"မခုန္ခင္ ၾကည့္ သတိ" ဆိုတဲ့ လူေမွာင္ခို ကူးမွု ပေပ်ာက္ေရး ႏွင့္အသိပညာတိုးပြါးေရး စီမံခ်က္ အျပီးမွာ လုပ္ငန္းျပီးဆံုးျခင္း မွတ္တမ္းေရးဖို႔ ေကာ့ေသာင္းျမိဳ႕ကုိ က်မတို႔ အဖြဲ႕ သြားေရာက္ခဲ့ရတယ္...
အဲဒီမွာ အတူသြားၾကတဲ့အဖြဲ႔အတြင္း တာ၀န္အသီးသီး ခြဲေ၀ၾကေတာ့ က်မ က လူေမွာင္ခိုကူးခံ ခဲ့ရတဲ့ ကာယကံရွင္ ကေလးမေလးနဲ႔ အင္တာဗ်ဴး လုပ္ဖို႔ တာ၀န္က်ပါေလေရာ သူ႔ အသက္က ၁၃ ႏွစ္...... တိုတိုေျပာရရင္ေတာ့ အေဒၚအရင္းျဖစ္သူက သူ႔ အမကို အယံုသြင္းျပီး တစ္ဖက္ကမ္း ထိုင္း နယ္စပ္အတြင္း ကို၀င္ျပီးေရာင္းစားခဲ့ တာ....ကေလးမေလးကအေခ်ေနမဟန္မွန္းသိေတာ့ သူ႔အၾကံနဲ႔သူ ထြက္ေျပးျပီး ရဲကို တိုင္ ရဲက တဆင့္ က်မတို႔ အဖြဲ႔ရဲ႕အစီအစဥ္နဲ႔ ေကာ့ေသာင္းက သူမရဲ႕ေနအိမ္ကို ျပန္ေရာက္တဲ့အထိ ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ႔ရသူ ....ဒါတင္မကေသးဘူး သူကေလး ကိုအသိပညာေပးထားျပီး ေရွ႕ေရးကို စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ပံ့ပိုးေပးထားသူ...... အဲဒါေတြသူေျဖၾကား ျပီးတဲ့ေနာက္.... ေနာက္ဆံုး ေမးခြန္း အျဖစ္.....
"သမီးရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ ...တဖက္ႏိုင္ငံကို သြားျပီးအလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ သူေတြကို ေတြ႔ရင္ သမီးဘာေျပာမလဲ" လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့...
"ရွမ္းကန္း(ထို္င္း) ကိုလား..... အဲဒီမွာသြားအလုပ္လုပ္ရင္....သမီးတို႔လို သားခန္းငယ္ (ကေလးငယ္) ေတြဆိုရင္ သူတို႔က လမ္းမွာ ပန္းေရာင္းခိုင္းလိမ့္မယ္......အန္တီတို႔လို (က်မကိုေမးေငါ႔ျပျပီး) အိုးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့....တခါထဲ ဖာခန္းေရာက္သြားမယ္......" တဲ့
ကဲ မွတ္ကေရာ.......
No comments:
Post a Comment