊အတုလုပ္မယ့္သူေတြဆိုတာသိေန ေတာ့ ဆုိင္လံုၿခံဳေရးေတြက အဝင္မခံဘူး “ ဟု ကုိမစ္ကီကရွင္းျပသည္။Louis Vuitton အိတ္တန္ဖိုး မ်ားကေတာ့ ေက်ာခ်မ္းစရာပင္။ မိန္းမကိုင္အိတ္တစ္အိတ္လွ်င္ အနည္းဆံုး ျမန္မာ ေငြသိန္း ၂ဝ ခန္႔ မွသိန္းရာေက်ာ္ထိရွိသျဖင့္ မဝယ္ႏိုင္မည့္အတူတူမၾကည့္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ သည္။ေအာင္ပြဲခံမုခ္ဦးႏွင့္ အနီးဆံုးေနရာေရာက္သည္ႏွင့္ ဓာတ္ပံုေတြ႐ိုက္ရန္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္တြင္ ကုိမစ္ကီက အသင့္ပါလာေသာ ဝီစကီပုလင္းကိုထုတ္၍ အခ်မ္းေျပေသာက္ လုိက္ၾကသည္။ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အဖြဲ႕ထဲက က်န္သူမ်ားကမူ မေသာက္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ခ်မ္းတာကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး ေသာက္လုိက္သည္။ေရွာင္ေဇလီေဇး လမ္းမႀကီးေပၚတြင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လုိေသာက္သံုးေနသူမ်ားကလည္းမနည္း။ကြၽန္ေတာ္သည္ေရွာင္ေဇလီးေဇးလမ္းမႀကီး ေအာင္ပြဲခံမုခ္ဦး ေအာက္မွတစ္ဆင့္ ဂ်ာမန္တပ္မ်ား ေသနတ္တစ္ခ်က္မေဖာက္ဘဲ ပါရီၿမိဳ႕သုိ႔ထဲ ဝင္ေရာက္လာပံု၊ မဟာမိတ္အႏုိင္ရၿပီး ခ်ားလ္ဒီေဂါလ္ ဦးေဆာင္ေသာ ျပင္သစ္တပ္မ်ား ျပန္လည္ဝင္ေရာက္လာပံုကို မွန္းဆျမင္ေယာင္ၾကည့္မိပါသည္။ ပါရီ၏ညခ်မ္း သည္ ေခါင္းစြပ္၊ လက္အိတ္မ်ားမပါသျဖင့္ ႏွာေတြပိတ္သျဖင့္ အနီးဆံုးက Mc Donald ဆိုင္တြင္ ညစာဝင္စားၿပီး ဟိုတယ္ သုိ႔ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။

(ဆက္ရန္)
ပံု(၁) Le Figaro သတင္းစာတိုက္
ပံု(၂) ေရွာင္ေဇလီးေဇးလမ္းမႀကီး

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၅

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၅
သူတို႔ေခၚသြားသည့္စားေသာက္ဆိုင္ကဘူေဖးပံုစံမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး မိမိႏွစ္သက္ရာဟင္းကို ခ်က္ခ်င္းေၾကာ္ေလွာ္ေပးသည္။ေသာက္စရာမွာ ေရတစ္ပုလင္း တစ္ယူ႐ိုေပးရၿပီး ဝိုင္နီကိုမူဘူးထဲမွ ႀကိဳက္သ ေလာက္ငွဲ႔ေသာက္ႏိုင္သည္။စားေသာက္ၿပီးေသာအခါ သူတို႔ကကြၽန္ေတာ့္ကို အျခားေနရာေတြကို လိုက္ျပေပးခ်င္ေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္ကေနာက္တစ္ပတ္ဆက္ေနရဦးမည္ေျပာေတာ့ ဟိုတယ္မွာ စကားေျပာၾကရန္ ကိုစန္းျမင့္၊ ကိုမစ္ကီတို႔ႏွင့္အတူ ဝုိင္တစ္ပုလင္းဝယ္ၿပီး ဟိုတယ္ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ ဟိုတယ္အခန္းမွာ တစ္နာရီခန္႔သာစကားေျပာခ်ိန္ရပါသည္။သူတို႔ကပါရီၿမိဳ႕စြန္မွာေနသျဖင့္ ည ၁၁ နာရီ အမီျပန္ရမည္ျဖစ္သည္။ရထားေတြကည ၁၁ နာရီေက်ာ္လွ်င္ ေျပးဆြဲျခင္းမျပဳေတာ့ေပ။
