ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၅

ပါရီ (သို႔မဟုတ္) အလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ - ၅
သူတို႔ေခၚသြားသည့္စားေသာက္ဆိုင္ကဘူေဖးပံုစံမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး မိမိႏွစ္သက္ရာဟင္းကို ခ်က္ခ်င္းေၾကာ္ေလွာ္ေပးသည္။ေသာက္စရာမွာ ေရတစ္ပုလင္း တစ္ယူ႐ိုေပးရၿပီး ဝိုင္နီကိုမူဘူးထဲမွ ႀကိဳက္သ ေလာက္ငွဲ႔ေသာက္ႏိုင္သည္။စားေသာက္ၿပီးေသာအခါ သူတို႔ကကြၽန္ေတာ့္ကို အျခားေနရာေတြကို လိုက္ျပေပးခ်င္ေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္ကေနာက္တစ္ပတ္ဆက္ေနရဦးမည္ေျပာေတာ့ ဟိုတယ္မွာ စကားေျပာၾကရန္ ကိုစန္းျမင့္၊ ကိုမစ္ကီတို႔ႏွင့္အတူ ဝုိင္တစ္ပုလင္းဝယ္ၿပီး ဟိုတယ္ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ ဟိုတယ္အခန္းမွာ တစ္နာရီခန္႔သာစကားေျပာခ်ိန္ရပါသည္။သူတို႔ကပါရီၿမိဳ႕စြန္မွာေနသျဖင့္ ည ၁၁ နာရီ အမီျပန္ရမည္ျဖစ္သည္။ရထားေတြကည ၁၁ နာရီေက်ာ္လွ်င္ ေျပးဆြဲျခင္းမျပဳေတာ့ေပ။
ဟိုတယ္ခန္းမွ သူတို႔ထြက္သြားေတာ့မွ က်န္တဲ့သူေတြ ေနာက္ ၂ ရက္ၿပီးရင္ ျပန္မည္ဟုစဥ္းစားမိၿပီး ေနာက္တစ္ပတ္ ပါရီတြင္တစ္ေယာက္တည္း ေငါင္ေတာင္ေတာင္ က်န္ခဲ့မည့္ အျဖစ္ကိုေတြးရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔ AFP သတင္းဌာနသို႔ သြားၾကည့္ၿပီးေနာက္ FranceTelevision ဌာနသို႔ ဆက္လက္ ထြက္ခြာခဲ့သည္။ France Television ဌာနအေဆာက္အအံုမွာ အေတာ္ပင္ ႀကီးမားၿပီး အစုိးရပိုင္ မီဒီယာျဖစ္ကာ အလုပ္လုပ္ေနသူ တစ္ေသာင္း ေက်ာ္ရွိသည္ဟု ဌာနမွႏိုင္ငံ တကာအစီအစဥ္ဆုိင္ရာ ေျပာခြင့္ရပုဂၢိဳလ္ Sean Loup Calazel ကဆိုသည္။France Television သည္ အစိုးရပိုင္မီဒီယာျဖစ္ ေသာ္လည္း လြတ္လပ္ခြင့္အျပည့္အဝရွိသည္။ရုပ္သံမီဒီယာျဖစ္သည့္ အဓိကလိုင္း (Channel) ေပါင္း ၅ လိုင္းရွိၿပီး France 2, France 3, France 4, France 5 ႏွင့္ France 0 (Oversea) တို႔ျဖစ္ၾကသည္။ France 0 မွလြဲ၍ က်န္လိုင္းမ်ားစြာ ျပည္တြင္းတြင္ ထုတ္လႊင့္ၿပီး France 0 မွာ ျပင္သစ္စကားေျပာ ကိုလိုနီႏိုင္ငံေဟာင္းမ်ား (အထူးသျဖင့္ အာဖရိကတိုက္) သို႔ထုတ္လႊင့္ေပးေန သည္။ ဌာနအေနျဖင့္ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံေန လူမ်ား၏ တီဗီလိုင္စင္ေၾကးႏွင့္ ေၾကာ္ျငာမ်ားမွ ဝင္ေငြရရွိၿပီး တီဗီတစ္လံုးလွ်င္ လိုင္စင္ေၾကး တစ္ႏွစ္ ၁၂၅ ယူ႐ိုကို အစိုးရသို႔ေပးေဆာင္ရကာ လိုင္းေပါင္း ၁၉လိုင္း ၾကည့္႐ႈႏိုင္ ေပသည္။ အဆိုပါလိုင္စင္ေၾကးမွာ ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားထဲတြင္ အနည္းဆံုးေကာက္ခံေသာႏႈန္း ျဖစ္ၿပီး ၂ဝ၁၃ ခုႏွစ္မွစ၍ ၁၃၁ ယူ႐ိုအထိ တိုးေကာက္ရန္စီစဥ္ထားေၾကာင္း၊ ဌာန၏ဝင္ေငြမွာတစ္ႏွစ္ လွ်င္ ယူ႐ို ၃ ဘီလီယံရွိၿပီး သံုးပံုႏွစ္ပံုမွာ အခေပးလိုင္းမ်ားမွရရွိကာ က်န္တစ္ပံုမွာ ေၾကာ္ျငာမ်ားမွရရွိ ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း Mr. Calazel က ရွင္းျပသည္။
မီဒီယာဌာန၏ ဥကၠ႒ကို ေရြးေကာက္ပံုကလည္း စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းသည္။ ယခင္က CSA (Conseille Superior de L'Audiovisuel) မွ ေရြးခ်ယ္ေသာ္လည္း ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ သမၼတဆာကိုဇီ လက္ထက္မွစ၍ သမၼတမွတိုက္႐ိုက္ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ၂ဝ၁၃ ခုႏွစ္မွစ၍ CSA သို႔မဟုတ္ သမၼတက တိုက္႐ိုက္ေရြးခ်ယ္ျခင္းျပဳ/မျပဳကို ပါလီမန္အတြင္းဥပေဒျပဳဆံုးျဖတ္မည္ဟုသိရသည္။
Le Monde သတင္းစာတုိက္ေရာက္ေတာ့ ညေန ၅ နာရီထိုးေနၿပီျဖစ္သည္။Le Monde ဆိုသည္ မွာ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ (The People) ဟု အဓိပၸာယ္ရသည္။ အေဆာက္အအံုႀကီး၏ ဧည့္ႀကိဳခန္းမတြင္ ပထမဆံုး သတင္းစာထုတ္သည့္ႏွစ္ ၁၉၄၄ က ႐ိုက္ႏွိပ္ထုတ္ေဝခဲ့ေသာ ပံုႏွိပ္ စက္ႀကီးကိုျပထားသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကုိ ႀကိဳဆုိသည့္သူက သူ႕ကိုယ္သူမိတ္ဆက္ေပးေသာ္လည္း နာမည္မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရာက္သည့္အခ်ိန္တြင္ သတင္းေထာက္မ်ားျပန္သြားၿပီျဖစ္ သည့္အတြက္ Website တင္ေနသူ ၁ဝ ေယာက္ ခန္႔ကိုသာေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ေန႔စဥ္ထုတ္ညေနပိုင္းသတင္းစာႀကီးျဖစ္ၿပီး ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္မွစ၍ ပ်မ္းမွ် ေန႔စဥ္ေစာင္ေရ ၃ သိန္းေက်ာ္ ထုတ္ေဝေနသည့္ သတင္းစာျဖစ္သည္။ Le Monde သတင္းစာသည္ ျပင္သစ္ဘာသာျဖင့္ထုတ္ေဝ ေသာ နာမည္ႀကီးသတင္းစာတစ္ခုျဖစ္ၿပီး အျခားတစ္ခုမွာ Le Figaro ပညာတတ္လူတန္းစား ပရိသတ္ကို အဓိကထားထုတ္ေဝျခင္းျဖစ္သည္။
