ပါရီ သို႔မဟုတ္ အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၂

ပါရီ သို႔မဟုတ္ အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၂
ယာဥ္ေမာင္းကကြၽန္ေတာ္တို႔တည္းခိုရမည့္ ကာေရးဟိုတယ္ (Hotel Cayre) ကိုလိုက္ပို႔ၿပီး ေနာက္ေန႔နံနက္ ၉ နာရီ လာေခၚမည္ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာေနတုန္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ထက္ တစ္ရက္ႀကိဳထြက္သြားသည့္ AFP သတင္းဌာနမွ မလွလွေဌး ေရာက္လာပါသည္။သူကၿမိဳ႕ထဲသြားလည္မည္ လိုက္ၾကမည္လားဟုေမးသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ေလယာဥ္ေပၚတြင္ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ခဲ့ရေသာ္ျငားလည္း ပါရီကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း လည္ပတ္ခ်င္သျဖင့္ ခရီးေဆာင္အိတ္မ်ားထား၊ေရခ်ဳိးၿပီးလွ်င္ ျပန္ဆင္းလာမည္ျဖစ္ ေၾကာင္း ျပန္ေျပာလိုက္ပါသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔တည္းခိုမည့္ဟိုတယ္မွာ ပါရီၿမိဳ႕ေတာ္လမ္းမႀကီးတစ္ခုျဖစ္သည့္ စိန္႔ဂ်ာမိန္း လမ္းမအနီး ရက္စပဲ (Boulevard Raspail)လမ္းေပၚတြင္ တည္ရွိ ၿပီး မက္ထ႐ို(Metro)၊ဘတ္စ္ကား ဂိတ္တို႔ႏွင့္နီးပါသည္။ ဟိုတယ္ကို ၁၉၁၅ခုႏွစ္ကတည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး ၾကယ္ေလးပြင့္အဆင့္ရွိကာ ကြၽန္ေတာ္ တို႔အတြက္တစ္ခန္းလွ်င္ တစ္ည ယူ႐ို ၃၉ဝ (ျမန္မာေငြ ေလးသိန္းေက်ာ္ခန္႔)က်သင့္သျဖင့္ ေစ်းႀကီးသည္ဟုဆိုႏိုင္ပါသည္။
ခရီးပန္းလာေသာ္လည္း ေရေႏြးႏွင့္ ေရခ်ဳိးလိုက္ရသျဖင့္ အေတာ္လန္းဆန္းသြားၿပီး ေလွ်ာက္လည္ရန္ ေအာက္သို႔ဆင္းလာခဲ့ၾကသည္။ထံုးစံအတိုင္းတစ္ရက္ႀကိဳေရာက္ေနသည့္မလွလွေဌးကိုပင္ ဆရာတင္ရပါေတာ့သည္။ သူက အီဖယ္လ္ေမွ်ာ္စင္သို႔ သြားလည္ရန္ အဆိုျပဳသျဖင့္ ဟိုတယ္အနီးမွ အမွတ္ ၆၉ ဘတ္စ္ ကားကို စီးခဲ့ၾကသည္။ ကားဂိတ္ဆံုးေရာက္ေတာ့ ကမၻာေက်ာ္အီဖယ္လ္ေမွ်ာ္စင္အနီးသို႔ ေရာက္ရွိလာၿပီျဖစ္သည္။ ၁၈၈၉ ခုႏွစ္က စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ အီဖယ္လ္ေမွ်ာ္စင္ႀကီးမွာ ေပ ၁ဝ၆၃ ေပျမင့္ၿပီး တည္ေဆာက္သူ အင္ဂ်င္နီယာ Gustave Eiffel ကို ဂုဏ္ျပဳ၍ ေခၚေဝၚျခင္းျဖစ္သည္။ အီဖယ္လ္ ေမွ်ာ္စင္နားရွိ ႏိုင္ငံကိုယ္စားျပဳအ႐ုပ္မ်ားေရွ႕တြင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တစ္သိုက္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနဆဲ လူစုကြဲ သြားၾကသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေယာင္လည္လည္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ အတန္ၾကာရွာေသာ္လည္း မေတြ႕သျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္း ေမွ်ာ္စင္ေပၚတက္ရန္ ဝင္ေၾကးေပးရမည့္ေနရာသို႔ ေလွ်ာက္လာခ့ဲသည္။