ဟိုတယ္ခန္းမွ သူတို႔ထြက္သြားေတာ့မွ က်န္တဲ့သူေတြ ေနာက္ ၂ ရက္ၿပီးရင္ ျပန္မည္ဟုစဥ္းစားမိၿပီး ေနာက္တစ္ပတ္ ပါရီတြင္တစ္ေယာက္တည္း ေငါင္ေတာင္ေတာင္ က်န္ခဲ့မည့္ အျဖစ္ကိုေတြးရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔ AFP သတင္းဌာနသို႔ သြားၾကည့္ၿပီးေနာက္ FranceTelevision ဌာနသို႔ ဆက္လက္ ထြက္ခြာခဲ့သည္။ France Television ဌာနအေဆာက္အအံုမွာ အေတာ္ပင္ ႀကီးမားၿပီး အစုိးရပိုင္ မီဒီယာျဖစ္ကာ အလုပ္လုပ္ေနသူ တစ္ေသာင္း ေက်ာ္ရွိသည္ဟု ဌာနမွႏိုင္ငံ တကာအစီအစဥ္ဆုိင္ရာ ေျပာခြင့္ရပုဂၢိဳလ္ Sean Loup Calazel ကဆိုသည္။France Television သည္ အစိုးရပိုင္မီဒီယာျဖစ္ ေသာ္လည္း လြတ္လပ္ခြင့္အျပည့္အဝရွိသည္။ရုပ္သံမီဒီယာျဖစ္သည့္ အဓိကလိုင္း (Channel) ေပါင္း ၅ လိုင္းရွိၿပီး France 2, France 3, France 4, France 5 ႏွင့္ France 0 (Oversea) တို႔ျဖစ္ၾကသည္။ France 0 မွလြဲ၍ က်န္လိုင္းမ်ားစြာ ျပည္တြင္းတြင္ ထုတ္လႊင့္ၿပီး France 0 မွာ ျပင္သစ္စကားေျပာ ကိုလိုနီႏိုင္ငံေဟာင္းမ်ား (အထူးသျဖင့္ အာဖရိကတိုက္) သို႔ထုတ္လႊင့္ေပးေန သည္။ ဌာနအေနျဖင့္ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံေန လူမ်ား၏ တီဗီလိုင္စင္ေၾကးႏွင့္ ေၾကာ္ျငာမ်ားမွ ဝင္ေငြရရွိၿပီး တီဗီတစ္လံုးလွ်င္ လိုင္စင္ေၾကး တစ္ႏွစ္ ၁၂၅ ယူ႐ိုကို အစိုးရသို႔ေပးေဆာင္ရကာ လိုင္းေပါင္း ၁၉လိုင္း ၾကည့္႐ႈႏိုင္ ေပသည္။ အဆိုပါလိုင္စင္ေၾကးမွာ ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားထဲတြင္ အနည္းဆံုးေကာက္ခံေသာႏႈန္း ျဖစ္ၿပီး ၂ဝ၁၃ ခုႏွစ္မွစ၍ ၁၃၁ ယူ႐ိုအထိ တိုးေကာက္ရန္စီစဥ္ထားေၾကာင္း၊ ဌာန၏ဝင္ေငြမွာတစ္ႏွစ္ လွ်င္ ယူ႐ို ၃ ဘီလီယံရွိၿပီး သံုးပံုႏွစ္ပံုမွာ အခေပးလိုင္းမ်ားမွရရွိကာ က်န္တစ္ပံုမွာ ေၾကာ္ျငာမ်ားမွရရွိ ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း Mr. Calazel က ရွင္းျပသည္။
မီဒီယာဌာန၏ ဥကၠ႒ကို ေရြးေကာက္ပံုကလည္း စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းသည္။ ယခင္က CSA (Conseille Superior de L'Audiovisuel) မွ ေရြးခ်ယ္ေသာ္လည္း ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ သမၼတဆာကိုဇီ လက္ထက္မွစ၍ သမၼတမွတိုက္႐ိုက္ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ၂ဝ၁၃ ခုႏွစ္မွစ၍ CSA သို႔မဟုတ္ သမၼတက တိုက္႐ိုက္ေရြးခ်ယ္ျခင္းျပဳ/မျပဳကို ပါလီမန္အတြင္းဥပေဒျပဳဆံုးျဖတ္မည္ဟုသိရသည္။