' ေန႕စဥ္ထုတ္ သတင္းစာအျပင္ လစဥ္ထုတ္ Le Monde မဂၢဇင္းလည္းရွိပါတယ္။ Website ကိုေတာ့ ေန႕စဥ္ပရိသတ္ ၁ သန္းေလာက္ ဝင္ၾကည့္ၾကၿပီး Update ကိုေတာ့ မနက္ ၆ နာရီနဲ႔ ည ၁၁ နာရီ ႏွစ္ခါ လုပ္ေပးပါတယ္။ Website က အခေပးၾကည့္ ရတဲ့ Website ပါ။ Le Monde ရဲ႕ ဝင္ေငြက ေတာ့ ပံုႏွိပ္မီဒီယာက ၆ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းရၿပီး Website ကေန ၄ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းရပါတယ္ 'ဟု အဆိုပါပုဂၢိဳလ္ ကရွင္းျပသည္။
အျပန္တြင္ ဟိုတယ္မျပန္ခ်င္ေသးသျဖင့္ ဟုိတယ္ႏွင့္မေဝးလွေသာ LaoZu တ႐ုတ္ စားေသာက္ ဆိုင္မွာဆင္းေနခဲ့ၾကသည္။ေလာက္ဇူစားေသာက္ ဆိုင္မွာ ၁၉ လမ္းကတိုက္ခန္းမ်ား ေလာက္သာ က်ယ္ၿပီး အေပၚထပ္တြင္ ထပ္ခိုးေလးရွိသည္။ပါရီစားေသာက္ဆိုင္မ်ားတြင္ရွိေသာ စားပြဲအက်ယ္ အဝန္းမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံကလက္ဖက္ရည္ဆိုင္စားပြဲ၏ သံုးပံုတစ္ပံုသာရွိၿပီး စားရသည္မွာက်ဥ္းက်ပ္ လွသည္။ တစ္ဝိုင္းႏွင့္တစ္ဝိုင္းကလည္း ကပ္ရက္၊ သူ႕အကႌ်ႏွင့္ကိုယ့္အကႌ် ထိကပ္ေနသည့္အထိ နီးကပ္လွသည္။ အမွန္က ဟိုတစ္ေန႔ကတည္းက ဒီဆိုင္မွာ စားသံုးရန္ လာခဲ့ၾကေသးသည္။ သို႔ေသာ္ စားပြဲအတြက္ ေနာက္တစ္နာရီမွရမည္ဆိုသျဖင့္ ျပန္လွည့္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။စားေသာက္ဆိုင္မ်ား က်ဥ္းသျဖင့္ စားပြဲကို တစ္နာရီေလာက္ ႀကိဳတင္မွာၾကားထားရ ေလ့ရွိသည္။ဆိုင္ရွိစားပြဲထိုးမ်ားမွာ ျပည္မႀကီးမွမဟုတ္ဘဲ ဗီယက္နမ္ႏြယ္ဖြား တ႐ုတ္မေလး ေတြျဖစ္သည္။ အစားအေသာက္မ်ားမွာ တ႐ုတ္စာျဖစ္၍ ကြၽန္ေတာ္တို႔ခံတြင္း ေတြ႕ေသာ္လည္း ေစ်းမွာအတန္ငယ္ႀကီးသည္ဟုဆိုရပါမည္။ ထမင္းေၾကာ္တစ္ပြဲ၊ တုမ္ယမ္းဟင္းခ်ဳိ ၂ ပြဲ၊ ဘဲေပါင္းတစ္ပြဲ၊ တို႔ဖူးဟင္းတစ္ပြဲ၊ ဝက္သားေပါင္းႏွင့္ ထမင္းေလးလံုးမွာစားရာ ယူ႐ို ၈ဝ ေက်ာ္က်သင့္သည္။ ဟင္းခ်ဳိပန္းကန္လံုးအေသးျဖင့္ ထမင္း တစ္လံုးပင္ ႏွစ္ယူ႐ို က်သင့္ေနၿပီျဖစ္သည္။