တနဂၤေႏြေန႔ ျဖစ္၍လားမသိ။ လူေတြက ျပည့္က်ပ္ေနသည္။ လာၾကသူေတြကလည္း ႏိုင္ငံအစံုျဖစ္ၿပီး အာရွတိုက္သားမ်ားထဲတြင္ ကိုရီးယားႏိုင္ငံသားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သတိျပဳမိသည္။ တစ္ဦးလွ်င္ ဒုတိယထပ္ထိ ၉ ယူ႐ို (ထိပ္ဆံုးတက္လွ်င္ ၁၂ ယူ႐ိုဟု ထင္ပါသည္)က်သင့္ၿပီး ေလွကားမ်ားတက္လာခဲ့ရာ ပထမထပ္ သို႔အေရာက္တြင္ စားေသာက္ခန္းမ်ား၌ လူေတြစည္ကားေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အီဖယ္လ္ ေမွ်ာ္စင္၏ ပထမထပ္ႏွင့္ ဒုတိယထပ္တို႔တြင္ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားရွိၿပီး မသန္စြမ္းသူမ်ားႏွင့္ သက္ႀကီး ရြယ္အိုမ်ားမွလြဲ၍ ေလွကားကတက္ေရာက္ၾကသည္။ ထိပ္ဆံုးထိ တက္မည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ဓာတ္ေလွကားျဖင့္ တက္ရသည္။
ေမွ်ာ္စင္ေပၚမွ ဆင္းလာၿပီးေနာက္ ဟိုတယ္ျပန္ရန္ အမွတ္ ၆၉ ဘတ္စ္ကားစီးရန္ မွတ္တိုင္ သို႔လာခဲ့သည္။ ကားမွတ္တိုင္မ်ားတြင္ ရထားလမ္း၊ ကား လမ္း ေျမပံု တို႔အားေပးသျဖင့္ သြားေရးလာေရးလြယ္ကူလွသည္။ ထို႔ျပင္ ကားမ်ားတြင္ GPS တပ္ဆင္ထား သျဖင့္ မိမိေစာင့္ေနသည့္မွတ္တိုင္သို႔ မည္သည့္မိနစ္ အတြင္း မည္သည့္ယာဥ္လိုင္း ေရာက္လာမည္ကို ေဖာ္ျပေပးေနသျဖင့္ အခ်ိန္ကို တြက္ဆလို႔ရသည္။ တစ္ခုရွိသည္မွာ မိမိသြားလိုသည့္ဘက္ အဆံုးမွတ္တိုင္ကို သာ သိဖို႔လိုသည္။
ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ဧည့္ႀကိဳဌာနကို ကြၽန္ေတာ့္မိတ္ေဆြမ်ား ျပန္ေရာက္၊ မေရာက္ ေမးၾကည့္ရာ မေရာက္ေသးသျဖင့္ ဟိုတယ္ႏွင့္ အနီးဆံုးျဖစ္သည့္ ေအာ္ေဆး (Musee d'orsay)ဘက္သို႔ ေျမပံုၾကည့္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့သည္။ ပါရီတြင္ ရန္ကုန္ရွိMediaCorner မ်ားကဲ့သို႔ ဂ်ာ နယ္မဂၢဇင္း အေရာင္းဆိုင္ေလးမ်ားကိုလမ္းဆံုတိုင္းလိုလိုတြင္ေတြ႕ရၿပီး ပါရီၿမိဳ႕ေျမပံုကို အခမဲ့ ေတာင္းယူႏိုင္ေပသည္။ ပါရီရွိ အေဆာက္အအံုအမ်ားအျပားမွာ ေရွးေဟာင္းတိုက္မ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း သနပ္ခါးေရာင္ေဆးမ်ား ကို တညီတညာတည္း သုတ္ထားသျဖင့္ လွပသန္႔ရွင္းေနသည္။
အခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံရွိ အေဆာက္အအံုမ်ားမွာ အေဟာင္းကိုေဆးသုတ္ထားသျဖင့္ အဘြားႀကီးအို မိတ္ကပ္ လိမ္းထားသလို ျဖစ္ေနတတ္ေသာ္လည္း ပါရီမွာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ဣေႁႏၵႀကီးသည့္ ေခတ္မီမီ အမ်ဳိး သမီးႀကီးႏွင့္တူသည္ဟု ခံစားရသည္။