Le Monde သတင္းစာတုိက္ေရာက္ေတာ့ ညေန ၅ နာရီထိုးေနၿပီျဖစ္သည္။Le Monde ဆိုသည္ မွာ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ (The People) ဟု အဓိပၸာယ္ရသည္။ အေဆာက္အအံုႀကီး၏ ဧည့္ႀကိဳခန္းမတြင္ ပထမဆံုး သတင္းစာထုတ္သည့္ႏွစ္ ၁၉၄၄ က ႐ိုက္ႏွိပ္ထုတ္ေဝခဲ့ေသာ ပံုႏွိပ္ စက္ႀကီးကိုျပထားသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကုိ ႀကိဳဆုိသည့္သူက သူ႕ကိုယ္သူမိတ္ဆက္ေပးေသာ္လည္း နာမည္မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရာက္သည့္အခ်ိန္တြင္ သတင္းေထာက္မ်ားျပန္သြားၿပီျဖစ္ သည့္အတြက္ Website တင္ေနသူ ၁ဝ ေယာက္ ခန္႔ကိုသာေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ေန႔စဥ္ထုတ္ညေနပိုင္းသတင္းစာႀကီးျဖစ္ၿပီး ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္မွစ၍ ပ်မ္းမွ် ေန႔စဥ္ေစာင္ေရ ၃ သိန္းေက်ာ္ ထုတ္ေဝေနသည့္ သတင္းစာျဖစ္သည္။ Le Monde သတင္းစာသည္ ျပင္သစ္ဘာသာျဖင့္ထုတ္ေဝ ေသာ နာမည္ႀကီးသတင္းစာတစ္ခုျဖစ္ၿပီး အျခားတစ္ခုမွာ Le Figaro ပညာတတ္လူတန္းစား ပရိသတ္ကို အဓိကထားထုတ္ေဝျခင္းျဖစ္သည္။
' ေန႕စဥ္ထုတ္ သတင္းစာအျပင္ လစဥ္ထုတ္ Le Monde မဂၢဇင္းလည္းရွိပါတယ္။ Website ကိုေတာ့ ေန႕စဥ္ပရိသတ္ ၁ သန္းေလာက္ ဝင္ၾကည့္ၾကၿပီး Update ကိုေတာ့ မနက္ ၆ နာရီနဲ႔ ည ၁၁ နာရီ ႏွစ္ခါ လုပ္ေပးပါတယ္။ Website က အခေပးၾကည့္ ရတဲ့ Website ပါ။ Le Monde ရဲ႕ ဝင္ေငြက ေတာ့ ပံုႏွိပ္မီဒီယာက ၆ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းရၿပီး Website ကေန ၄ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းရပါတယ္ 'ဟု အဆိုပါပုဂၢိဳလ္ ကရွင္းျပသည္။
အျပန္တြင္ ဟိုတယ္မျပန္ခ်င္ေသးသျဖင့္ ဟုိတယ္ႏွင့္မေဝးလွေသာ LaoZu တ႐ုတ္ စားေသာက္ ဆိုင္မွာဆင္းေနခဲ့ၾကသည္။ေလာက္ဇူစားေသာက္ ဆိုင္မွာ ၁၉ လမ္းကတိုက္ခန္းမ်ား ေလာက္သာ က်ယ္ၿပီး အေပၚထပ္တြင္ ထပ္ခိုးေလးရွိသည္။ပါရီစားေသာက္ဆိုင္မ်ားတြင္ရွိေသာ စားပြဲအက်ယ္ အဝန္းမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံကလက္ဖက္ရည္ဆိုင္စားပြဲ၏ သံုးပံုတစ္ပံုသာရွိၿပီး စားရသည္မွာက်ဥ္းက်ပ္ လွသည္။ တစ္ဝိုင္းႏွင့္တစ္ဝိုင္းကလည္း ကပ္ရက္၊ သူ႕အကႌ်ႏွင့္ကိုယ့္အကႌ် ထိကပ္ေနသည့္အထိ နီးကပ္လွသည္။ အမွန္က ဟိုတစ္ေန႔ကတည္းက ဒီဆိုင္မွာ စားသံုးရန္ လာခဲ့ၾကေသးသည္။ သို႔ေသာ္ စားပြဲအတြက္ ေနာက္တစ္နာရီမွရမည္ဆိုသျဖင့္ ျပန္လွည့္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။စားေသာက္ဆိုင္မ်ား က်ဥ္းသျဖင့္ စားပြဲကို တစ္နာရီေလာက္ ႀကိဳတင္မွာၾကားထားရ ေလ့ရွိသည္။ဆိုင္ရွိစားပြဲထိုးမ်ားမွာ ျပည္မႀကီးမွမဟုတ္ဘဲ ဗီယက္နမ္ႏြယ္ဖြား တ႐ုတ္မေလး ေတြျဖစ္သည္။ အစားအေသာက္မ်ားမွာ တ႐ုတ္စာျဖစ္၍ ကြၽန္ေတာ္တို႔ခံတြင္း ေတြ႕ေသာ္လည္း ေစ်းမွာအတန္ငယ္ႀကီးသည္ဟုဆိုရပါမည္။ ထမင္းေၾကာ္တစ္ပြဲ၊ တုမ္ယမ္းဟင္းခ်ဳိ ၂ ပြဲ၊ ဘဲေပါင္းတစ္ပြဲ၊ တို႔ဖူးဟင္းတစ္ပြဲ၊ ဝက္သားေပါင္းႏွင့္ ထမင္းေလးလံုးမွာစားရာ ယူ႐ို ၈ဝ ေက်ာ္က်သင့္သည္။ ဟင္းခ်ဳိပန္းကန္လံုးအေသးျဖင့္ ထမင္း တစ္လံုးပင္ ႏွစ္ယူ႐ို က်သင့္ေနၿပီျဖစ္သည္။