ထမင္းစားၿပီးဟိုတယ္႐ွိရာသို႔ စိန္႔ဂ်ာမိန္းလမ္းမႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ခဲ့ၾကရာ ကေဖးဆိုင္ မ်ားမွာ လူေတြျပည့္ေနၾကသည္။ကေဖးဆိုင္ေလးမ်ား၏ ပလက္ေဖာင္းေပၚထြက္ေနေသာ အမိုးမ်ား ေအာက္တြင္ ထိုင္ခံုမ်ားခ်ထားၿပီး ေဘးပတ္လည္ကို အေအးမဝင္ေအာင္ ပလတ္စတစ္ အၾကည္စမ်ား ကာထားသည္။အျပင္မွာဘယ္ေလာက္ခ်မ္းခ်မ္း ပလတ္စတစ္ဖယ္ၿပီး စားပြဲေပၚထိုင္ လိုက္လွ်င္ေတာ့ အပူဓာတ္ေပးမီးေခ်ာင္းမ်ား (Heater Lighting) ထြန္းထားေသာေၾကာင့္ ေႏြးေထြး ေနပါသည္။ က်န္သူမ်ားက ဟိုတယ္ျပန္သြားေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ပါရီကကေဖး ဆိုင္ထိုင္ဖူးခ်င္ေသာ ေၾကာင့္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ဝင္ေသာက္လိုက္သည္။ စားပြဲထိုးအမ်ဳိးသမီးက ေကာ္ဖီ အမည္း တစ္ခြက္ႏွင့္ အညိဳေရာင္သၾကားခဲမ်ား လာခ်ေပးပါသည္။ျပင္သစ္လူမ်ဳိးမ်ားသည္ ေကာ္ဖီအျပင္း အေတာ္ေသာက္ သူမ်ားျဖစ္ပါသည္။အၾကမ္းပန္းကန္လံုး ေလာက္သာရွိေသာေကာ္ဖီကို တစ္ဝက္ကုန္ေအာင္မနည္း ေသာက္ယူရပါသည္။ရင္ေတြတုန္လာသျဖင့္ က်န္တစ္ဝက္ကိုခ်န္ခဲ့ၿပီး တစ္ခြက္လံုးသာေသာက္လိုက္ လွ်င္ ညေတာ့အိပ္ေပ်ာ္မည္မဟုတ္ပါ။
ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဧည့္ႀကိဳေကာင္တာမွ ကြၽန္ေတာ္အတြက္အထုပ္တစ္ထုပ္ ေရာက္ေန ေၾကာင္းေျပာသျဖင့္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရာ ကိုဥာဏ္ဝင္းကလက္ကိုင္ဖုန္း ေပးထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ ရသည္။ကြၽန္ေတာ္တို႔တြင္ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်ားပါေသာ္လည္းဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ပါရီတြင္သံုးမရပါ။ ထို႔အတြက္ လိုအပ္ပါက ဆက္သြယ္ႏိုင္ရန္ ကိုဥာဏ္ဝင္းက ဖုန္းလာေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ဖုန္းရၿပီ ဆိုေတာ့ ဆက္သြယ္ရမည့္ ျပင္သစ္မိတ္ေဆြမ်ား၏ ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကို ကြၽန္ေတာ့္အီးေမးလ္ထဲတြင္ လိုက္ရွာၿပီး စာရင္းျပဳစု ထားေနမိသည္။ေနာက္ ၂ ရက္ၿပီးတြင္ က်န္သူမ်ားျမန္မာႏုိင္ငံျပန္ေတာ့မည္ ျဖစ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တစ္ ေယာက္တည္းသာက်န္ခဲ့ေတာ့မည္ျဖစ္သျဖင့္ ပါရီတြင္ေယာင္လည္လည္ မျဖစ္ေစရန္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကို လိုက္မွတ္ေနရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေၾသာ္ ဘာလိုလိုနဲ႔ပါရီေရာက္တာ ၅ ရက္ျပည့္သြားပါၿပီလား။
(ဆက္ရန္)
ပံု(၁) ပါရီလမ္းေဘး စာအုပ္ဆိုင္ေလး
ပံု(၂) ပါရီက မဟာကေဖးဆိုင္မ်ား