ေအာ္ေဆးျပတိုက္သို႔ ဝင္ေရာက္ရန္ လူအမ်ားအျပားတန္းစီးေနသည္ကိုျမင္ရၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ေနာင္မွလာေရာက္ၾကည့္႐ႈရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ထိုသို႔႐ုတ္တရက္ စိတ္ေျပာင္းသြားရျခင္းမွာ ျပတိုက္အနီးရွိ သီခ်င္းဆိုတီးမႈတ္ေနသူေတြေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဂီတာ၊ အေကာ္ဒီယံ၊ ေဘ့စ္တေယာ၊ ဆက္ဆိုဖုန္း တီးမႈတ္ေနသူမ်ားႏွင့္ သီခ်င္းဆိုေန ေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးပါဝင္ေသာအဖြဲ႕ကို ျပတိုက္ေလွကားမွ ထိုင္ၾကည့္ေနသူမ်ားေတြ႕ရသည္။ သူတို႔သီဆို တီးမႈတ္ေနေသာ ဂီတမွာ ဂ်ပ္ဇ္ဂီတအမ်ဳိးအစားျဖစ္ၿပီး သူတို႔ ေရွ႕တြင္ အလွဴေငြထည့္ဝင္ရန္ ဦးထုပ္တစ္လံုးကို လွန္လ်က္ခ်ထားသည္။ အလွဴေငြထည့္ရင္း ေဘးမွာ ကတ္ျပားမ်ားခ်ထားသည္ကိုေတြ႕၍ ယူဖတ္ၾကည့္ရာ တစ္ဦးခ်င္း၏ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္း၊ Twitter ေဖ့စ္ဘုတ္၊ အီးေမးလ္လိပ္စာ၊ ဝက္ဘ္ဆိုက္တို႔ကို ေဖာ္ျပထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
ပါရီသည္ အႏုပညာသည္မ်ားကို ေမြးဖြားေပးသည့္ ၿမိဳ႕ဟု သံသယရွိစရာမလိုပါ။ ပါရီၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားမ်ားသည္ မိမိတို႔ အိမ္ခန္းကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ အႏုပညာဆန္ဆန္ ျပင္ဆင္တတ္သူမ်ားျဖစ္သည္။ ဝရန္တာေလးမ်ားတြင္ စိုက္ထားေသာ ပန္းလွလွေလးမ်ား၊ ဇာခန္းဆီးမ်ားမွာ ျပင္သစ္ပံုစံ ျပတင္းေပါက္ႏွင့္ ၾကည့္ရသည္မွာ ၾကည္ႏူး စရာေကာင္းလွသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ ဟိုတယ္တြင္ နံနက္စာ စားေသာက္ၿပီးေနာက္ မၾကာမီ ယမန္ေန႔က ကားႏွင့္ စကားျပန္ဆိုသူတစ္ဦးပါ ပါလာသည္။ သူက သူ႔အမည္မွာGeogios Tsaklidis ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေဂ်ာ့ဟုေခၚ ႏိုင္ေၾကာင္းႏွင့္ ယခုႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဌာနသို႔ သြားေရာက္ၾကမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အဂၤလိပ္လိုေျပာျပသည္။ အသက္ ၅ဝ ခန္႔အရြယ္ရွိေသာ ေဂ်ာ့မွာ အဂၤလိပ္ႏွင့္ ျပင္သစ္ဘာသာစကားကို ကြၽမ္းက်င္စြာ ေျပာဆိုႏိုင္ သူျဖစ္ၿပီး မ်က္ႏွာအလြန္ခ်ဳိသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။
ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဌာနမွာ Quai d'Orsay လမ္းတြင္ တည္ရွိၿပီး အမွတ္ ၇ ဒီစႀတိတ္ ( 7Arrondissement)ထဲတြင္ ရွိသည္။ အေဆာက္အအံုထဲဝင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပတ္စပို႔ေတြအပ္ခဲ့ရၿပီး ဝန္ႀကီးဌာန ေျပာခြင့္ရပုဂိၢဳလ္လည္းျဖစ္၊ စာနယ္ဇင္းဌာန လက္ေထာက္ညႊန္ၾကား ေရးမွဴးလည္းျဖစ္သူ Mr.Alexandre Giorgini ႏွင့္ စာနယ္ဇင္းသမားမ်ား ဖိတ္ၾကားေရးတာဝန္ခံ Mr.Charles Phillips Dulac တို႔က ႀကိဳဆိုၾကသည္။
' ျပင္သစ္ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ စာနယ္ဇင္းသမားမ်ား ဖိတ္ၾကားေရးအစီအစဥ္ကို ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္မ်ား ေလာက္ကစျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး တစ္ႏွစ္ကို ႏိုင္ငံေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္ကေန စာနယ္ဇင္း ဆရာ ၂ဝဝ ေလာက္ ဖိတ္ၾကား ခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ အခုအခါ အစိုးရအေနနဲ႔ အာရွေဒသဘက္ကို စိတ္ဝင္စားလာၿပီး ဥေရာပသမဂၢနဲ႔ ျပင္သစ္တို႔ရဲ႕ အဖြဲ႕ အစည္းေတြအေၾကာင္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သိေစလိုလို႔ ဖိတ္လိုက္ရတာျဖစ္ပါတယ္ ' ဟု မစၥတာဖိ လစ္ကရွင္းျပသည္။
ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဌာနတြင္ Communication Department တြင္ လုပ္ကိုင္ေနသူ ၁ဝဝ ေက်ာ္ရွိၿပီး ဂ်ာနယ္လစ္မ်ား၏ ေမးခြန္းမ်ားကို သံုးပတ္လွ်င္တစ္ႀကိမ္ အီးေမးလ္ျဖင့္ ေျဖၾကားေပးေနကာ ေန႔စဥ္အေျခအေနေပၚမူတည္၍ ဂ်ာနယ္လစ္ ၂ဝ ခန္႔၏ ေမးခြန္းမ်ားကိုလည္း ေျဖရေလ့ရွိေၾကာင္းသိရသည္။ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဌာနမွအျပန္ ေတြ႕ရမည့္သူမွာ Mr.Richard Malka ဆိုသူ စာနယ္ဇင္းအခြင့္ အေရးကြၽမ္းက်င္သူ ေရွ႕ေနျဖစ္ပါသည္။ သူႏွင့္ေတြ႕ရမည့္ေနရာမွာ သူ႔႐ံုးခန္းမဟုတ္ဘဲ ဘူဂုန္း (rue de Bourgogne)လမ္းထဲက တာဘက္ကေဖးဆိုင္ (Tabac)တစ္ခု၏ အေပၚထပ္ျဖစ္သည္။
ျပင္သစ္တြင္ ကေဖးဆိုင္တိုင္းတြင္ ေဆးလိပ္ဝယ္ယူ၍မရဘဲ (Tabac) ဟု အမည္ တပ္ထားသည့္ ကေဖးဆိုင္မ်ားတြင္သာ ေဆးရြက္ႀကီး၊ ေဆးျပင္းလိပ္ႏွင့္ စီးကရက္တို႔ ဝယ္ယူရရွိႏိုင္ပါသည္။
ျပင္သစ္ႏိုင္ငံတြင္ အရက္၊ ဘီယာႏွင့္ ေဆးလိပ္ကို အခြန္တိုးျမႇင့္ေကာက္ထားသျဖင့္ ေစ်းႀကီးလွသည္။ စီးကရက္တစ္ဘူးလွ်င္ ၇ ယူ႐ို (က်ပ္ ၇ဝဝဝ ေက်ာ္)က်သင့္ ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကမူ ရန္ကုန္မွာကတည္းက ျပင္သစ္ေတြ ေျပာျပထားသျဖင့္ ေစ်းႀကီးေၾကာင္းသိေနသျဖင့္ Red.Ruby ၂ ကာတြန္႔ယူလာခဲ့ရာ ဝယ္ေသာက္စရာ မလိုသည့္အျပင္ ေဆးလိပ္လာ ေတာင္းေသာက္သူမ်ားကိုပင္ ေဝေပးႏိုင္ပါသည္။ စီးကရက္ပါလွ်င္ ပါရီတြင္မ်က္ႏွာပြင့္လွသည္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနလွ်င္ အမ်ဳိး သမီးေတြေရာ၊ အမ်ဳိးသား ေတြပါ ' မြန္စီယာ၊ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ေလာက္ေပးပါ 'ဟုလာေျပာသည္ကို မၾကာခဏၾကံဳခဲ့ရသည္။