ထမင္းစားၿပီးဟိုတယ္႐ွိရာသို႔ စိန္႔ဂ်ာမိန္းလမ္းမႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ခဲ့ၾကရာ ကေဖးဆိုင္ မ်ားမွာ လူေတြျပည့္ေနၾကသည္။ကေဖးဆိုင္ေလးမ်ား၏ ပလက္ေဖာင္းေပၚထြက္ေနေသာ အမိုးမ်ား ေအာက္တြင္ ထိုင္ခံုမ်ားခ်ထားၿပီး ေဘးပတ္လည္ကို အေအးမဝင္ေအာင္ ပလတ္စတစ္ အၾကည္စမ်ား ကာထားသည္။အျပင္မွာဘယ္ေလာက္ခ်မ္းခ်မ္း ပလတ္စတစ္ဖယ္ၿပီး စားပြဲေပၚထိုင္ လိုက္လွ်င္ေတာ့ အပူဓာတ္ေပးမီးေခ်ာင္းမ်ား (Heater Lighting) ထြန္းထားေသာေၾကာင့္ ေႏြးေထြး ေနပါသည္။ က်န္သူမ်ားက ဟိုတယ္ျပန္သြားေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ပါရီကကေဖး ဆိုင္ထိုင္ဖူးခ်င္ေသာ ေၾကာင့္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ဝင္ေသာက္လိုက္သည္။ စားပြဲထိုးအမ်ဳိးသမီးက ေကာ္ဖီ အမည္း တစ္ခြက္ႏွင့္ အညိဳေရာင္သၾကားခဲမ်ား လာခ်ေပးပါသည္။ျပင္သစ္လူမ်ဳိးမ်ားသည္ ေကာ္ဖီအျပင္း အေတာ္ေသာက္ သူမ်ားျဖစ္ပါသည္။အၾကမ္းပန္းကန္လံုး ေလာက္သာရွိေသာေကာ္ဖီကို တစ္ဝက္ကုန္ေအာင္မနည္း ေသာက္ယူရပါသည္။ရင္ေတြတုန္လာသျဖင့္ က်န္တစ္ဝက္ကိုခ်န္ခဲ့ၿပီး တစ္ခြက္လံုးသာေသာက္လိုက္ လွ်င္ ညေတာ့အိပ္ေပ်ာ္မည္မဟုတ္ပါ။
ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဧည့္ႀကိဳေကာင္တာမွ ကြၽန္ေတာ္အတြက္အထုပ္တစ္ထုပ္ ေရာက္ေန ေၾကာင္းေျပာသျဖင့္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရာ ကိုဥာဏ္ဝင္းကလက္ကိုင္ဖုန္း ေပးထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ ရသည္။ကြၽန္ေတာ္တို႔တြင္ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်ားပါေသာ္လည္းဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ပါရီတြင္သံုးမရပါ။ ထို႔အတြက္ လိုအပ္ပါက ဆက္သြယ္ႏိုင္ရန္ ကိုဥာဏ္ဝင္းက ဖုန္းလာေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ဖုန္းရၿပီ ဆိုေတာ့ ဆက္သြယ္ရမည့္ ျပင္သစ္မိတ္ေဆြမ်ား၏ ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကို ကြၽန္ေတာ့္အီးေမးလ္ထဲတြင္ လိုက္ရွာၿပီး စာရင္းျပဳစု ထားေနမိသည္။ေနာက္ ၂ ရက္ၿပီးတြင္ က်န္သူမ်ားျမန္မာႏုိင္ငံျပန္ေတာ့မည္ ျဖစ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တစ္ ေယာက္တည္းသာက်န္ခဲ့ေတာ့မည္ျဖစ္သျဖင့္ ပါရီတြင္ေယာင္လည္လည္ မျဖစ္ေစရန္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကို လိုက္မွတ္ေနရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေၾသာ္ ဘာလိုလိုနဲ႔ပါရီေရာက္တာ ၅ ရက္ျပည့္သြားပါၿပီလား။
(ဆက္ရန္)
ပံု(၁) ပါရီလမ္းေဘး စာအုပ္ဆိုင္ေလး
ပံု(၂) ပါရီက မဟာကေဖးဆိုင္မ်ား