ကေဖးဆိုင္ အေပၚထပ္မွာ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးျဖစ္ၿပီး စားပြဲနံေဘးရွိ ျပတင္းေပါက္ေပါင္ေပၚတြင္ ပန္းအိုးလွလွေလးမ်ား တင္ထားကာ နံရံတြင္ အင္ပရက္ ရွင္းႏွစ္္ဆန္ဆန္ ပန္းခ်ီကားေတြ ခ်ိတ္ထားသည္။ Richard ႏွင့္ေတြ႕ရသည္မွာ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူသည္ ေလာေလာဆယ္ 'Charlie Hebdo' သတင္းစာ၏ ေရွ႕ေနအျဖစ္ ေဆာက္ရြက္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။Hebdo ဆိုသည္မွာ ျပင္သစ္ဘာသာျဖင့္ အပတ္စဥ္ထုတ္ဟု အဓိပၸာယ္ရၿပီး မၾကာေသးမီကမွ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္မ်ား က ထုိသတင္းစာတိုက္ကို မီး႐ိႈ႕ခဲ့ၾကသည္။ျပင္သစ္ႏိုင္ငံတြင္ Charlie Hebdo ႏွင့္ Le Canard Enchaine ဆိုသည့္ အခ်က္အလက္ကို အေျခခံၿပီး သေရာ္စာဆန္ဆန္ေရးသည့္ သတင္းစာ ၂ ေစာင္ရွိသည္။ အပတ္စဥ္ထုတ္ သတင္းစာမ်ားျဖစ္ၿပီး ထူးျခားခ်က္မွာ ေၾကာ္ျငာလံုးဝမထည့္ျခင္းျဖစ္သည္။
' ဒီသတင္းစာ ၂ ေစာင္ကေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းစုေတြရဲ႕ ဖိအားေပးတာ မခံလိုတဲ့အတြက္ ေၾကာ္ ျငာမထည့္ၾကဘူး 'ဟု သူကရွင္းျပသည္။
' ဒီသတင္းစာေတြအေနနဲ႔ ဘာသာေရး၊ လူမ်ဳိးေရး ႀကိဳက္ရာေရးခြင့္ ရသလား '
' မ်ားေသာအားျဖင့္ရပါတယ္။ ဥပမာLa Liberation ဆိုရင္ ဆိုရွယ္လစ္ယိမ္းတဲ့အျမင္၊ L'Huminite ဆိုရင္ ကြန္ျမဴနစ္ယိမ္းတဲ့အျမင္၊Le Figaro ဆိုရင္ လစ္ဘရယ္က်တဲ့အျမင္ေတြနဲ႔ေရးၾကတယ္။ ၁၈၈၁မွာ ျပ႒ာန္း တဲ့ဥပေဒအရ မိမိထင္ျမင္ခ်က္ကို လြတ္လပ္စြာေရးသားေဖာ္ထုတ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ တာဝန္ေတာ့ ယူရတာေပါ့။အမ်ားအားျဖင့္ ျဖစ္တတ္တာက အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ ပုဂၢလိကလြတ္လပ္ခြင့္ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ ျဖစ္တတ္တာပါ '
Richard ႏွင့္ နာရီဝက္ခန္႔သာ စကားေျပာခဲ့ရသျဖင့္ ေမးစရာေတြ က်န္ေသးေသာ္လည္း စန္းျမစ္(La Seine) ထဲတြင္ ေန႔လယ္စာစားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဖိလစ္က သတိေပးသျဖင့္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာၿပီး လူခ်င္း ခြဲခဲ့ၾကသည္။
(ဆက္ရန္)
(ပံု ၁ ) ကၽြန္ေတာ္တို႔တည္းခိုသည္႔ ဟိုတယ္
(ပံု ၂ ) အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ေပၚကျမင္ရတဲ႔ ပါရီ